Zenmoment: accentje en de taalpurist
“Ik ben een taalpurist en hij vraagt me of ik nog een ceula wil”. Ze doet een accent na dat tegen het Haags aan ligt. Een vriendin van me heeft een nieuwe vriend die ontzettend leuk, lief en goed voor haar is, zo heeft ze me net verteld, maar ook één klein nadeeltje heeft. Hij heeft een accent.
Een accent voelt onveilig
Ik moet me waarschijnlijk gewoon niet aanstellen, maar zijn accent zit me meer dwars dan ik durf toe te geven. Ze vertelt me over haar familie die, net als de mijne, opgegroeid is in een klein dorp. In het dorp werd een behoorlijk accent gesproken maar haar vader, gestudeerd en wel, leerde dat accent heel snel af. “Ik koppel een accent hebben aan domheid en domheid koppel ik aan onveilig. Stom he?!” voegt ze eraan toe.
“Nee, dat vind ik niet heel dom” zeg ik. “Jouw vader praat ABN en hij heeft gestudeerd. Als klein kind was je vader het allerveiligste op aarde, dus ik vind jouw combinatie niet heel raar. Als jouw vader breedgespierd was geweest dan had je gespierde sportschool mannen veilig gevonden.”
Cola, niet ceula
“Ik weet gewoon niet of ik het trek” gaat ze verder. “Dan hebben we straks kinderen die het ook over ceula hebben en dan kan ik ze niet verbeteren dat het ‘cola’ is omdat hun vader het op precies dezelfde manier uitspreekt”. “En,” zo roept ze uit na een tijdje, alsof ze zich ineens nog wat bedacht heeft, “hij heeft het over ‘ik kon hem van vroeger’ of ‘hun hebben dit of dat gedaan’. Dat kun je toch niet meer onder een accent scharen, dat is gewoon fout Nederlands”.
Terwijl de trein verder raast en ik nog even glimlach naar wat mensen die duidelijk ons gesprek gehoord hebben, denk ik erover na. Mijn eerste reactie zou zijn dat de liefde toch echt ver boven accent en foutloos Nederlands gaat. Maar als ik er langer over nadenk, kan ik me voorstellen dat het een punt wordt waar je je aan gaat ergeren, misschien wel als de liefde (nog) niet genoeg is.
Of zou een accent hetzelfde zijn als het uiterlijk, dat naarmate de relatie vordert en de liefde zich verdiept steeds minder uit gaat maken?
12 reacties
Ik vind juiste spelling, en dan met name op papier, heel belangrijk. Mijn partner niet, hij kan het ook echt niet (ik denk dat hij zich met recht dyslectisch mag noemen, maar hij is er nooit op getest).
Inmiddels kan ik dus uit eigen ervaring zeggen: liefde is belangrijker! Zijn spelfouten hebben mij vanaf dag 1 niet kunnen boeien, gek genoeg.
In het geval van jouw vriendin zou het dus mijns inziens wel kunnen dat ze er nog 'overheen groeit', tenzij de liefde niet sterk genoeg is natuurlijk.
Ik lees je eerste alinea en denk: hemeltje wat is nu weer een suela..... Ik kon er nog geen brood van bakken.......
hahahahhaha.
ik bedoelde dus seula :s ipv suela
Ojaa, ik kan vreselijk afknappen op een accent! Het enige wat ik zo nu en dan nog een beetje kan verteren is Rotterdams, maar dan wel van mijn "generatie" en niet die echte die-hards. Ook Haarlems (maar weet niet voor hoever dat onder een accent valt) gaat er wel in. Al het andere: Brabants (brrrrrrrr), Limburgs, Achterhoeks, Fries, Drenths, Gronings, niet aan mij besteedt. Ook knap ik af op een minimale vocabulaire, geen kennis van uitdrukkingen en gezegden (en helemaal als iemand ze verkeerd gebruikt of in verkeerde context) en spelfouten.
Dan blijven de kriebels wel een beetje uit, ja. X-D
Ojeej, schrijf ik gewoon besteed met dt. Zul je net zien..
Het is 'sportschoolmannen'.
Nou, mocht zij dan zo'n taalpurist zijn..
Ik heb minimaal 3 taal / spreekfouten opgemerkt!
Me, me, me, me, me = M I J N - M I J N
Hun ??? Je heb hen en zij
Ennieweeeejzzzz
@heavenlyD, ik ben dan ook geen taalpurist, sterker nog, ik ben licht dyslectisch (daar zal ik een volgende blog aan wijden). Dus wellicht zitten hier taal/spreekfouten in.
Maar als je de 'hun' bedoelt in de zin 'hun hebben dit of dat gedaan' dan heb ik dat express zo neergezet omdat dat iets is wat haar vriend zo zegt.
Gewoon een internationale liefde ana de haak slaan zodat je allebei in het engels praat, dan leer je het vallen over taalfouten wel af, omdat je ze zelf waarschijnlijk ook maakt in je tweede taal :)
licht dystectisch? Is dat weer wat nieuws?
Verkeerd Nederlands spreken zoals "hun hebben" of "ik kon hun" heeft niets met een accent of dialect te maken. Dialect kan foutloos zijn.
En eenieder die mijn Brabants accent niet kan handelen, die kan lekker opbokken, Brabants and proud of it!
Ik denk dat zowel dialect als taalfouten wennen, ik heb ook iemand in mijn vriendenkring die taalfoouten schrijft. hij schrijft zoals je het zegt. Ik laat ook letters weg tijdens het spreken, maar weet wel hoe je foutloos schrijft. Ik heb de neiging mensen daarop te beoordelen.
soms corrigeer ik die vriend, maar realiseer me ook dat hij dat maar beperkt kan onthouden, en er zich misschien onzeker bij voelt.
afijn, wat uiteindelijk wel opbreekt is; mensen die veel taalfouten maken, lezen over t algemeen weinig (boeken, kranten , tijdschriften). Dan gaat je belangstelling op den duur uit elkaar lopen.
Ziijn vrouw leest wel meer, en stelt doorlopend vragen. Dan moet ik echt moeite doen, hem bij het gesprek te betrekken.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren