Spiegelbeeld
De laatste tijd kan ik mijzelf redelijk recht in de ogen kijken. Ik vind dat mijn spiegelbeeld er best mag zijn.
Angst
De afgelopen jaren is dit nogal eens anders geweest. Ik walgde van de persoon die terug keek, gadverdamme, waar ik mezelf wel niet voor heb uitgemaakt… Ik kon er vaak gewoon niet naar kijken, ik ontweek spiegels met een grote boog, ik rende keihard weg voor mijn spiegelbeeld. Mijn angst was te groot voor wat ik zou zien.
Tranen
‘Toevallig’ dat ik nu met een project bezig ben waar mijn ‘hoofd’ niet ongezien zal blijven. In het editorial en op de advertentiepagina is een foto van mij te zien. Natuurlijk wist ik dit van te voren, maar toch was het even slikken!
De eerste keer dat ik dé foto zag schrok ik zo erg dat serieus de tranen over mijn gezicht liepen. Op zich niet zo heel raar, aangezien het beeld echt mega groot op mijn scherm verscheen! Zo zag mijn neus er dus twintig keer uitvergroot uit… en bedankt.
Ter verduidelijking: dé foto is genomen op een moment dat ik me totaal niet had voorbereid. Lekker ‘REAL’, want dat is toch de bedoeling.
Wegrennen kan niet meer!
Uiteindelijk viel het allemaal wel mee, in het klein was de foto best oké. De persoon op de foto kan ik nu redelijk aankijken en dat is maar goed ook want keihard wegrennen kan niet meer: het magazine is naar de drukker!
There is no way back…
2 reacties
Heb je BDD gehad?
Dat hoeft natuurlijk niet, maar er is (helaas voor veel mensen) weinig bekend over BDD.
Hee Arthemis! Ik heb geen BDD gehad, BDD is toch een stoornis dat je jezelf lelijk vind?
Ik heb wel de eetstoornis boulimia, en daar heeft mijn onzekerheid een hele grote rol in gespeeld, vandaar;).
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren