week 23 | 12.06.10 | 09:45 | Relatie |Robin |Thuis | Door Robin

Het leven van buurman K.

Ik heb dus aan de ene kant die buurman die gebakkies meebrengt en graag een vaste relatie wil. En aan de andere kant heb ik een buurman die geen leven heeft. De uitdrukking “zoek een leven” vind ik altijd een beetje naar, want probeer maar eens te zoeken naar leven. En bovendien voel je je, als iemand naar je roept dat je een leven moet zoeken, altijd een beetje treurig en eenzaam.

En ik kan het weten want toen ik een tijdje als hobby theezakjes sparen had (en daar niet eens kaarten van maakte ofzo), keken mensen mij ook wel eens een beetje weemoedig aan. Met zo’n blik die zei: “Meisje, zoek een leven.”

Of nou eigenlijk, het geen leven van buurman K.
Maar buurman K. heeft geen leven. Hij lijkt het wel prima te vinden, want hij onderneemt weinig stappen om op zoek te gaan naar een leven. Hij zou bijvoorbeeld aardig kunnen zijn tegen zijn buurtgenoten.

(Even tussen jou en mij. Ik hou er echt niet van om zo over iemand te spreken, ik bedoel, hij heeft heus wel een leven. Maar om even kracht te zetten achter mijn ‘hekel hebben aan buurman K.’ moet ik gewoon zeggen dat hij geen leven heeft.)

Het enige sprankeltje in het ‘leven’ van buurman K. is zijn auto. De man is obsessief over zijn auto. En zo heel erg mooi is die niet eens. Het is eigenlijk maar een koektrommeltje.

Een koektrommeltje met een fietsverleden. Buurman K. herhaalt tot in den treure zijn verhaal “Op een dag lag er ineens een fiets op de motorkap!” En dan roept hij, met zijn vuist schuddend in de lucht dat hij “toen heel veel schade aan zijn auto had!”

Hij valt ook iedereen lastig met dit verhaal. Zelfs om vier uur ‘s nachts kan hij zich niet inhouden. Mijn vader was een weekendje in Amsterdam met vrienden. Ze logeerden in ons huis en hadden fietsen geleend. Toen ze om vier uur ‘s nachts terugkwamen uit de stad en de fietsen netjes aan elkaar bij een boom wilde zetten, kwam buurman K. in zijn regenjasje naar buiten om het verhaal van de fiets op zijn motorkap te vertellen.

Extra fietssloten
Nu neemt hij graag het zekere voor het onzekere. Voor het geval dat er een fiets te dicht bij zijn autootje staat (en de kans bestaat dat de fiets omvalt), komt buurman K. met al zijn extra fietsloten, tilt de fiets op naar een betere plek en zet hem daar vast. Met zijn sloten.

Vorige week was mijn fiets aan de beurt. Ik had hem aan een paaltje twee meter van zijn auto vandaan vastgezet en was nietsvermoedend naar binnen gegaan. Mijn fiets kon immers niet omvallen omdat hij al vaststond aan een paal. Buurman K. zag het allemaal en vond dat het niet veilig was.

Toen ik terugkwam stond mijn fiets met zijn extra sloten vast aan de paal. Technisch gezien was mijn fiets dus gestolen.

Na een ruzie met buurman K. waarin ik hem dwong mijn fiets los te maken en hij mij dwong mijn fiets verderop te zitten, is mijn woede nog steeds niet bekoeld. Ik wacht nog iedere dag op het moment dat hij naar buiten stapt en ik voor zijn neus, met wapperende haren en een leren catsuit aan (want dat zou mij stoer kunnen maken), mijn fiets op zijn motorkap kan gooien.

Ik durf dat natuurlijk niet, dus als jullie mij excuseren, ga ik nu weer verder mijn theezakjes op kleur te sorteren. Doei.

cc foto: mandibergdot