Stel niets uit
Ergens in de reacties heb ik laten vallen dat ik weduwnaar ben. Via de reacties, email en de Viva redactie heb ik vragen gekregen over de tijd dat mijn vrouw overleed en of dit verband houdt met het gigolo zijn? Ik heb getwijfeld of ik dit wel moest bloggen. Het is immers erg privé. Maar goed, ik heb besloten dit toch te doen.
Jeugd
Mijn pleegouders liepen tegen hun pensioen aan, toen ze vonden dat het tijd werd dat ik maar eens uit huis ging. Mijn ouders zijn jong, vlak na elkaar overleden en op mijn vijftiende was ik wees. Zo ontzettend oneerlijk vond ik dat. Ik was vaak kwaad op alles en iedereen. Uiteindelijk heb ik mij op de sport, op school en later op diverse studies gestort. Hoewel dat toen ‘vluchten’ was, heeft mij dit nu wel een goede baan opgeleverd. Geluk bij een ongeluk, om het maar eens cynisch te zeggen.
Trouwen
Mijn pleegouders vonden het dus welletjes. Ik studeerde aan twee universiteiten en ben maar in een plaats daar tussenin gaan wonen. Ergens in ’t Gooi. Heel snel ontmoette ik een leuke meid. En nog tijdens mijn studie waren Irma en ik getrouwd en hadden we ons eerste kindje. De toekomst zag er rooskleurig uit. Ik voelde mij gelukkig en was mijn moeilijke puberteitsjaren al bijna vergeten.
Ziek
Vlak na ons tweede kindje werd Irma ziek. Klachten in de gewrichten. Heel veel pijn. Zelf had ik net een baan en moest deze nu gaan combineren met de zorg voor Irma en de kinderen. De huishoudelijke klusjes deed ik al, ’s avonds deed ik de kinderen in bad enz. Maar nu moest ik ook ’s morgens de kinderen én Irma uit bed halen. Ik kan niet beschrijven hoe ik mij daarbij voelde. Zo machteloos, zo verdrietig om mijn vrouw zo te zien.
Diagnose
De doktoren en specialisten uit drie academische ziekenhuizen konden de oorzaak niet vinden. Irma en ik hielden de moed erin, hoewel we soms met tranen in de ogen in slaap vielen, of eigenlijk, de hele nacht lagen te woelen. Na zeven (!) jaar werd de diagnose gesteld. In een Duits ziekenhuis, door een bevriende specialist. Slijtage SI gewricht en ME. Aan de ene kant waren we opgelucht omdat er een diagnose was gesteld, aan de andere kant wisten we ook, dat de behandeling hiervoor bestond uit het bestrijden van de diverse symptomen.
Blijf sterk
Wat we ook probeerden, ze werd steeds zwakker. Vanwege haar klachten kon ze niet meer werken, niet op school actief zijn en haar handenarbeid cursussen niet meer geven. Wij, de kinderen en ik zagen mijn vrouw, hun moeder de moed opgeven. Ze kwam nog nauwelijks uit bed. “Blijf sterk, beloof mij dat je ouder wordt dan jouw ouders zijn geworden, …….. voor de kinderen,” zei ze steeds vaker. “Ja, natuurlijk Meissie, met jou aan mijn zijde,” antwoordde ik steevast met trillende stem en betraande ogen.
GVD
Vier augustus even na vier uur in de middag. Ik kom thuis en roep, “Hallo Meissie!”. Geen antwoord, zal wel slapen dacht ik, want dat deed ze vaker ’s middags. Ik heb gegild en gaten in de slaapkamerdeur geslagen, toen ik haar dood in bed aantrof. “Godverdomme, waarom!?” Wat heeft ze gedaan? Waar heeft zij dat aan verdiend? En de kinderen?” Na dalen en nog diepere dalen gezien te hebben, zijn de kinderen en ik met veel vallen en opstaan uit het dal geklommen om daarna weer redelijk normaal te kunnen ‘functioneren’, zoals dat klinisch wordt gezegd.
Motto
Uiteraard heeft dit mij gemaakt, zoals ik nu ben. Hoewel cliché, put ik kracht uit het gezegde. “If it doesn’t kill you, it makes you stronger!” Het leven kan zo voorbij zijn, daarom ook mijn motto. “Stel niet uit tot morgen, wat je ook vandaag kunt doen!”
Gigolo
Misschien vreemd om nu de stap naar gigolo te maken. Voor alle duidelijkheid, ik heb een goede baan, reis de hele wereld over en heb een uitstekend salaris. Ik hoef niet te werken en dus al helemaal niets aan mijn gigolo werk te verdienen, vandaar dat ik als ‘no cure, no pay’ hobby-gigolo werk. Hoewel het mij wel op de één of andere manier een kick geeft, als ik wel voor mijn diensten wordt betaald.
Maar waarom dan mijzelf als gigolo aanbieden? Heel simpel eigenlijk. Een vriendin zei zo’n anderhalf jaar na het overlijden van Irma tegen mij: “Mark, weet jij wel dat vrouwen naar je kijken? En als ze zouden weten hoe lief, galant, zorgzaam, romantisch en humoristisch jij kunt zijn, dat ze graag met je zouden daten. Zeker als ze nog eens zouden weten hoe jij haar in bed kan verwennen ….”
Is dat zo? Geen idee? Misschien wel. Moet iemand anders maar beoordelen. Maar een nieuwe relatie zag ik toen niet (en nu nog steeds niet) zitten. Toen was het pleit voor mij snel beslecht. Vrouwen vinden het blijkbaar fijn in de watten te worden gelegd én ik vind het fijn vrouwen te verwennen. Kortom, een perfecte match. Zouden er vrouwen zijn, die voor mijn diensten zouden willen betalen, zonder dat één van beide zich verplicht voelt tot meer? Zou ik een gigolo kunnen zijn?
Zonder hier lang over nagedacht te hebben, heb ik een website gemaakt en ben ik met spanning gaan afwachten op datgene wat zou gaan volgen. Zou er überhaupt iemand reageren? Zo niet, pech gehad. Ik zag het als een (nieuwe) uitdaging en wilde het gewoon eens proberen (of wilde ik mijn gemiste pubertijd inhalen?). Tenslotte wil ik gewoon alles uit het leven halen wat er voor mij in zit. En daar hoort bij mij niet bij, sparen voor mijn pensioen, maar wel leven van dag tot dag en daarin alles geven. Ofwel: “Stel niet uit tot morgen, wat je ook vandaag kunt doen!”



















41 reacties
Leef!
Voor jezelf en voor hen die dat niet meer kunnen.
Mja.....er zit wat in. Gewoon een beetje gezellig met de dames doen zonder enige verplichting...nou ja, betalen dan als ze het leuk vinden ;-) Wat erg trouwens dat je kinderen hun moeder moeten missen.
Heftig verhaal Mark!
Wat een heftig verhaal. Hier krijg ik kippenvel van. Mijn moeder overleed vlak voor mijn 13de verjaardag. Het is mijn grootste angst dat mijn kinderen dit ook kan gebeuren.
Wat een verliezen hebben jij en je kinderen al moeten verwerken. Natuurlijk heeft het je gemaakt tot wie je nu bent. En vormt het jouw kinderen ook weer. Bepaald gedrag van mezelf herken ik bij mensen die ook jong één of beide ouders hebben verloren. Maar goed, dat heeft allemaal niets te maken met het gigolo gebeuren. Of misschien ook wel.
Ik bewonder je openhartigheid.
Knuffel!
Aangrijpend verhaal. Knap dat je het vertelt.
Nare dingen heb jij/hebben jullie meegemaakt, helaas loopt het in het leven niet altijd zoals je zou willen. Dan stort je wereld wel in..
Wat het gigolo worden/zijn betreft: goed toch: wél de lusten, niet de lasten. Voor beide kanten, ook nog!
Aangrijpende blog. Respect dat je dit vertelt.
Je reist over de hele wereld voor je werk en je bent in de tijd dat je thuis bent ook gigolo. Waar zijn je kinderen? (niet gemeen, gewoon benieuwd)
Mooi geschreven Mark. En knap dat je dat zo open vertelt. Je hebt behoorlijk wat voor je kiezen gekregen, heftig. Ik snap je beweegredenen om dit werk te gaan doen wel.
Ik sluit me aan bij Elmervrouw en Noa. Ik hoop dat het beter gaat met jou en met je kinderen, Mark.
Wat een vaag verhaal. Je hebt -onder het mom van gigolo zijn- seks met vrouwen die zelfs nog mogen bepalen of ze je wel of niet betalen. Volgens mij ben je gewoon verslaafd aan seks. Prima, natuurlijk. Maar persoonlijk krijg ik er een beetje "komt een vrouw bij de dokter" gevoel bij (waarmee ik niet impliceer dat jij je vrouw -tijdens haar ziekbed- hebt bedrogen maar wel dat je een ogenschijnlijk hoog eigen dunk hebt).
normaal reageer ik nooit op blogs, maar jezus paloma hoe kun je zo lomp doen?!
deze man geeft zich bloot en hoe durf je dan op deze manier te reageren?
Jammer Paloma dat je e.e.a. op basis van het verhaal van Mark "naar eigen aannames invult'.
Mark, ik weet zeker dat het moed kostte dit verhaal te vertellen, ik wens je sterkte met je levensmotto en de kinderen...aangrijpend verhaal.
en mark, super dat je dit kan (en wil) vertellen!
Jeee heftig zeg!
Respect dat je dit verteld hebt.
Ik denk ook dat dit mensen uit vorige blogs die, in mijn ogen, iets te kritisch waren (noem geen namen verder) misschien hun mening iets kunnen bijstellen hierdoor.
Knuffel Mark.
Goed geschreven Mark, ik wens je (jullie) alle goeds voor de toekomst!
In de eerste plaats wil ik jullie uit de grond van mijn hart bedanken voor jullie lieve, troostende en ondersteunende woorden.
En ja, dit blog schrijven heeft mij heel veel moeite gekost. Heel veel herinneringen kwamen terug. De pijn en het verdriet van Irma en de kinderen. Mijn dochter heeft op dit moment een 'terugval' en heeft op eigen initiatief professionele hulp gezocht. Wat ik ontzettend dapper van haar vindt.
Nogmaals wil ik jullie danken voor jullie lieve woorden.
Mijn kinderen weten wat ik voor hun moeder heb betekend (en wat dit met mijn gezondheid heeft gedaan). Hun mening en welzijn is het enige wat voor mij telt. En voor de schrijver van een bepaalde reactie hier, is het te hopen dat ze mijn kinderen niet tegenkomt. ;)
Oja, en dat geldt ook voor Kluun.............
@misspoez. Mijn kinderen studeren en zijn zelfstandig. Samen runnen we het huishouden.
Wat een mooie eerlijke open blog. Respect!
Jeetje Mark, sterkte met je dochter dan. Goed van haar dat ze zelf het initiatief heeft genomen.
@Mark: Ergens voelt komt dit allemaal niet erg logisch op mij over: je noemt jezelf gigolo, terwijl je er (meestal) niet voor betaald wordt blijkbaar. Waarom dan daten met vrouwen die jou uitzoeken of uitkiezen, in plaats van omgekeerd? Als je idd zo populair bij vrouwen bent, dan kan hij toch ook via dating sites vrouwen ontmoeten?
Een gigolo is voor mij iemand die tegen betaling een erotische dienst verleent. Aangezien er zo te lezen vaak helemaal geen geld aan te pas komt, ben je dan nog wel een gigolo?
Een vrouw die zonder geld te ontvangen met relatief veel mannen naar bed gaat noem je toch ook geen escort?
Beetje rare blog, van de hak op de tak. Als je het bij het eerste deel gelaten had was het een veel krachtiger verhaal geweest.
En ook nog eens een heel erg onvriendelijke reactie naar iemand die niet meeschrijft maar er een andere mening over heeft. (op het forum zou zo een opmerking een waarschuwing/ban opleveren). Dat belooft niet veel goeds voor de toekomstige blogs. Of moeten we voortaan steeds maar weer het uitgekauwde 'respect' roepen?
[bewerkt door Angel5, onnodige opmerking]
oeh, gezellig weer hier zeg ...
ik speur een vleugje afgunst bij quattro en willem.
Mark, leef je leven zoals jij je er goed bij voelt. Wat ik wel een beetje sneu vind is dat je kennelijk door dat gedoe hier de noodzaak voelt dit verhaal te vertellen, alsof je een goede reden hoort te hebben om dit te doen. Sowieso is naar mijn mening de manier waarop je hier ontvangen bent beneden alle peil, maar wie ben ik hè?
Sterkte met je dochter.
Jeetje Mark, ik heb echt respect voor je, dat je hier zo je verhaal neerzet. Ik kreeg echt een brok in mijn keel toen ik het las.
Mijn vrouw heeft een ziekbed gehad van 12 jaar. 8 Jaar (volgende week) geleden is ze overleden. Ik dacht dat ik het schrijven van het blog na 8 jaar wel zou aankunnen. Hoewel veel mensen weten hoe mijn leven geweest is, heb ik het nog nooit opgeschreven. Nu ben ik er achter gekomen, dat dit wel heel wat anders is. Ik ben nu erg emotioneel en kan niet niet meer echt objectief reageren. En om tre voorkomen dat ik anderen beschadig met mijn reacties, heb ik besloten nu niet meer via de reacties te reageren.
Ik wil nog nogmaals even heel duidelijk stellen, dat de vele lieve reacties mij erg goed doen en dat ik daar kracht uit put!
Bedankt!!
Mark, laat je niet gek maken, het is blijkbaar niet snel goed wat en hoe je het ook allemaal uitlegt.
Ik lees je stukjes graag.
Sterkte!
Inderdaad Majorette. Zo'n blog heeft als voordeel dat je je verhaal kwijt kunt en veel steunende reacties krijgt, maar er zijn altijd mensen die kritisch (moeten?) zijn en omdat dit zo emotioneel voor je is trek je dat dan even niet. Maar ken gewoon je eigen waarheid en probeer je op het positieve te richten. Sterkte!
Ik vraag me wel af hoe het zit met herkenbaarheid? Wat nou als je dochter hier leest? Niet alleen in deze blog, maar ook in andere over je dagelijks leven vind ik best wat zaken terug die op mij nogal herkenbaar overkomen (ik bedoel niet dat ik jou (her)ken, maar voor mensen die jou dus wel kennen).
Wel dapper dat je dit verhaal hier kunt schrijven, er spreekt veel respect, warmte en liefde uit voor je vrouw en kinderen.
Blijft staan dat ik sommige zaken rond je gigoloschap wat opmerkelijk vind, zoals vrouwen tijdens een date 'vriendin' noemen. Maar dat moet je vooral zelf weten.
Heb je wel de tijd genomen/kunnen nemen om te rouwen, verwerken? Niet dat je na acht jaar geen verdriet meer zou mogen hebben, maar je emoties komen nog wel heftig op me over, maar misschien vergis ik me, ik heb hier geen verstand van. Voor sommige mensen is het een manier om zich helemaal op en in van alles te storten, maar ik vraag me dan wel eens af of je niet aan jezelf voorbij gaat. En zo'n terugval van je dochter lijkt me ook moeilijk, je zal je ook machteloos voelen.
Je hoeft niet op me te reageren, ik vraag me wat dingen 'hardop' af, misschien kun je er wat mee, zo niet, ook prima.
Mark, ik vind het echt super knap hoe je alle blogs heb geschreven.
Al het commentaar in dit blog en de voorgaande slaat echt nergens op, je kan zelf een andere mening hebben maar je hoeft mensen niet te kwetsen.
Zelf zou ik geen gebruik maken van een gigolo maar mocht ik er ooit anders over gaan denken zou Mark mij zeker aanspreken.
Ik krijg het idee van Mark dat je als een mens wordt behandeld, dat hij je 'vriendin' noemt is alleen maar iets moois zo voel je je geen nummertje maar een vrouw.
Ook na 8 jaar is het normaal dat sommige uitspraken van mensen je raken en kwetsen. Dit heeft niets te maken met of je het wel of niet verwerkt heb.
Dit toont alleen maar dat hij ontzettend veel van Irma houdt en heeft gehouden.
Ik hoop dat mensen zich is gaan realiseren dat er veel moed voor nodig is om over dit onderwerp te bloggen.
En hun kwetsende commentaar lekker voor zich houden.
Mark, ik wens jou en je kinderen heel veel sterkte en kracht.
Mark, toen je hier begon met een blog heb je dit natuurlijk absoluut niet voor ogen gehad. Door het schrijven van je verhaal zijn er kennelijk veel emoties bloot komen te liggen. Heel confronterend voor jezelf maar misschien heeft het uiteindelijk ook een goede kant.
Heel veel sterkte voor je dochter. Ze zal haar moeder altijd blijven missen, dat weet jij ook. Terugvallen horen daar bij maar ze heeft zelf hulp gezocht, wat sterk. Het lijkt me voor jou zo moeilijk het verdriet bij je kinderen te zien. Vooral omdat je het zelf als kind ook mee hebt gemaakt.
Ik wens je veel kracht toe.
Beste Mark,
Ik kan me goed voorstellen dat je je er emotioneel onder voelt nu je je verhaal 'op papier' hebt gezet en wereldkundig hebt gemaakt. Kritische reacties komen dan ook recht naar binnen. Ik hoop dan ook dat sommigen eens goed nadenken voordat ze een reactie de ether in gooien. Dat is oh, zo makkelijk, maar aan hen: denk eens aan wie je het schrijft, daar zit een persoon achter met gevoelens. Erg fijn dat je ook veel steunbetuigingen hebt gekregen, daar heb je ontzettend veel aan. Ik heb iets heel anders meegemaakt dan jij, maar ook een zwaar verlies gehad. Toen ik op Viva kwam(aantal jaar geleden) en daarover schreef, kreeg ik ook een paar lompe reacties, ik kan niet anders zeggen. Maar daarnaast ook ontzettend lieve reacties en heb zelfs lang mailcontact gehad met een paar forummers die hetzelfde hadden meegemaakt. Dat was heel fijn, dus zo kan het ook gaan. Daarnaast heb ik ook wat interviews voor de media gedaan. Ik denk omdat dit de eerste keer is dat je het zo openlijk vertelt aan wildvreemden, dat je je extra kwetsbaar voelt. Laat dit even bezinken allemaal, het is denk ik heel goed voor je verwerking dat je dit gedaan hebt. Blijf je uiten en volg je gevoel! Je komt op mij over als een professional die naast de zorg om zijn werk en zijn gezin ook nog een beetje lol wil hebben en alles even los wil laten, zo vat ik je gigolo-zijn een beetje op. Kan ook begrijpen dat je je (nog) niet wilt binden, vooral na dit verhaal en je reacties gelezen te hebben. In ieder geval, sterkte voor jou en je kinderen. Enne...gewoon doorgaan met schrijven, hè? ;)
"Mijn kinderen weten wat ik voor hun moeder heb betekend (en wat dit met mijn gezondheid heeft gedaan). Hun mening en welzijn is het enige wat voor mij telt. En voor de schrijver van een bepaalde reactie hier, is het te hopen dat ze mijn kinderen niet tegenkomt. ;)"
Ik ga er niet zomaar vanuit dat deze opmerking aan mij is gericht. Zou dit wel het geval zijn, dan stel ik deze niet op prijs, want het komt namelijk een tikkeltje bedreigend over (ondanks de :-). Mijn reactie was aan jou gericht - het feit dat je je kinderen "erbij haalt", bevestigt mijn gevoel dat je een narcist bent. Eigenlijk ben je helemaal niet zo anders dan Kluun :-)))))))))))))))))))))))))))))))).
Wat betreft die reactie geef ik je helemaal gelijk paloma.
Op het forum zou dat niet toegestaan zijn, dat soort dreigementen.
Nogmaals, het eerste deel van zijn blog is aangrijpend. Maar de koppeling met het vervolg tenenkrommend. Als je die kritiek niet kunt verwerken (want niemand heeft iets gezegd over jouw helaas veel te vroeg overleden vrouw) hoor je niet op internet een blog te schrijven.
Ik ben het dan ook weer met jou eens, Willem. Tot aan de alinea "Gigolo" had Mark mijn volle aandacht en was ik gegrepen door zijn levensverhaal. Maar vanaf het deel waarin hij zich opwerpt als de Robin Hood op het gebied van seks met vrouwen, raakte ik het spoor bijster. Dat hij -naast alle bemoedigende woorden en knuffels- ook een woord van kritiek krijgt, zint hem overduidelijk niet. Nou, dat is dan jammer.
Hebben jullie niet gelezen dat Mark emotioneel kan reageren?
Je kan niet zien hoe iemand zich voelt na zo'n openheid. Het doet hem meer dan hij in eerste instantie had gedacht.
Houdt daar dan een beetje rekening mee, wil je.
Ik vind die openheid van hem helemaal niet slim ivm de privacy/herkenbaarheid naar zijn kinderen toe. Indien hij zich makkelijker herkenbaar maakt door hier dingen te vertellen over zijn privéleven, prima. Maar ik vind dat niet verstandig als iemand kinderen heeft.
@hinde: geen afgunst, iemand die zich al dan niet tegen betaling door een man laat betasten roept bij mij geen gevoelens van jaloezie op, integendeel.
Het idee van Viva lijkt me goed. Seks verkoopt, dat weten ze bij dat tijdschrift al heel lang, en een gigolo zou in theorie leuke blogs kunnen schrijven. Helaas heeft Mark weinig te melden, en indien hij dat wél had, mist hij de capaciteiten om het op een pakkende manier te verwerken tot een blog. Ook dit stukje is weer van Bouquet reeks niveau. Nynke en Elvan kunnen het wél. Digi ook, maar die kan hier niet meer schrijven.
Voor een beetje blogger is een veel ervaring met gigolo-werk een goudmijn wat blog onderwerpen betreft. Daarom zo jammer dat Viva iemand heeft getroffen die zo teleurstelt.
Mark, ik lees de overige reacties nu pas. Ik wil je nogmaals veel sterkte wensen. Ik kan me voorstellen dat sommige gevoelens weer heftig naar boven komen.
Ik zou je trouwens adviseren om zorgvuldig om te gaan met het delen van privégegevens. Ergens hier noem je de naam van je vrouw, ik denk dat het verstandig is om die weg te halen.
Ik hoop dat je dochter er snel bovenop komt en dat jij één en ander weer opnieuw een plek kan geven. Sterkte!
Michelleb: heb de indruk dat je je tot mij richt, als je goed had gelezen had je kunnen zien dat ik aangeef geen verstand te hebben van rouwsituaties uit eigen ervaring (gelukkig). Ik schreef alleen maar iets wat bij me opkwam, niet verwijtend bedoeld en Mark is vrij daarmee te doen wat hij wil.
En wat betreft dat 'vriendin' noemen. Het maakt mij niet uit hoor, maar wat bijzonder is het wel, evenals het systeem van al dan niet betalen. Het is mijn zaak verder niet, ik merk alleen dat ik me afvraag of dat nou uiteindelijk zo gezond/overzichtelijk is voor beide partijen. Op een forum mag ik me dat afvragen toch? Het is niet dat ik hier met grofheden loop te strooien voor zover ik weet.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren