Niet sportief, maar toch sporten.
In het oude turnpak van je broer op een houten bank in een koude gymzaal angstig hopen dat je dit keer niet als allerlaatste voor een team gekozen wordt. Met angst en beven door de gymleraar naar voren gehaald worden en ten overstaande van de klas een radslag moeten doen. Een radslag! Hoe haalt de man het in z’n hoofd? Als of het wel gaat lukken als er 35 kinderen naar je kijken. Is het eindelijk gelukt om het touw in te klimmen tot boven in, durf je niet meer naar beneden. Alle ogen op je gericht. Gymleraar die beneden roept dat je je niet zo aan moet stellen en weten dat je hier nog heel, heel erg lang om uitgelachen gaat worden.
keihard uitlachen
Iedereen die zich herkent in een van de bovenstaande voorvallen kan zich misschien voorstellen met hoeveel tegenzin en angst ik voor het eerst de sportschool binnenstapte. Eigenlijk had het me niet verbaasd als iedereen was gestopt, stil was gevallen, me eerst ongelovig was gaan aan kijken en daarna mij keihard uitgelachen.
zelfs losse gewichten
Gek genoeg gebeurde dat niet. Iedereen sportte gewoon door, het leek als of het doodnormaal was dat ik in sportkleding in een sportschool stond. Stil staand in sportkleding werd ik nog niet uitgelachen, maar dat zou vast gaan veranderen als ik iets ging doen. Maar wat bleek, ook toen ik ging fietsen, roeien, de krachttrainingapparaten en later zelfs de losse gewichten ging gebruiken, niemand lachte me uit of stuurde me weg! Echt, het was verbazingwekkend.
niet sportief
Nu sport ik al een aantal jaar. Soms intensief, soms wat minder, maar nog steeds durf ik mijzelf niet sportief te noemen. Hoe kan die struikelende, niet vangende, o-benige brekebeen nou sportief zijn? En nog, iedere keer dat ik iets nieuws probeer, een ander apparaat, zwemmen of hardlopen verwacht ik dat de hele sportschool in een luid lachen uitbarst.
dapper stap ik rond
Maar, nu weerhoudt dat me niet meer. Dapper stap ik rond alsof ik niet totaal voor joker loop op sportschoenen. Alsof ik er echt hoor. Pak een loopband, barbell of hometrainer alsof ik echt weet wat ik doe. Alleen bij groepslessen trek ik de grens. Bij groepslessen staat er toch een soort gymleraar voor de klas. En gymlaren gaan altijd een keer “joh, stel je niet aan” tegen me zeggen.
5 reacties
Weet je, onder het lezen van je blog vroeg ik me af.....zou iedereen dat gevoel nou hebben wat jij beschrijft (als je de sportschool binnenstapt)?
Ik wel in elk geval (daarom kom ik er ook niet ;-) )
Herkenbaar.. ik kom ook niet in een sportschool; heb minitrampoline thuis ter compensatie ;-)
Wat betreft die gymlessen... dat is helaas maar ál te herkenbaar!
Door een aangeboren handicap aan mijn voet heb ik nooit goed kunnen sporten. Sterker nog: zelfs gewoon lopen ging op een gegeven moment steeds moeilijker. Ik had buitenshuis zelfs een rollator nodig.
Een half jaar geleden ben ik geopereerd. Gips, een rolstoel, een brace; de hele bups.
Door fysio en (aangepaste) fitness ben ik weer nu weer op de been. Ik loop als nooit tevoren, de rollator staat werkeloos in de schuur, en ik sport! De crosstrainer en loopband zijn mijn beste vrienden geworden! (Okee, nu overdrijf ik).
Maar ik heb veel te danken aan het vele fitnessen, de afgelopen maanden, daarom blijf ik het doen.
En bovenal... Ik vind het nog leuk ook!
Bedankt voor je herkenbare blog!
Wat zo'n gym-trauma al niet met je kan doen. Daar komt dat opgelaten gevoel dus vandaan!
Jaah zoo herkenbaar! Maar goed van je dat je doorgaat. Gek he dat als je ouder word dingen in een heel ander perspectief staan. Ik kan nu door omstandigheden ff niet sproten maar zodra het kan ga ik weer, met tegenzin en hangende pootjes maar ik heb besloten dat ik niet meer dat kleine slungelige onhandige meisje ben dus gewoon ga. Voordeel is dat die mensen in die sportschool je niet kennen en dus ook niet weten hoe het ooit was ;) Ga zo door!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren