Zenmoment: nooit te oud om te leren
Ze zat op het puntje van haar stoel. Met een verfrommeld briefje voor haar zodat ze haar klachten zo goed mogelijk kon vertellen aan de arts. Soms keek ze even vragend opzij naar mij en vulde ik iets aan.
Onuitgesprokenheden
Nu, twee weken later, vertelt de arts dat ze lichamelijk gewoon gezond is. Op een kleine test na, waarop we nog op de uitslag moeten wachten, is mijn moeder waarschijnlijk hartstikke gezond. “Wat niet wil zeggen dat uw klachten ongegrond zijn” zo vertelt de arts. “Maar ik ben hier om uit te zoeken of u lichamelijk iets mankeert en dat lijkt niet het geval te zijn. Het is goed om eens op een andere manier naar uw klachten te kijken”.
Lichamelijke klachten kunnen uit je psyche voortkomen. Zo heb ik meer dan eens gelezen. De psyche die staat voor onuitgesproken onzekerheden, schaamte, kwaadheid of onverwerkte emoties uit het verleden. Nu lijkt mijn moeder voort te komen uit een generatie met ingebakken onzekerheid en wegcijferij. Ik herken mijn moeder in verhalen over moeders van mijn vriendinnen.
Trots!
“Misschien moet ik maar eens over een aantal zaken gaan nadenken” zegt mijn moeder als we in de stad nog even koffie drinken. Ik glimlach terug.
Zij met het opgefrommelde briefje die alles altijd goed probeert te doen. Zij, uit die generatie waarbij het misschien een nog wel grotere stap is om naar jezelf te gaan kijken dan voor andere generaties.
Ongelofelijk trots ben ik op haar.
1 reacties
Mooi geschreven. Alle goeds voor je lieve moeder!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren