Dat is ZO waar, Tim
De afgelopen maanden waren nou niet bepaald de beste maanden van mijn leven. Gelukkig was er één man die me er doorheen sleepte als ik het even niet zag zitten. En die man was mijn grote vriend Tim Knol.
De soundtrack voor melancholische buien
Voor zij die hem nog niet kennen: Tim Knol is een jonge singer/songwriter uit Hoorn, die zijn eerste cd heeft uitgebracht op het Utrechtse Excelsior-label. Nu koop ik blindelings alles wat Excelsior uitbrengt. Niet omdat ik jarenlang bij een fanfare zat met dezelfde naam, maar omdat ze mij nimmer teleurstellen. Veel emotionele dipjes werden bij mij mede mogelijk gemaakt door bands uit de Excelsior-stal. Daryll-Ann en Johan gaven mij regelmatig de juiste soundtrack bij mijn melancholische buien. Het ‘soms is het leven kut, maar ach, laten we er maar het beste van maken’ gevoel.
Hoe weet jij dat, Tim?
Dus toen ik hoorde dat er een singer-songwriter was die bij Excelsior samen met ex-bandleden van beide bands aan zijn debuutplaat werkte, maakte ik een klein dansje op mijn studentenkamer. En hij stelde niet teleur hoor, die Tim. Nu was het ook toevallig zo dat ik zijn cd leerde kennen toen mijn relatie net voorbij was. En wat wil het toeval: Tim schrijft nogal veel over verbroken relaties. Vandaar dat ik regelmatig tegen mijn boxen stond te schreeuwen. ‘Dit is ZO WAAR Tim!! Zo waar!! Hoe weet jij nou precies hoe ik mij op dit moment voel?!?!? Heb ik al die tijd zonder dat ik het wist verkering met jou gehad??!?!?’
(Ik denk niet dat dat zo is, want ik ben van mijn leven nog nooit in Hoorn geweest. Maar goed, misschien is Tim wel een kei in vermommingen. Je herkende de boef uit Scooby Doo ook nooit, omdat die altijd een masker op had. Misschien doet Tim dat ook wel.)
Dank je wel, Tim
Ik had hem alleen nog nooit live gezien. Tot hij vorige week vrijdag op het Festival aan de Werf stond. Ik stond een beetje vooraan, op zo’n plek waarmee je aangeeft wel een geïnteresseerd luisteraar te zijn, maar nog geen die-hard groupie met een abonnement op de Fancy. Ik was met een gezelschap van muziekliefhebbers, maar niet per se Tim Knol-aanhangers, vooral omdat ze hem nog niet goed kenden. En daartussen stond ik, liedjes mee te zingen en zacht heen en weer te wiegen.
Het was prachtig. Dank je wel, Tim.
CC Foto: Ellen Koenen 
5 reacties
hihi, ik heb je blog al aan hem door laten sturen!
Ik hou van Tim! En van Anne! En ok, ook een beetje van Matthijs.
En misschien zelfs van drummer Kees. (Maar die bassist, mweh.)
Ik zag em maandag voor het eerst live, ik stond vooraan (niet tussen de groupies, maar tussen Tims hele familie volgens mij, in ieder geval allemaal uit Hoorn) en het fantásties. Echt.
Ik ben trouwens ook benieuwd naar Anne's soloplaat, die ken ik nog niet,ken jij em, Nynke?
Donderdag gekocht, Pinkeltje! Ben heel erg benieuwd!
Als je verkering uit is gaan alle verdrietige liedjes over jou. Als je net verliefd bent de liefdesliedjes en als je net bevallen bent de liedjes over baby's, en als er iemand is gestorven bezingt elk liedje precies jouw gevoel ... wat zijn we toch allemaal hetzelfde. Laten we daarvan genieten en het gemeenschappelijke in elkaar zoeken in plaats van dat we altijd zo hard ons best doen om onze uniciteit te bewijzen.
Ik ben benieuwd naar die cd. Kan 'm ook wel gebruiken!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren