week 29 | 25.07.10 | 10:06 | gastbloggers |Gezondheid |Gigolo Mark |Kinderen |Psyche |Relatie | Door Gigolo Mark

Stel niets uit

Ergens in de reacties heb ik laten vallen dat ik weduwnaar ben. Via de reacties, email en de Viva redactie heb ik vragen gekregen over de tijd dat mijn vrouw overleed en of dit verband houdt met het gigolo zijn? Ik heb getwijfeld of ik dit wel moest bloggen. Het is immers erg privé. Maar goed, ik heb besloten dit toch te doen.

Jeugd
Mijn pleegouders liepen tegen hun pensioen aan, toen ze vonden dat het tijd werd dat ik maar eens uit huis ging. Mijn ouders zijn jong, vlak na elkaar overleden en op mijn vijftiende was ik wees. Zo ontzettend oneerlijk vond ik dat. Ik was vaak kwaad op alles en iedereen. Uiteindelijk heb ik mij op de sport, op school en later op diverse studies gestort. Hoewel dat toen ‘vluchten’ was, heeft mij dit nu wel een goede baan opgeleverd. Geluk bij een ongeluk, om het maar eens cynisch te zeggen.

Trouwen
Mijn pleegouders vonden het dus welletjes. Ik studeerde aan twee universiteiten en ben maar in een plaats daar tussenin gaan wonen. Ergens in ’t Gooi. Heel snel ontmoette ik een leuke meid. En nog tijdens mijn studie waren Irma en ik getrouwd en hadden we ons eerste kindje. De toekomst zag er rooskleurig uit. Ik voelde mij gelukkig en was mijn moeilijke puberteitsjaren al bijna vergeten.

Ziek
Vlak na ons tweede kindje werd Irma ziek. Klachten in de gewrichten. Heel veel pijn. Zelf had ik net een baan en moest deze nu gaan combineren met de zorg voor Irma en de kinderen. De huishoudelijke klusjes deed ik al, ’s avonds deed ik de kinderen in bad enz. Maar nu moest ik ook ’s morgens de kinderen én Irma uit bed halen. Ik kan niet beschrijven hoe ik mij daarbij voelde. Zo machteloos, zo verdrietig om mijn vrouw zo te zien.

Diagnose
De doktoren en specialisten uit drie academische ziekenhuizen konden de oorzaak niet vinden. Irma en ik hielden de moed erin, hoewel we soms met tranen in de ogen in slaap vielen, of eigenlijk, de hele nacht lagen te woelen. Na zeven (!) jaar werd de diagnose gesteld. In een Duits ziekenhuis, door een bevriende specialist. Slijtage SI gewricht en ME. Aan de ene kant waren we opgelucht omdat er een diagnose was gesteld, aan de andere kant wisten we ook, dat de behandeling hiervoor bestond uit het bestrijden van de diverse symptomen.

Blijf sterk
Wat we ook probeerden, ze werd steeds zwakker. Vanwege haar klachten kon ze niet meer werken, niet op school actief zijn en haar handenarbeid cursussen niet meer geven. Wij, de kinderen en ik zagen mijn vrouw, hun moeder de moed opgeven. Ze kwam nog nauwelijks uit bed. “Blijf sterk, beloof mij dat je ouder wordt dan jouw ouders zijn geworden, …….. voor de kinderen,” zei ze steeds vaker. “Ja, natuurlijk Meissie, met jou aan mijn zijde,” antwoordde ik steevast met trillende stem en betraande ogen.

GVD
Vier augustus even na vier uur in de middag. Ik kom thuis en roep, “Hallo Meissie!”. Geen antwoord, zal wel slapen dacht ik, want dat deed ze vaker ’s middags. Ik heb gegild en gaten in de slaapkamerdeur geslagen, toen ik haar dood in bed aantrof. “Godverdomme, waarom!?” Wat heeft ze gedaan? Waar heeft zij dat aan verdiend? En de kinderen?” Na dalen en nog diepere dalen gezien te hebben, zijn de kinderen en ik met veel vallen en opstaan uit het dal geklommen om daarna weer redelijk normaal te kunnen ‘functioneren’, zoals dat klinisch wordt gezegd.

Motto
Uiteraard heeft dit mij gemaakt, zoals ik nu ben. Hoewel cliché, put ik kracht uit het gezegde. “If it doesn’t kill you, it makes you stronger!” Het leven kan zo voorbij zijn, daarom ook mijn motto. “Stel niet uit tot morgen, wat je ook vandaag kunt doen!”

Gigolo
Misschien vreemd om nu de stap naar gigolo te maken. Voor alle duidelijkheid, ik heb een goede baan, reis de hele wereld over en heb een uitstekend salaris. Ik hoef niet te werken en dus al helemaal niets aan mijn gigolo werk te verdienen, vandaar dat ik als ‘no cure, no pay’ hobby-gigolo werk. Hoewel het mij wel op de één of andere manier een kick geeft, als ik wel voor mijn diensten wordt betaald.

Maar waarom dan mijzelf als gigolo aanbieden? Heel simpel eigenlijk. Een vriendin zei zo’n anderhalf jaar na het overlijden van Irma tegen mij: “Mark, weet jij wel dat vrouwen naar je kijken? En als ze zouden weten hoe lief, galant, zorgzaam, romantisch en humoristisch jij kunt zijn, dat ze graag met je zouden daten. Zeker als ze nog eens zouden weten hoe jij haar in bed kan verwennen ….”

Is dat zo? Geen idee? Misschien wel. Moet iemand anders maar beoordelen. Maar een nieuwe relatie zag ik toen niet (en nu nog steeds niet) zitten. Toen was het pleit voor mij snel beslecht. Vrouwen vinden het blijkbaar fijn in de watten te worden gelegd én ik vind het fijn vrouwen te verwennen. Kortom, een perfecte match. Zouden er vrouwen zijn, die voor mijn diensten zouden willen betalen, zonder dat één van beide zich verplicht voelt tot meer? Zou ik een gigolo kunnen zijn?

Zonder hier lang over nagedacht te hebben, heb ik een website gemaakt en ben ik met spanning gaan afwachten op datgene wat zou gaan volgen. Zou er überhaupt iemand reageren? Zo niet, pech gehad. Ik zag het als een (nieuwe) uitdaging en wilde het gewoon eens proberen (of wilde ik mijn gemiste pubertijd inhalen?). Tenslotte wil ik gewoon alles uit het leven halen wat er voor mij in zit. En daar hoort bij mij niet bij, sparen voor mijn pensioen, maar wel leven van dag tot dag en daarin alles geven. Ofwel: “Stel niet uit tot morgen, wat je ook vandaag kunt doen!”

CC foto: Jarosław Pocztarskidot