week 28 | 18.07.10 | 15:40 | Blog |Boeken |Ontwikkeling |Robin | Door Robin

Mijn laatste blog

“Maar dat is bijna het bijhouden van een dagboek!” was één van de vele reacties op mijn drie keer in de week bloggen voor Viva.nl. En ook: “Dat is bijna een fulltime baan!” Maar ook: “Ik wil het ook!”

Een jaar lang mogen schrijven voor de bestgelezen vrouwensite van Nederland is een ontzettende eer. Het was een goede schrijfoefening en ik heb dan ook veel geleerd en ook erg genoten van het gelezen worden. Maar mijn jaar zit erop. Het is tijd voor een verse blogger.

Ander schrijfwerk roept. Heel hard. Mijn onderwerpen raken langzaam op en het valt een beetje stil.

Familie en vrienden lezen mee. Met het gevolg dat de gesprekken met hen ook een beetje stil vallen. Als ik met mijn broer afspreek, en ik vertel dan over de laatste ontwikkelingen in mijn toch al zo spannende leven, zegt hij: “Ja, weet ik al, ik las het op je blog.” En dan staren we allebei maar een beetje naar de neus van onze schoenen.

En wat ik ga doen?
Weer een broek aantrekken, want je staat hier behoorlijk in je blote kont. Dat wist ik voordat ik begon met bloggen voor Viva. En ik heb dat ook nooit erg gevonden. Maar nu heb ik weer zin in de anonimiteit. Dat niet iedereen weet dat ik mezelf eens per week twee uurtjes opsluit in de badkamer. Dat niet iedereen weet dat weleens heel somber wakker word… Ja, het niet meer drie keer in de week bloggen lijkt me ook wel wat.

Bovendien blijft er dan tijd over voor mijn ander schrijfwerk. Voordat ik bij Viva begon, werd ik benaderd door een uitgever. Of ik niet eens een boek wilde schrijven. Natuurlijk wilde ik dat, maar ik dacht nooit dat zoiets op mijn 21e zou gebeuren. Een jaar later ben ik 22 en zijn er inmiddels vier andere uitgevers bijgekomen die geïnteresseerd zijn in mijn fictie en heb ik ineens een agent. Ik bevind me dus in een belachelijke luxepositie. Het boek is nog lang niet af, maar er wordt aan gewerkt.

Ik schreef 162 stukjes. Ik ben 162 stukjes lang gelezen. Een mooier bijbaantje voor een studente journalistiek kun je je niet voorstellen.

Het was leuk en ik heb genoten van jullie reacties. Ik ben in staat om de liefste reacties die ik kreeg uit te printen en door mijn hele huis te hangen, want oh, wat zijn jullie leuke lezers. Het spijt me dat dit laatste blog een rommeltje is. Ik loop al de hele week na te denken wat ik ga zeggen. Wat blijkt? Ik ben heel slecht in afscheidbloggen.

Maar het belangrijkste dat ik wil zeggen in mijn allerlaatste blog:

Dank jullie wel voor het lezen en reageren. En de lieve, leuke, stomme (ja, zelfs stomme), ontroerende en mooie reacties. Ik ga ze regelmatig teruglezen…

Ps. Ik ga dus niet verder met bloggen. Maar mochten jullie me willen blijven volgen, dan is daar Twitter. En daar sta ik ook gewoon in mijn blote kont.

cc foto: privébezitdot