week 28 | 16.07.10 | 17:48 | Beauty |Relatie |Robin |Shoppen |Thuis | Door Robin

Wat niet weet

Iedere week heb ik een avondje waarop ik me ontpop tot een ware schoonheidsspecialiste. Voor mezelf dan hè. Het is niet zo dat ik dan ineens allemaal vrouwen in huis ontvang en in een sereen kamertje met wierook iemands mee-eters uitknijp. Nee, nee, niks van dat al.
Ik bedoel dat ik dan mijn eigen schoonheidsspecialiste ben, op zo’n avond.

Trillende badeendjes, brr

Ik noem zo’n avond sinds ik bij Walter in huis woon een ‘tutavond’. Dat is voor hem makkelijk te onthouden. Tutavond vind ik persoonlijk heel erg tuttig klinken. Net zo tuttig als die huiskamerparty’s. Alsof ik naar party’s voor erotische artikelen ga en toekijk hoe mijn lieve en (in mijn ogen) altijd maagdelijke vriendinnen een vibrator in de vorm van een lippenstift of badeendje afrekenen. Maar ik noem het een tutavond voor Walter, want als ik zeg dat ik “Ga reinigen, scrubben, harsen, scheren, smeren en laat intrekken” is hij al bij ‘reinigen’ in slaap gevallen. En mocht hij het wel horen wat ik allemaal ga doen… Tja, dan is toch een beetje de mythe dat ik altijd babyvelletjesglad door het leven ga, voorbij.

Tutten dus. Dat moet mysterieus klinken. Helemaal als ik me daarbij opsluit in de badkamer met een gezellig glaasje drinken. Om er dan twee uur later weer uit te komen, met een handdoek om mijn haar gewikkeld, de huid onder mijn wenkbrauwen kaalgeplukt en vuurrood. Een knie vol wondjes en het vel van mijn vingertoppen als een oude druif. Ja jongens, zo hou ik de mythe van mijn natural beauty (kuch) heus wel in stand.

Mijn rug doen. Jeweettogh
Walter houdt zich dan ook gewoon rustig op zo’n avond. Hij kijkt wat televisie, leest een boek, rookt wat pijp. “Is goed, geniet van je tutavond,” zegt hij dan, voordat ik in badjas en een stapel handdoeken de badkamer in verdwijn. “Kom je dan wel straks mijn rug doen?”

Met ‘mijn rug doen’ bedoel ik: mijn rug scrubben. Dat is één van de grootste voordelen van samenwonen. Tegenwoordig word ook mijn rug wekelijks gescrubd. Geen acrobatische capriolen in de douchecel meer. Gewoon gillen. Zodra ik het masker van mijn gezicht heb gespoeld en alle enge ontharingsattributen veilig heb opgeborgen in mijn secret tutavondmandje, gil ik naar Walter dat ‘het’ kan. “Het kan!” Even later komt Walter de badkamer binnen en ik gooi wat scrub in zijn handpalmen. “Goed doen hè!” Ik zeg: onder de duim, die jongen!

Walter scrubt mijn rug dan en ik klets een beetje tegen hem aan, om zijn aandacht van alle beautypotjes, beautyblikjes en beautyflesjes af te houden. Hij mag nooit, nooit, nooit weten dat ik iedere week mijn eigen schoonheidsspecialiste speel en talloze producten op mijn lichaam smeer om zo glad als babybillen en zo zacht als poezelige cashmere aan te voelen. It’s all natural, baby.

cc foto: nick@dot