Eierstokken met een zelfcomplex

Ik krijg door de eerste passage al niet echt zin om het boek te gaan lezen.

Een roman? Of een autobiografisch verslag?

Helaas ben ik het met Male eens.

Ieuw. Kom op zeg, zo grafisch hoeft dit ook weer niet. Van mij mag je stoppen met je voorproefjes.

Wel een leuke foto.

Ook eens met male. Ik krijg al uitslag als zgn een kind een stukje/column heeft geschreven, laat staan menselijke eigenschappen aan eierstokken toeschrijven brrr.

Wat is nou een zelfcomplex? Wat een raar woord, zal wel aan mij liggen maar kon het ook niet echt opmaken uit de tekst.

Het is trouwens dat ik alleen gelezen heb omdat ik wilde weten wat dat woord nou betekende, maar van het verhaal krijg ik de kriebels en zeker niet iets wat ik zou willen lezen. Brrrr.

for some thats life,ik zou de roman kopen,alleen al uit herkenning.

Zelfcomplex? Wat is dat voor zelfbedacht woord? Zelf-complex zou ik nog kunnen begrijpen, maar is in deze niet toepasselijk.

xandora, ik zit ook in de MMM maar dan nog hoef ik niet alle details van anderen te horen.

@Xandora: geldt ook voor mij en toch vind ik het voorproefje van het boek ugh.

Het voorproefje had je voor mij achterwege mogen laten. Het plaatje vind ik wel geestig.

ach jullie hebben het allemaal uitgelezen. Ik wil het wel blijven lezen, dat is al meer dan met de meeste boeken die ik onder mijn neus krijg. Meestal stop ik op de eerste bladzijde. Het komt een beetje jaloers op me over deze reacties.

Waarom zou ik jaloers zijn hommeltje? Wat een rare reactie.
Hoe weet je of ik het heb uitgelezen, knap dat je dat weet.
Ik heb de laatste alinea gelaten voor wat het was namelijk.

Nou Hommeltje, " Meestal stop ik op de eerste bladzijde." zegt me in dit geval wel genoeg.

Bouquet romannetjes zijn ook niet erg moeilijk te lezen.

Hommeltje, je weet niet waar je het over hebt, ik ben "bewust" kinderloos. Nou ja bewust, ik heb nu geen kinderen. Dus jaloesie is al geen sprake van, en daaarbij, je vult voor ons aardig wat in terwijl ik hier toch heel diverse forummers zie posten qua kinder-achtergrond.

Maar ja, van mij mag je denken dat het kift is, die is er alleen niet. En ik denk dat ik kan zeggen voor die andere ook niet, hoe ik ze ken op het forum. Beetje beledigend naar de andere toe vind ik van je.

Als je niet leest, kan je het ook niet beoordelen. Iemand die zich zo aangevallen voelt en gedraagd, zegt ook genoeg. Komen jullie wat te kort of zo....sjezus

Joh, je mag van mij dat boekje best lezen hoor. Het zal ons worst wezen wat je doet.
Niemand voelt zich hier aangevallen of gedraagt zich zo. Dat noem je hoogstens kritisch reageren, dat doen grote mensen wel eens.

Maar nu reageer ik dus wel op jou.
Het voorproefje is hoe dan ook een gedrocht. Zegt meer over jou dan over ons wanneer je zoiets leuk vind.

Ik heb genoeg gelezen om het te kunnen beoordelen als iets wat ik niet graag lees. Mag dat niet ofzo? Ieder zijn smaak toch?

En ik kom verder niks te kort hoor.

Het is jammer dat ik hier niet zo'n smiley kan plaatsen al happend met scherpe tanden. Bijna lachwekkend hoe jullie reageren. Komt inderdaad heel erg volwassen en kritisch over. Ik kan het niet beter verwoorden. Ik ga fijn ergens anders spelen en doe aan deze kleuterklas niet meer mee. Doeiiiii

Apart dat Patricia niet de moeite neemt om te reageren hier. Of is Hommeltje Patricia?

het is moedig om openhartig te zijn over een gevoelig onderwerp als ongewenste kinderloosheid. ik ben geen ervaringsdeskundige maar ik denk dat er markt is voor goede boeken over dit onderwerp. Het voorstukje doet echter vermoeden dat het een sec chronologisch geschreven verhaal is; alsof je sinds je in de MM bent gestapt een dagboek hebt bijgehouden en dit hebt vertaald naar fictieve hoofdpersonen. Dus eerst gebeurde er dit en toen deden we dat. Het levert een droge vertelstijl op die soms goed kan werken in een column maar niet in een boek. Maar ik denk dat een ander struikelblok is dat het niet voorziet in een behoefte; er zijn al heel veel goed, korte ervaringsverhalen geschreven over dit onderwerp en ik denk (correct me if I'm wrong) dat de werkelijke behoefte niet ligt in het lezen van het zoveelste verhaal over de pijnlijke prikken en de voorgeprogrammeerde en getemperatuurde vluggertjes maar met name over het mentale proces; de hoop, het verleggen van grenzen, het zoeken naar grenzen, berusting of juist niet...Dat soort dingen.
Misschien dat je verderop in je verhaal daar meer de diepte ingaat maar vooralsnog is het een beetje een droog verhaal.

heel veel succes met schrijven en ik hoop dat het op papier zetten van je ervaringen in ieder geval voor jezelf een last heeft verlicht.

Blop, dat is denk ik ook wat de meeste bedoelen hier die opbouwende kritiek hadden. Dit vind ik een heldere reactie.

Wat blop zegt + de volgende kanttekeningen bij je taalgebruik/schrijfstijl:

"Tot mijn grote teleurstelling besef ik dat het mijn wekker is." puberproza, je maakt het dramatischer dan het is: wie wordt er nou niet iedere dag wakker van de wekker?
"Daar heb ik het gisteravond zorgvuldig neergezet."
Hoe zet je een bekertje zorgvuldig neer?
"Ik begin harder te wrijven." over het bekertje?

Zo dat was even schrikken, maar na een grote schoonmaakaanval en een paar glazen rosé ben ik vandaag weer aan het schrijven.
Heel even dacht ik...laat maar. Maar zoals het vaak gaat met kritiek: het moet even een plek krijgen en dan moet je proberen het positieve eruit te halen. Ik kijk nu met andere ogen naar mijn eigen tekst en daar kan ik wat mee :-) Aan het eind van deze week blog ik een nieuw fragment uit mijn boek. Ben benieuwd wat jullie daar van vinden!

Liefs, Patricia

odol?