week 16 | 21.04.10 | 18:00 | Robin |Shoppen | Door Robin

Jos hielp ons net iets te goed

Er moest witgoed gekocht worden. Witgoed kopen is bijna zoiets als voor de eerste keer ongesteld worden. Vrouw worden. Maandverband ontdekken, wasmachines kopen! Allemaal heel volwassen.

Maar om nu dit stukje over ongesteld zijn te schrijven vind ik en een beetje gek én een beetje viezig. Dus ik laat de kans om over ongesteld zijn te schrijven even voorbij gaan. Het zij zo.

Dit stukje gaat geen viezig stukje zijn
We gingen dus naar een witgoedwinkel voor een wasmachine en een koelkast en we hadden een budget in ons hoofd. En daar was Jos.
Jos heeft wellicht een intro nodig. Jos leek namelijk op een sukkelige fret. Ja, sukkelig. Een beetje zoiets. Hij liep een beetje krom en had van die waterige oogjes die je aankijken van “Toe, neem mij op je schouder want dat is gezellig.” Maar diezelfde oogjes zouden ook dit kunnen zeggen: “Toe, neem mij op je schouder dan knabbel ik je oor eraf.”

Ik wist het dus niet zo goed met Jos. Jos wist het wel goed met ons. Hij gaf advies over een wasmachine en wij keken elkaar aan en we vonden het een goede wasmachine. Toen de koelkast.

We hadden wel wat eisen aan de koelkast: roestvrij staal en groot. Jos’ oogjes begonnen nog harder te glimmen en likkebaardend liep hij ons voor richting de koelkasten. Jos begon.
“Nou deze heb ik zelf ook. Die is heel fijn.”
Hij vervolgde: “Ja met zo’n grote vriezer is altijd handig. Ik ben alleen. Of nou ja, ik heb wel een vriendin maar die is er niet zo vaak.”

Jos, onze nieuwe huisvriend
In no time wisten we alles van Jos. Dat hij van alles invroor (kipfiletjes, brood, babyvingers, rundervinken) en dat hij bij ons de buurt woonde. Dat hij van tv kijken hield en dat hij schimmelige nagels (nu wordt mijn stukje toch nog een beetje viezig) had.

Jos liet ons geen seconde met rust. We konden niet even de voors en tegens van de dure koelkast vergelijken met de goedkopere. We konden niet even nadenken over de prijs. Niet even iets over Jos tegen elkaar zeggen, want toen Jos eenmaal over zijn vriendin begon had ik ernstig de behoefte om over Jos te praten.

Toen we twijfelden, deed Jos iets van de prijs af. Dat wilde hij best voor ons doen, zonder dat we daar om gevraagd hadden. Zo was ie wel, die Jos. Ik denk dat Jos ook wel bij ons zou willen komen eten, zonder dat we daar om gevraagd hadden.

We kochten de duurdere koelkast en een goede wasmachine. En kregen Jos erbij als huisvriend.

cc foto: Willem van Bergendot