De jongen en de telefoon
Laatst was ik bij de bank en het was druk. Toen ik bijna aan de beurt was, wees het meisje achter de balie met haar french manicure naar een telefoon. “Daar kun je bellen met één van onze medewerkers, die kan je dan verder helpen.” Dus ik liep naar deze telefoon en zag op het scherm naast de hoorn een jongen zitten.
Twee woorden: kastje, muur
De jongen keek chagrijnig en ik nam de hoorn van de haak en drukte hem tegen mijn oor. De jongen ging rechtop zitten en zette een typische bankmedewerkersglimlach op. “Hallo! Waar kan ik u mee helpen?” Ik wist even niet of de jongen mij ook kon zien, dus ik deed maar een beetje van glimlach en “Dag hoor.” Ik legde uit wat mijn probleem was en de jongen keek en knikte begripvol. “Achter je,” -a ha, hij kon mij dus zien- “kun je in de rij aansluiten en daar kunnen ze je verder helpen.”
Kastje, muur dus. Allemaal prima, want dat is niet wat me stoort aan een bezoek brengen aan de bank. Ik word namelijk bijna altijd meegenomen naar een apart kamertje. Als ik zeg dat ik bijvoorbeeld een rekening wil opheffen, vraagt het (zonder uitzondering altijd heel knappe) meisje met de french manicure of ik even mee wil komen. En dat doe ik dan maar, terwijl ik dan van te voren al weet dat ze me gaat verleiden tot het nemen van een superdeluxe, hypermoderne en ditmagjenietmissen verzekering. Ik heb al een verzekering. Tegen zo’n beetje alles waar je verzekerd voor kunt zijn.
Oh, ik ben zo makkelijk
Ik vind het behoorlijk irritant dat als je voor A komt en dat je dan met B naar huis gaat. Als ik bijvoorbeeld naar de parfumerie ga voor iknoemmaarwat een mascara, dan kun je er de donder op zeggen dat ik met een superdeluxe, hypermoderne en ditmagjenietmissen pincet naar huis ga. En nagellak. En blush. En mascara.
Bij de Nespresso-winkel ging ik ook al bijna naar huis met een tweede Nespresso-apparaat naar huis. Oh, ik ben zo gemakkelijk te verleiden door knappe winkelmeisjes die mij altijd doen denken alsof ik de grootste loser op aard ben.
Maar toen ik vanmorgen naar de bank ging en weer een kamertje binnenliep met een bankmedewerkster, dacht ik: gooi het roer om. Dus ik zei: “Ik kom alleen maar om iets te vragen en niet voor een verzekering.” Het meisje keek geschokt, knipperde met haar ogen, vond steun aan de deurklink en zei “Oh…”
“Dan kunt u ook even bellen met één van onze medewerkers, daar in de hoek.” En ze wees naar diezelfde telefoon en diezelfde jongen. Ik zuchtte.
12 reacties
Ik vind het een beetje zeikerig overkomen. Het stoort je niet dat je van het kastje naar de muur wordt gestuurd bij een bank, maar het stoort je dat je voor A komt en met B vertrekt. Dat heb je toch zelf in de hand? Het lijkt haast of jij er niets aan kan doen en het allemaal de schuld is van het knappe meisje met de mooie nagels.
( dubbel naar huis)
Bij mijn bank werkt geen één knap meisje. Maar goed, ik laat me trouwens eerder verleiden door wat minder knappe mensen omdat ik het zo zielig voor ze vind..
Ik had laatst dus een pedicure en ik kwam er bijna met een french manicure vandaan. Grr...
Heel herkenbaar. Ik vind het ook altijd moeilijk om iets te weigeren, of te zeggen waar het op staat zeg maar. Het wordt makkelijker naarmate je ouder wordt, dan ga je ook weer anders tegen dat baliemeisje aankijken hoor.
Ik heb blijkbaar een andere bank... ik wordt nog gewoon ouderwets geholpen door en rijen zijn er ook niet echt vaak.... rare bank heb zeg, tijd voor iets anders (dus die rekening toch maar opheffen ,,, en gewoon ergens anders een nieuwe openen of zo?)
Leuk stukje! Niet echt herkenbaar qua bank, maar wel qua: "O, ik ben echt een onverzorgde vrouw als ik deze crème nu niet koop en dat hippe meisjes zegt echt dat het heel goed is, dus neem ik het maar" Haha stom he.. Ach ja, we maken allemaal deel uit van de kapitalistische samenleving..
Ik ben ook wel benieuwd naar welke bank deze nondiensten biedt. De mijne heeft twee balies en ik ben daar keurig geholpen (als ik al binnen moet zijn, liever niet).
Inderdaad, ik herken er niks van, welke bank is dat?
Hihi, leuke blog, Robin! Wel minder leuk dat kastje naar de muur, maar ik ben het niet met vierkant eens dat je dat dan zelf in de hand hebt. Ja, uiteindelijk wel, maar je wilt in eerste instantie beleefd blijven! Of dat makkelijke is Brabants, dat kan ook;-) (Zeg ik, een vrouw van boven de rivieren die in Brabant woont, net omgekeerd als jij dus)
Ik bedoelde eigenlijk dat je zelf in de hand hebt of je al dan wel of niet met B vertrekt als je voor A komt. :)
Ja, dat is waar;-)
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren