Zenmoment: dyslexie
‘Dag Marjolein’, stond er. ‘Je kunt ervan uitgaan dat je dyslectisch bent, dat komt heel duidelijk naar voren uit de punten die we besproken hebben en de teksten van vroeger je mij gestuurd hebt. Vallen nu de puzzelstukjes op hun plek?’
Ik zit naar de mail te staren. Grappig om er op je 28ste achter te komen dat je dyslectisch bent. En ja, de puzzelstukjes vallen in elkaar. En dat was ook precies de reden dat ik het ben gaan uitzoeken.
Een beetje dommig
Toch ben ik er zelf nooit op gekomen dat ik dyslectisch zou kunnen zijn. Al is het mij door de jaren heen wel vaak gevraagd, altijd heb ik het weggewuifd. Tot ik laatst met een vrouw over vroeger zat te praten. Over hoe ik mij vroeger altijd een beetje dommig voelde. Dat ik met lezen niet mee kon komen, hoe ik laat in de puberteit pas snapte hoe analoog klokkijken werkte (en nog steeds doe ik het soms fout als ik bijvoorbeeld half twee analoog moet noteren), hoe ik nog steeds rechtsaf sla als iemand links aangeeft, hoe lastig ik het vind als ik getallen moet noteren en iemand die voorleest als driehonderdzevenenzestig (in welke volgorde komen de drie, de zeven en de zes), hoe lang ik erover heb gedaan mijn spelling een beetje juist te krijgen, ik moeilijk ik namen kan onthouden, etc etc.
Het zit in mijn karakter om hetgeen ik niet goed kan, toch te proberen. Zo maakte ik van schrijven mijn beroep, waarbij ik natuurlijk een hoop kritiek kreeg op mijn spelling. En dus leerde ik mezelf de d’s en de t’s en de regels van tegenwoordige en verleden tijd. Nu gaat het een stuk beter, maar ik maak nog steeds fouten, zeker in een snel geschreven tekst.
Ook het voorlezen (wat ik liever niet doe in gezelschap, omdat de letters voor mij op papier dansen), leerde ik stukje bij beetje toen ik een korte periode autocue moest lezen. En oh, wat vond ik mezelf dom, dat ik korte stukken tekst vele malen over moest doen om het er foutloos uit te krijgen. Maar, mijn voorlees technieken zijn wel wat verbeterd. Oefening baart kunst.
Verbloemd en weggewerkt
En dat is precies de reden waarom het zo moeilijk is op latere leeftijd nog dyslexie vast te stellen. Toen de vrouw met wie ik het gesprek over mijn jeugd had vertelde dat haar dyslectische dochter dezelfde dingen ervoer, ging ik me toch afvragen. Maar vrijwel alle testen zijn op kinderen en jongeren gericht, omdat volwassenen hun ‘foutjes’ vaak al hebben weggewerkt en verbloemd. Uiteindelijk vond ik iemand (gekwalificeerd en wel) die mij wilde testen.
Ondanks dat ik er wat laat achter kom, ben ik erg blij het nu te weten. Want al heb ik er nu nog weinig last van, het is fijn om te weten dat ik vroeger niet dommig was, maar dat er een reden was waarom ik dingen pas zo laat oppakte. En eigenlijk ben ik ook wel blij dat ik er zo laat achter ben gekomen, anders had ik misschien wel veel dingen geschaard onder de noemer dyslexie en mezelf nooit gepusht om te verbeteren.
17 reacties
Goed dat je hier over schrijft.
Mag ik vragen hoe en hoe snel jij leest? Boeken enzo?
Ik lees ietsje langzamer. Dat merk ik als ik samen met iemand een stukje tekst doorlees. Vaak is de ander dan net iets sneller klaar.
Heej, mijn vriend kan niet klokkijken. Hij doet er heel lang over voor hij op een klok met wijzers ziet hoe laat het is. Voor de lol noemt hij het wijzer-dyslexie. Als ik zes-en-tachtig tegen hem zeg, schrijft hij 68 - Zijn dat ook vormen van dyslexie? Schrijven (tikken) doet ie schrijfvaudt-loos met meer dan 300 aanslagen per minuut en lezen van teksten doet ie ook rete snel...
Je hebt toch ook dyscalculie. Dat is 'het 'cijferbroertje' van dyslexie. Dat dacht ik tenminste. En volgens mij heb je dan juist moeite met getallen juist noteren (en oplezen) en klokkijken.
Maar ik kan er ook vreselijk naast zitten hoor...
Heel veel mensen hebben bepaalde dingen die dyslectische mensen ook hebben. (bijvoorbeeld verschil niet weten tussen rechts en links). Ik zou zeggen (@ndh86) doe eens een test op internet. Daarmee kun je niet vaststellen of je dyslectisch bent (te kort door de bocht) maar kun je wel voor jezelf zien (of in dit geval voor je vriend) of hij meerdere kenmerken heeft.
Herkenbaar tot en met! Ik heb zelf een maand geleden zo'n zenmoment gehad. Heel stom eigenlijk. Ik ben net afgestudeerd - communicatie nog wel ;-) - dus niet echt het moment om je af te vragen of er iets mis is. Maar stiekem wist ik altijd al dat het 'iets' was. Ik voelde me inderdaad ook dom. Waarom kreeg ik die spelling toch niet onder controle (terwijl die volgens ALLE andere niet zo héél moeilijk te begrijpen was), waarom kon ik nooit fatsoenlijk een tijdstip op papier krijgen, waar vergat ik toch altijd namen.....behoorlijk frustrerend al met al. Tot ik werd geconfronteerd met de concrete 'symptomen' van dyslexie. Die waren wel heeeeeel herkenbaar. Het is niet zo dat ik me nu een slachtoffer of patiënt voel, maar ik weet in ieder geval dat ik niet stom, dom en gek ben. Dat voelt wel erg prettig moet ik eerlijk bekennen.
NDH, dat is geen dyslexie, maar misschien een vorm van dyscalculie. Als je vriend zich wil laten testen doe dat dan bij een erkend instituut.
@ReLeaf: haha, drie keer raden welke opleiding ik heb gedaan: ook communicatie :-)
Ja, voor mij is het precies hetzelfde. Ik ben heel blij het te weten, vooral omdat ik daardoor de problemen waar ik als kind tegenaan liep nu kan verklaren!
Ja, dat vind ik ook het prettigste. Maar ik zit nog in een twijfelfase of ik een test zal doen of niet. Dan wordt het zo...hoe zal ik het zeggen....zo echt. Nu kan ik altijd nog zeggen dat ik alleen denk dat ik het heb zonder bewijs zeg maar.
Ik herken dat gevoel helemaal. Maar dan met mijn onhandigheid, ik voelde me altijd een enorme stuntelkampioen, laat dingen vallen, zie het afstapje niet, ben kei-slecht in balsporten en dingen waarbij je moet richten op iets. Wist wel dat ik een lui oog had, maar al wat ik wist is dat dat een van mijn ogen omhoog gaat staan als ik moe ben. Mijn ogen zijn geneens heel slecht, maar hebben een verschillende sterkte, een klein beetje plus ander klein beetje min. En daarin zit nou juist mijn onhandigheid, want ik kan dus niet goed diepte zien. Pas toen een opticien die er zelf ook alst van heeft dit verklaarde viel het kwartje, ik was inmiddels 31.... Ik ben dus wel onhandig, maar ik kan er niks aan doen, komt door mijn ogen. Nou ja had me dat even eerder uitgelegd... !
@DoubleDutch, ja he! Het is gewoon fijn om iets te kunnen verklaren.
Herkenning!
Haha, grappig, communicatie leek mij ook erg leuk, is uiteindelijk iets heel anders geworden.
Zo hoop ik dat ik er ooit nog achter kom waarom ik al vanaf mijn 12ste altijd moe ben...
Het lijkt me een heerlijk gevoel om zoiets dan eindelijk te kunnen verklaren.. Super dat je er over schrijft!
@ReLeaf: Ik vond het weer om een andere reden eng om te testen. Als ik namelijk niet dyslectisch bleek te zijn, dan was ik dus altijd gewoon een beetje dommig geweest :-) Maar mijn nieuwsgierigheid was groter
@Ikkeonline: tjee, dat is zeker heel vervelend. En ik hoop dat je er snel achter zult komen!
Als je nog meer zen momenten wilt kan ik je het boek: "de gave van dyslexie" aanraden. Voor mij stonden daar heel veel dingen in die ik herkende en de puzzelstukjes helemaal op zijn plaatst lieten vallen
Oke, thanks!
@ikkeonline, je hebt het vast al geprobeerd maar even voor de zekerheid: bloedprikken? Kunnen ze in elk geval tekorten aan vitamines of ijzer uitsluiten of zien of je bloedarmoede hebt ofzo. Ik ben ook al jaren moe. Heb bloedarmoede gehad, maar nu niet meer, dus daar kan het niet aan liggen. Ga nu proberen of het helpt om met de pil te stoppen. Die schijnt ook enorm effect te hebben op je energiepeil en andere zaken.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren