Dilemma: Moet ik mezelf dwingen blij te zijn?

Okee het is je gevoel maar ik vind het toch best erg.
Teleurgesteld??? :-(

Als het je gevoel is, kan je er eigenlijk niets aan doen, maar kan me er niets bij voorstellen. Ik ben ook zwanger, maar kan alleen maar denken: laat het alstublieft gezond zijn!
Ik mag toch ook aannemen dat jullie, voordat je zwanger raakte, er rekening mee gehouden hebben dat het wel eens een jongetje zou kunnen worden en er niet automatisch van uit bent gegaan dat het een meisje wordt?

een 'meisjesmoeder?'

Antwoord op je dilemma: nee hoor je hoeft jezelf niet te dwingen blij te zijn.

Misschien kan je je kind afstaan na de geboorte. Mensen die zelf geen kinderen kunnen krijgen willen hem vast wel hebben.

Godsamme vrouw, wees blij dat je een gezond kind kan krijgen!!! Denk tijdens je luxe-probleem-teleurstelling eens aan de vrouwen die dat niet kunnen, of die hun kindje verloren zijn.

Ik kan me je reactie wel een beetje voorstellen, het is een gevoel en dat kan je niet zomaar even veranderen, hoewel je heus heel blij zal zijn dat je zwanger bent van een gezond kindje! Zelf heb ik ook net een kindje gekregen en ik moet eerlijk bekennen, dat mijn hart een klein vreugdesprongetje maakte, toen ik hoorde dat het een meisje was. Hoewel ik denk ik redelijk snel aan het idee gewend zou zijn, als het een jongetje was geweest. Ik denk ook dat het 'teleurgestelde' gevoel wel over zal gaan, als je mannetje eenmaal geboren is. Het overweldigende liefdevolle gevoel dat je voor je baby hebt zal dan vast overheersen.
Probeer je niet al te schuldig te voelen over je gevoel, daar wordt het niet beter van. Probeer de leuke dingen in te zien van het hebben van een jongetje, want die zullen er heus zijn! Succes met de laatste weken zwangerschap en heel veel geluk gewenst met je zoontje!

Ik vind dit echt belachelijk! Als je nou al 4 jongens had dan kan ik me voorstellen dat je het leuk zou vinden om een meisje te krijgen. Maar je hebt al een dochtertje (waar je alle leuke roze dingen voor kunt kopen en jurkjes en lekker mee kunt tutten en weet ik wat) en nu krijg je dan een jongetje. Eentje van allebei, wat fijn!! Een broer voor je dochter, een jongen waar je man mee kan voetballen. Een vriendin van mij heeft 2 jongetjes en dat is zo leuk! En sinds haar tweede kindje met 10 dagen aan zijn hartje geopereerd moest worden en ik dat van dichtbij heb meegemaakt besef ik des te meer dat het énige dat telt is dat je kindje gezond is! Je weet niet half hoe gelikkig je jezelf moet prijzen met een gezond kindje! Het is je gevoel, ok.. maar eigenlijk vind ik dat je je diep diep moet gaan zitten schamen.

Dit vind ik wel heel erg, zeker omdat deze zwangerschap niet vanzelf is gegaan. Tel je zegeningen, want dit is niet voor iedereen weggelegd. Het cliche zal vast waar zijn: als je zoon geboren is, maakt het je niks meer uit.

Ik snap het wel hoor... Ik dacht eigenlijk ook altijd dat ik een meisje zou krijgen. Had ook alleen maar meisjesnamen. En toen ik zwanger was zei m'n vriend ook nog eens continu: "Het wordt een meisje...ik weet het zeker!"

Met 17 weken hebben we een geslachtsbepaling laten doen en ik was dus ook erg verbaasd dat het een jongen bleek te zijn.... en ik was ook even teleurgesteld. Niet dat het een jongen was...maar dat het dus géén meisje was. Ik heb dat idee van meidendingen doen, moeder-dochterband enz moeten laten varen...

Maar geloof me.....ik vind het nu fantastisch dat ik een jongen krijg. Soms is niet krijgen wat je wenst het beste wat je kan overkomen!!!

Je moet jezelf dus niet dwingen om blij te worden maar geloof er in dat je dat vanzelf wel wordt. Ga lekker shoppen voor jongenskleertjes. Ik had eerst zelfs nog nooit op de jongensafdeling gekeken!!!

Succes!!

OMG. Geef 'm mij maar! Wat een vreselijk iets schrijf je hierboven! Ik hoop met heel mijn hart dat je dit nooit, maar dan ook nooit aan je kind zult vertellen! Schaam je.

En dat je je diep moet gaan schamen vind ik een belachelijke reactie..... als of je zelf blij bent met deze gevoelens. Maar eerlijk is eerlijk....je hebt natuurlijk wel al je meisje. Mijn zoon wordt mijn eerste kindje en bij een eventuele volgende hoop ik toch wel een beetje dat het een meisje wordt. Ik wil gewoon van allebei één hahaha

waarom moet ze zich schamen? Om wat ze voelt? Stel je toch eens voor dat je even niet op die zogenaamde roze wolk zit zeg. Ze moet wennen en ik kan me voorstellen dat het even vreemd aanvoelt als je er van overtuigd was dat je een dochter zou krijgen dat het een jongen blijkt te zijn.

Ik vind dat er er flink wordt veroordeeld in bepaalde reacties.
Juist omdat het zoveel moeite heeft gekost om zwanger te worden, kan ik mij goed voorstellen dat als het eenmaal zo ver is, je hoop dat het wel het geslacht wordt waar je altijd al op hoopte.
Ik ben nog lang niet aan kinderen toe, maar ik zie ook altijd een meisje voor me als ik een kind krijg. Ik zou ook even moet switchen en slikken als ik een jongetje zou krijgen denk ik.
Heeft te maken met verwachtingen.
Z. had daarom veel beter ook rekening moeten houden met het krijgen van een jongetje, door zich er wat meer in te verdiepen, en bepaalde toekomstbeelden erbij te bedenken.
Dat kan nu alsnog. Ga eens op visite bij een mamma met een jongetje. Stel je eens voor dat je zoontje met je vader lekker gaat stoeien of gaat vissen.
En juist jongetjes hebben vaak met hun moeder een hele bijzondere band! Vaak trekken meisjes juist naar de vader toe (al is dat licht generaliserend wat ik nu zeg)
En voel je in ieder geval niet meer schuldig, want dat maakt het nog veel erger. Accepteer dat je deze gevoelens hebt.

Voorkeur voor een geslacht mag toch? We kiezen onze partner meestal toch ook uit op basis van geslachtsvoorkeur. En als het maar gezond is, is een waarheid als een koe. Maar dat staat er toch helemaal los van. Toen ik hoorde dat de tweede weer een meisje was moest ik huilen van geluk! Meisjes passen nu eenmaal beter bij mij. Een meidenmoeder het bestaat. net als een jongensmoeder. Ik begrijp je dus heel goed hoor! Succes met wennen en veel geluk straks met zijn viertjes.

@ dangeensuus: en daar heb je acht weken voor nodig?

Ik ben ook zwanger en heb maar een wens: een gezond kindje. Geef jezelf een schop onder je hol en tel je zegeningen, zou ik zeggen.

Jongetjes zijn echt heeeeeeel leuk! En ik kan het weten, want ik heb er twee. Toch ben ik tot op de dag van vandaag zo dankbaar dat ik na die twee knullen ook nog een meisje kreeg, terwijl ik rekende op een derde zoon!
Maar TO, echt, zet die knop om, jongens zijn cool, stoer en gezellig!

Poeh, dit is inderdaad nogal wat. Count your blessings inderdaad. Ik vind het persoonlijk wel lastig je te begrijpen om eerlijk te zijn. Maar je voelt wat je voelt natuurlijk en gevoel hoeft niet alleen maar iets passiefs te zijn. Ga jongenskleertjes en blauwe verf voor de kinderkamer kopen, wellicht heb je kleine neefjes; neem hen een dagje uit om te ontdekken wat de leuke kanten van een zoontje zullen zijn. Dit lijkt me de natuurlijkste en leukste manier om stap voor stap te accepteren dat je binnenkort een zoontje zult hebben ipv een dochtertje. Hopelijk stelt een beter gevoel over het geslacht van je kindje je wel gerust (je zorgen daarover kan ik me dan wel weer voorstellen). En ik weet zeker dat je alles snel zult vergeten, als je je zoontje in je armen zult hebben....

Het lijkt mij dat jullie je heel erg negatief stimuleren in het 'teleurgesteld zijn'?

@ Charlotte, vergelijk je serieus het krijgen van een kindje met het uitkiezen van een partner?

Ze hééft dr meisje al. Even moeten slikken omdat je een gezond jongetje krijgt.. TGGGH

Liekelieke, ik wacht er al 14 jaar op tot het went ;-)

je=elkaar

Ja Phoebe stel je toch eens voor dat je niet lekker kweelt over je gezonde Kiengje maar durft te zeggen dat je niet zo heel blij bent. Stel je voor dat je straks een keertje denkt dat je even een rotkind hebt in plaats van een snoeperig engelebabietje. Wat een kortzichtigheid hier zeg. TGGHHH

Nee, je moet je niet dwingen om blij te zijn. Dat lukt namelijk toch niet. Ik zou het knap vinden als je zoveel controle had over je gevoelens.

Ik zou je wel aanraden om blij te zijn dat er een kind komt. Jouw eigen, unieke kind en je niet te focussen op het feit dat het een jongetje is. Veel meer dan een jongetje is het namelijk een individu. Als mijn moeder zich namelijk verheugd had op een meisje om mee te tutten, roze kleertjes aan te trekken etc was ze mijn hele leven lang (dus nu al ruim 36 jaar) teleurgesteld geweest. Ik vind roze een afschuwelijke kleur en gelukkig staat het me ook verschrikkelijk, dus heeft mijn verstandige moeder het me niet vaak aangetrokken. Van mijn 6e tot mijn 18e heb ik pertinent geweigerd rokken of jurken te dragen en was altijd buiten aan het spelen of aan het sporten of ik zat te lezen. Ik wil maar zeggen dat ook een kind van het gewenste geslacht hele andere liefhebberijen kan hebben dan de eigenschappen die jij als ouder erop projecteert voor het nog maar geboren is (of zelfs maar verwekt!).

Ja, je krijgt een jongen. Misschien een hele lieve, zachtaardige knul die de hele tijd met zijn moeder wil knuffelen. Misschien een stoere stoeizoon. Bedenk eens welke stereotypen jij ophangt aan een jongetje en een meisje en wat je denkt te gaan missen nu dit een jongetje is. En bedenk dat individuen erg van elkaar kunnen verschillen en dat jouw kind, onafhankelijk van het geslacht, heel veel mooie eigenschappen gaat krijgen.

Een jongetje = een rotkind? een meisje is een engeltje? ik weet heus wel dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is, kinderen hebben, maar daar gaat het hier niet over. Je doet zo je best om een kindje te krijgen en dan ben je teleurgesteld dat je een jongetje krijgt terwijl je al een meisje hebt. Nee, geen begrip van deze kant.

Een overtuiging dat je alleen meisjes zou krijgen? Eh....hoe oud zijn jullie? Nogal een kinderlijke aanname.

@Phoebexx, je gevoel kan je niet zomaar even omgooien of uitzetten, dat weet ik uit ervaring. Mijn zo gewenste kindje, bleek een huilbaby. Je wilt niet weten hoe vaak ik heb gedacht 'waar zijn we aan begonnen' en 'was ik maar nooit zwanger geraakt'. Want een baby die 15 uur per dag huilt is niet leuk, het is moeilijk om daar meteen van te houden. En oh wat heb ik me schuldig gevoeld vanwege deze gedachten!
We zijn nu een aantal maanden verder en ik heb nog nooit zoveel van iemand gehouden, als van mijn kleine meisje. Ik moet er niet aan denken, dat ze nooit in mijn leven was gekomen. Toch dacht ik daar een paar maanden geleden heel anders over... Ik ben er daarom van overtuigd dat het met het gevoel van de TS wel goed komt!

Ik snap de voorkeur voor een meisje wel. Ik ben dolblij met mijn kleine meid. Maar je hébt al een meid. Ik vind het wel eerlijk van je en weet zeker dat je enorm zult genieten van je knul.

Jullie hébben toch al een meisje? Ik begrijp het eerlijk gezegd niet helemaal, terwijl ik normaal gesproken niet snel iets taboe vind. Heel veel vrouwen hebben soms liever een meisje. Maar in dit geval- zeker na miskramen- begrijp ik het niet.
Nouja, ik hoop voor jullie dat het went en dat je er toch van kan gaan genieten en wie weet vinden jullie het straks geweldig om ook een jongen te hebben!

Ik denk dat het te maken heeft met je verwachtingen.
Je verwachting was een meisje en nu blijkt het een jongen te worden.
Dat is slikken, omdat je iets anders had verwacht.
Je hebt nu nog een aantal weken om te accepteren hoe het is.
Ook je teleurstelling moet je accepteren. Pas dan komt er-denk ik-ruimte om ook te zien en te voelen wat voor leuke kanten er zitten aan het feit dat je een jongetje krijgt.
Ik vind het overigens wel je plicht om dit op een goede manier te verwerken. Anders kan je toekomstige zoontje er wel last van krijgen, zij het misschien pas op latere leeftijd.
Een kind zal het altijd voelen als hij niet (helemaal) gewenst is en dat wens je niemand toe.
Als het je niet lukt hier op een goede manier mee om te gaan: zoek hulp! Daar zal je kind ook baat bij hebben.

Haha die door de redactie gefabriceerde 'dilemma's' worden steeds ongeloofwaardiger :-D

Voor volgende week nomineer ik "Ik ben zwanger van een ruimtewezen; opbiechten aan mijn man?" of "Mijn kat heeft het einde van de wereld voorspeld; Krant bellen of niet".

@ Charlotte, vergelijk je serieus het krijgen van een kindje met het uitkiezen van een partner? @ Phoebexx
Nee dat bedoel ik niet. Wat ik er mee aan wil geven is dat je toch een voorkeur mag hebben? Wat s het probleem? Stop met mensen veroordelen om wat ze voelen. Wil toch niet zeggen dat ze daarom minder van een zoontje zal houden. Houd van mjn nichtjes en neefjes even veel! Zielsveel.

Oh mijn god.. Kan me hier echt niets bij voor stellen!
Er zijn genoeg mensen die een kind krijgen dat niet gezond is of helemaal geen kinderen kunnen krijgen..
heel sneu als je zo in elkaar zit.. je weet dat het 50/50 kans is..
Dan moet je er niet aan beginnen als je persé een meisje wilt of er 1 adopteren, dan weet je het ten miste.
Daarbij heb je al een meisje.. kijk als dit nou je 3e jongen was terwijl je heel graag een meisje wenst kan ik nog in komen.. Schaam je!

Ik was echt beduust toen mijn baby met de 20 weken-echo een piemeltje bleek te hebben. Ik weet niets van jongens, ik vermeed ze als kind zelf als de pest, kende geen leuke jongetjes in mijn omgeving, ik had alleen maar gekeken naar van die leuke kleine meisjes met gekleurde maillots en stoere laarzen eronder.

En tot mijn eigen tevredenheid was ik gewoon om toen mijn zoontje er eenmaal was. Ik zag na een paar weken een vader met een meisje over de stoep fietsen en ik dacht met volle overtuiging: "jongetjes zijn veel leuker!".

Je kunt je gevoel idd niet zomaar omschakelen, maar ik vind het wel een beetje naief dat je er niet van te voren bij nagedacht hebt dat het 50/50 kans is op een jongen. Gelukkig heb je nog 12 weken om te wennen. Goedbedoelde tip: vertel dit nóóit aan je zoon, als hij er eenmaal is.

Vanaf het eerste moment dat ik zwanger ben, had ik het gevoel dat er een klein meisje in mijn buik zat. Het bleek een jongen te zijn. Een teleurstelling was het niet, ik moest anders gaan denken. Mijn "dochter" heeft een piemeltje en blijkt dus een zoon te zijn. Ik was een paar dagen van slag, moest afstappen van het dochteridee en de roesjes en de bloemetjes. Maar nu ik de jongensafdeling van de h&m heb ontdekt ga ik helemaal los op jongenskleding.
Ik snap je gevoel wel, maar ik geloof wel dat je die teleurstelling los moet laten.. Je hebt dadelijk een koningsgezin.Geniet daar van!!

waarom schaam je? begrijp de taboe echt niet? de discussie gaat hier niet over wel of geen kinderen kunnen krijgen en ook niet of ze wel of niet gezond zijn. Mag je ook niet meer zeggen dat je gek bent van katten en honden eigenlijke niks aan vindt?

ik vind ook dat je blij moet zijn dat het gezond is, en waarom denken mensen dat ze op een of ander voorgevoel het geslacht van een kind kunnen bepalen?? Ik heb geen kinderen, en voorlopig zit dat er ook nog niet in :p maar ik denk dat zowel jongentjes als meisjes op hun eigen manier hartstikke leuk zijn :)

Komt wel goed joh, als hij er eenmaal is zul je dolblij zijn en je niet meer kunnen voorstellen dat je zo graag had gewild dat hij een zij was. Geloof me!

Je hoeft niks. Ook niet blij te zijn met het geslacht van je kind.
Ik was er op ingesteld een jongen te krijgen (geen idee waarom) het was een meisje bleek bij de echo. Geweldig. Binnen een dag was ik er aan gewend.

Mijn beste vriendin reageerde heel anders toen ze een meisje in haar buik bleek te hebben. Net als jij kon ze niet blij zijn. Ze wilde best maar was het niet. Wánt ze had op een jongen gehoopt.

Je bent een mens en je wenst en hoopt dingen. Ook het geslacht van je kind kan iets zijn waar je een bepaalde voorkeur in hebt. Geen probleem. Je jongen gaat er komen en je zult vast en zeker veel van hem houden. Dat zag ik maar aan mijn zo negatieve vriendin, die is nu helemaal verliefd op haar dochter.

No worries hoor, het komt allemaal goed.

Ik snap je voorkeur voor een meisje wel. Had ik ook, ook bij m'n tweede, ondanks dat ik al een meisje had. Maar, ik weet zeker dat het jou ook zal vergaan zoals mij: op het moment dat je jochie voor het eerst op je buik ligt ben je op slag verliefd op hem. Op dat moment kan je je niet meer voorstellen dat je ooit teleurgesteld was dat hij geen meisje was. Echt!
Eerlijk gezegd denk ik dat je gewoon niet het geslacht had moeten vragen bij de echo. Ik wist niet wat ik zou krijgen, maar dacht wel dat ik zou moeten "wennen" aan een jongen. Niets was minder waar, simpelweg omdat de hormonen na een bevalling zorgen dat je meteen onvoorwaardelijk van je kind houdt. Piemel of niet ;-)

Kortom, ik ben er echt van overtuigd dat mensen zichzelf een hoop gepieker zouden besparen als ze gewoon geduldig af zouden wachten tot de geboorte en niet al bij de 20-weken echo naar het geslacht zouden vragen...

TO ik kan je begrijpen

de een wil grotere borsten, kleinere schaamlippen, een geslachts verandering, een open relatie, you name-it
Maar voorkeur hebben voor het geslacht van je kind is taboe

zelf heb ik het er erg moeilijk mee gehad (ga ik hier niet uit de doeken doen) en denk dat het bij mij altijd blijft knagen (heb maar 1 kind)

ik wens jullie het beste en hoop dat je je niet teveel aantrekt van de negatieve reacties hier

balalaika, adopteren hoeft niet perse, je kan tegenwoordig ook kiezen voor pgd, wel in buitenland, hier mag het niet

elska ik wilde juist vanwege teleurstelling het geslacht weten bij 20 weken. Die hormonen van onvoorwaardelijk van je kind houden mis ik ook denk ik, want ik heb er zeker 2 jaar over gedaan
het is heel moeilijk je gevoel te sturen, naar de buitenwereld een pokerface, maar vanbinnen .....
heb flinke depressie heb gehad, waarvoor ik nooit hulp heb gezocht, want ze zien je aankomen met zo'n reden

en arme, onschuldig kind kan er niets aan doen, ook dat doet je pijn

Het is allemaal de schuld van die man, die heeft er een jongen van gemaakt.

Als een man daarentegen alleen maar X kan produceren, dan komen er ook geen leuke mannen meer op de wereld.
Leuke mannen zijn er al zo weinig *huil*

Ik begrijp het helemaal.Ik wou ook zo graag een meisje was er ook 99% zeker van dat het een meisje was.In mijn hoofd had ik alles al klaar en gekocht.Bij de echo bleek het een knul te zijn nou ik heb echt 2 dagen flink gebaald en was niet te genieten.Ik had zoiets wat moet ik met een jongen.Na 2 dagen begon ik eraan te wennen.Toen flink geshopt en je kunt zoveel leuke dingen kopen voor een jongen.En nu is hij bijna 2 en hij is zoooooo leuk ik zou echt niet meer anders willen.

Ik ben nu 27 weken zwanger van de tweede en het is weer een knul.Ik had nog wel een lichte voorkeur voor een meisje.Maar toen ze zei dat het een jongen is was het gelijk helemaal goed.

Meis het komt allemaal goed.
Als hij er straks is dan kan je je niet voorstellen dat het een meisje zou zijn.

Het is al volslagen idioot dat je een geslachtbepaling laat doen. Maar ja, in deze hebben-hebben-ikke-ikke-consumptiemaatschappij verbaast niets mij meer. Ook niet dat mensen de ene i-pod na een paar maanden omruilen voor een ander. Hun bank na een jaar op straat zetten omdat de kleur hun niet aanstaat.En misschien moet ik me ook maar niet meer verbazen dat mensen ontevreden reageren als blijkt dat de vrouw zwanger is van een baby van het 'verkeerde geslacht'.
Sterkte hoor, met je jongetje.

Je kunt jezelf niet dwingen om blij te zijn en je gevoel is nu eenmaal je gevoel... Maar ik krijg eerlijk gezegd altijd een misselijk gevoel als ik zoiets lees en ik begrijp er geen bal van. Heb zelf 2 jongens en ze zijn me zo dierbaar, mijn alles. Wat een vreselijk idee dat ze in een ander gezin misschien niet gewenst waren, alleen om hun geslacht. Mijn vader was als jongen minder geliefd door zijn moeder als zijn zusje en dat heeft hem getekend in negatieve zin. Ik hoop echt dat je je mening kunt herzien voor de bevalling. Vooral voor je toekomstige baby. Sterkte.

Het is wel duidelijk hoe ontzettend taboe dit onderwerp is als ik sommige reacties lees, maar waarom mag je niet toegeven dat je stiekem liever een meisje had gehad en waarom moet een jongetje dan net zo leuk zijn?

Je gevoelens zijn zoals ze zijn, daar verander je niets aan en dan kun je het maar beter eerlijk toegeven dan schijnheilig te gaan zitten doen.

Ik heb zelf bewust geen kinderen, maar ik zou zelf ook liever een meisje hebben gehad als ik ze had gewild, gewoonweg omdat ik daar meer mee heb, omdat ze meestal rustiger zijn en omdat ik ze beter begrijp.

Ik kan het me best voorstellen dat je een voorkeur hebt, een collega van me heeft 5 dochters, en een andere collega heeft 4 zoons, dus die wilden graag een kindje van het andere geslacht.

Ikzelf heb altijd gedacht dat ik meer een jongensmoeder zou zijn omdat ik niks met roze heb, niks met frutsels e.d. Ik hou van actie en wilde spelletjes maar ik ben nu zwanger van een meid. Ik moest ook erg wennen maar ik ben er nu héél blij mee! Voor vriend wordt het zijn 3e dochter, hij had ook stiekem gehoopt op een zoon maar het aller allerbelangrijkste is hoe cliché als het maar gezond is.
Je kunt wel een meisje of jongen wensen maar als het dan het juiste geslacht is bij de geboorte en het kind is zwaar gehandicapt is het toch ook niet zo heel fijn....

Ik vind sommige reacties van forummers wel heel hard hoor! Z. geeft toch aan dat ze met de zwangerschap en het feit dat het gezond is heel blij is? Alleen haar GEVOEL brengt haar in de war. Daar kun je niks aan doen; ja, het accepteren, maar dat heeft even nodig. Komt vast goed als je je mannetje straks in je armen hebt.
Voel je niet schuldig, je gevoel kan misschien wel versterkt worden door de hormonen. En ondankbaar lijk je me ook niet als je zo lang bezig bent met zwanger worden. Kom op hoor!

OMG.
Ik kan hier zooooooooooooooo boos om worden!!!!
Damn. Echt, grrrrrrrrrrrrr.

*is even aan het relativeren*

Sorry ik kan het niet opbrengen. Ook jullie hebben moeite gedaan zwanger te mogen worden en ellende gehad. Maar juist des te meer snap ik de 'teleurstelling' niet. Het kindje is gezond.
Echt waar, ik ga alles verder niet neerzetten hier want ik word voorgoed van viva verwijderd vrees ik.

Ik wens je kindje het beste... pff

Sjeeeeeees...........

Dit kind verdient niet zo'n moeder. Ik hoop dat je gevoel nog verandert, anders vind ik het ontzettend sneu voor het kind.

En nu trek ik me gauw terug voordat ik heel erg lelijke dingen ga zeggen.

Je vraagt," ben ik zo ondankbaar?"
Ja, dat ben je dus.
Sneu dat je het jezelf afvraagt ipv het vast te stellen.

Hoe kun je nu zeggen dat het kind zo'n moeder niet verdient?! Wat een uitspraak zeg! Ze geeft hier alleen een gevoel weer; een gevoel is iets dat je overkomt, net als blijdschap, boosheid enz. Dat je dat gevoel niet herkent, okee, zeg dat dan... maar jeminee.... Te triest voor woorden dat je iemand zo afbrandt hoor! Hebben jullie d'r verhaal wel goed gelezen?

Precies andere Iris, een mens heeft ook minder fraaie gevoelens zoals jaloesie, afgunst, teleurstelling enz. en dan kun je wel net doen alsof dat niet zo is of zelfs iemand die eerlijk is finaal afbranden maar daar gaan die gevoelens niet van weg.

Deze dame probeert haar ongewenste gevoelens een plekje te geven en is daar heel eeerlijk over en dat vind ik dus gewoon heel dapper!

Ik kan heel verdrietig worden van dit verhaal, echt waar!! Ik zal helaas nooit moeder worden, weet zelfs niet eens of ik moeder had kunnen worden? Mijn laatste relatie is zelfs stukgelopen door mijn kinderwens en toen ik deze breuk had verwerkt was het te laat om uberhaupt nog ooit moeder te worden. Verkeerde man of het verkeerde tijdstip ontmoet, ik zal het nooit weten?

Ook ik had vanaf mn tienertijd al een voorkeur voor een meisje als ik ooit moeder mocht worden en Oh my god, wat zou ik nu blij geweest zijn met een zoontje zeg...................

Toen ik zwanger was had ik ook een voorkeur voor een meisje. Ik zag het al helemaal voor me, mijn kleine meid en ik. Maar toen we tijdens de 20-weken echo zagen dat we een zoontje kregen, verdween mijn voorkeur meteen!! Ik kreeg de tranen in m'n ogen van geluk. Een gezonde zoon! Wat wil je nog meer!!
Natuurlijk mag je een voorkeur hebben, maar die van jou is wel heel erg extreem! Ik vind dat je je inderdaad moet schamen en je man ook!
Hopelijk laten jullie je zoontje nooit weten welke gevoelens jullie hebben ten opzichte van zijn komst.
Als wij ooit een tweede kindje zouden mogen krijgen, zou geen haar op mijn hoofd er aan denken om niet blij te zijn als het een jongetje is.

Ik snap niet waarom het allemaal zo gekoppeld is aan shoppen en kleertjes kopen.

Ik heb een van beiden. En ze zijn fantastisch. Ik heb ook een dochter die ik nooit zal leren kennen, omdat ze bij haar geboorte is overleden. Ik zou zeggen dat je gauw over je teleurstelling heen probeert te komen en gaat genieten van het feit dat je een kind mag krijgen. Een kind van jullie samen, waar je trekjes van jezelf of je man in gaat herkennen. Een kind dat de hele wereld nog gaat ontdekken, en waar jij bij mag zijn. Een nieuw leven is zo bijzonder...ik weet zeker dat als je zoon straks in de wieg ligt, en je aankijkt met nieuwsgierige oogjes, jij je wel voor je kop kunt slaan dat je hier zo moeilijk over hebt gedaan. Geniet en wees blij met dit nieuwe leven.

Helemaal eens met Suus ver hierboven.

Je hebt toch al een meisje. Is toch juist leuk, en meisje en een jongen? En wees blij dat je een gezond kind krijgt.

Dat de meeste vrouwen een meid willen??
Ik snap gewoon echt de voorkeur voor een meisje niet.
Het lijkt me helemaal niets.
Ben dus erg blij met mijn zoon ;-)

Kan me een voorkeur wel voorstellen, maar teleurstelling dus echt niet en dat je dan ook niet blij kan zijn, wat erg eigenlijk!

Maar het komt allemaal vast wel goed met jullie knul............
en met de schrik :-)

Als je van plan bent de rest van je carrière als moeder zo aanstellerig te reageren dan wens ik je dochter, ZOON en man nog heel veel sterkte toe!
Allemachtig... verwend, onvolwassen en ondankbaar. Hier kan ik echt geen begrip voor opbrengen!

PS. Als antwoord op je dilemma: je moet jezelf niet dwingen om blij te zijn. Als ik jou was zou ik mezelf wel dwingen om met beide benen op de grond te gaan staan en wellicht is een portie gezonde hulp daarbij wél van harte welkom!

Hoop dat jullie toch blij kunnen zijn straks.
Want dat voelt een kind heus wel of het gewild is ja/ nee.

Sorry maar ik vind dit echt een walgelijk zogenaamd "dilemma"..

Doe normaal! Als je nou je hele leven al op een dochter hoopte... Maar die héb je al!

Had je die medicijnen enzv alleen willen doen in het geval dat je een meisje kreeg dan?

Ondankbaar vind ik je.

VInd je het gek dat zoveel vrouwen op die roze wolk zitten. Zodra ze melden dat ze het niet zo roze vinden worden ze tot op de grond afgefikt en zijn ze ineens het kind niet meer waard.

Werkelijk te stupide voor woorden. Het is retenormaal om even ergens niet blij om te zijn, ook niet als je er al jaren op wacht. Niets menselijks is een zwangere vrouw eens maar ow jee waag het eens om het hardop te zeggen.

Ik kreeg mijn derde kind,weer een zoon. Weet je wat mensen op het kaartje zetten? En door voor een meid! En ow wat jammer dat het weer een jongen is. Dat kan allemaal wel want als je er al twee hebt dan mag je ineens een voorkeur hebben en is het zo begrijpelijk. Maar als je graag twee meiden wilt en het blijkt een jongen te zijn moet je je zwangere ondankbare mond dichthouden want....

Natuurlijk wil je dat het gezond is. Daar gaat het helemaal niet over. Maar je mag best je wensen hebben, voorkeuren hebben, en even teleurgesteld zijn als je het beeld dat je in je hoofd hebt mag gaan bijstellen.

ja probeer eens...jezelf dwingen blij te zijn.....

Volgens mij leest de helft van jullie maar de helft van haar verhaal; er staat toch dat ze hartstikke blij is met de zwangerschap? En ze snapt haar eigen gevoel niet (ze zegt letterlijk 'waarom werd ik niet blij'). Hoe komen jullie er dan bij om haar zo af te branden! Een gevoel overkomt je; daar kies je niet voor. Dus jezelf dwingen om blij te zijn... lijkt me lastig,

Iemand die moeite doet om zwanger te worden, mag dit gevoel niet hebben en iemand die per ongeluk zwanger raakt wel? Kom nou!
Misschien een verkeerd voorbeeld (en nee, lang niet zo belangerijk), maar als je verwacht dat de kapper je haar blond verft en je kijkt op en het is knalrood geworden, moet je toch ook even slikken? Ook al staat het geweldig?

Ik heb zelf ook een meisje en had niet verwacht een jongen te krijgen als 2e. Dat is wel het geval. Ik ben zo blij met mijn zwangerschap, maar ik werd ook even stil in de echokamer. Er spookte van alles door mijn hoofd; hoe gaan we hem noemen? waar kan ik stoere jongenskleren vinden? gaat hij dan op voetbal? wat voor verhaal lees je een ventje voor? hellup, ik weet niks van jongens.
Dat heet geen ondankbaarheid; dat is gewoon moeten omschakelen. De een doet dat gelijk, de ander heeft daar even voor nodig. En okee, de een maakt zichzelf er gek mee, maar ik vind het ontzettend dapper dat het hier uitgesproken wordt.

Z. maak je niet te druk, het belangrijkste is dat het gezond is. Toen je dochter geboren werd, moest je ook wennen aan het ouderschap, maar daar groei je vanzelf in. Met een knul is dat precies hetzelfde, maar er zit een piemel aan... wees dus voorzichtig met luiers verschonen, haha!

Wat ik niet snap, en wat ik ook in sommige reacties lees, is dat er mensen zijn die niet verwachten een jongen (of meisje, maar daar gaat het nu even niet om) te krijgen. Het kan twee kanten op, hoe kun je nu niet rekening houden met beide opties? Niet verwijtend bedoeld hoor, maar dat begrijp ik gewoon echt niet.

En verder Z, zoals ik al in mijn eerste reactie aangaf, zodra je de kleine man straks in je armen hebt ben jij de gelukkigste mama op aarde. Het komt goed.

En dan krijg je dus het "ideale" gezin, dochter en zoon en nog niet blij!?

Heb zelf een zoon en een dochter en dat is leuk! Bij zoonlief sta ik op zaterdagochtend als leidster van zijn elftal aan de voetballijn, en met dochter ga ik naar paardijles en shoppen. Heb "stoere"gesprekken met zoon en zijn vriendjes, en "meisjes"gesprekken met dochter en haar vriendinnen, zoon houdt van stoer en dochter van roze!

Meestal is zoon lief maar soms een "rot jong"en dochter kan een engeltje zijn maar soms gewoon een heks! Hou van beiden evenveel, en kan ze soms achter het behang plakken.

Vind jullie heel naief om er van uit te gaan dat tweede automatisch ook een meid zou zijn?? 50% kans nietwaar.

Wist bij mijn eerste zwangerschap wat het werd, en bij tweede niet vond het een leuke verrassing dat de tweede een meisje was, van beide soorten een! Gezin compleet!

Zoon uiterlijk een kopie van zijn vader, en dochter uiterlijk een kopie van mij!

Hoop dat je over een paar maanden kunt zeggen, waar hebben wij ons druk om gemaakt, en wat een luxe gezever was dat van ons!

Want een jongen en een meisje zijn het ideale gezin. En wat nou als TO twee meisjes als ideaal gezin in haar hoofd had???

Ohhhh dat mag niet hoor, hoe durf je het te denken!

'Het kan twee kanten op, hoe kun je nu niet rekening houden met beide opties?'

Omdat zodra je zwanger bent iedereen ineens 'een gevoel' (lees:gok of wedstrijd) heeft over wat het gaat worden. Onbewust of bewust ben je daar zelf ook mee bezig. Dat ik te horen kregen dat ik een jongetje zou krijgen had ik een 'oh!' Geen teleurstelling, geen ojeej... maar gewoon een 'oh' net zoals ik bij een meisje een 'oh' gehad zou hebben. Het blijft altijd spannend en voor mij is het wennen. Elk kind, elk geslacht. De roze wolk kan ik niks mee. Dus voor mij heeft die 'oh' te maken met het wennen aan het idee.

Een eerdere comment over het fabriceren van rare onderwerpen voor de viva: misschien is het wel verzonnen maar dit speelt wel degelijk. Er zijn zat ouders die een voorkeur hebben. Soms een beetje, soms extreem. Vaders die zichzelf al zien voetballen met hun zoon, moeders die zichzelf zien tutten en winkelen met een dochter. Dat kan. Maar de extremitetit die bij deze gevallen komt kijken vind ik wel ver gaan. UIteindelijk ben ik het er wel mee eens dat je een kind krijgt en dat er om gaat dat het gezond is. Maar tja...als we gevoelens zo makkelijk uit konden schakelen... probeer je niet te fixeren op dat je het een teleurstellng vindt (naar woord ook trouwens) maar besef je vooral dat een jongen net als een meisje helemaal super is. Het is misschien meer het beeld wat je bij jongen hebt wat je dwars zit.

Je kunt ook een Shiloh krijgen.

Zt je als meisjesmama helemaal op je prinsessenwolk en liggen de snoerige roze jurkjes al klaar en dan wil je dochtertje al vanaf 2 jaar een jongetje zijn :-)

Jeetje, ik schrik hier echt van sommige reacties. Ze is haar kindje niet waard en moet hem maar laten adopteren? Wat een kortzichtigheid. Ze zegt duidelijk dat ze heel blij is met haar zwangerschap en dat ze nu ook eindelijk aan het idee begint te wennen dat het een jongetje is (lezen!) maar dat het een hele tijd geduurd heeft om om te schakelen. Is dat dan zo'n ramp? Ik weet zeker dat ze van haar zoontje straks net zo zal houden als van haar dochtertje. Het is gewoon even wennen, als je gevoel zei dat het een meisje zou worden, dat is dan idd even omschakelen en de één heeft daar wat meer tijd voor nodig dan de ander. Dat wil toch zeker niet zeggen dat ze niet blij is met het kindje en niet van haar kindje zal houden?
Ik vind het juist knap, dat ze deze gevoelens uitspreekt. Er zijn heel veel mensen die een (lichte) voorkeur hebben, maar daar mag je niet over praten, dat is taboe. Waarom eigenlijk? En waarom mag je na bijvoorbeeld drie jongens, wél een voorkeur voor een meisje hebben zoals iemand hierboven al aangaf?

Ik kan nu alleen maar 'amen' zeggen, Mundy!
Goed gezegd!

Roosjuh,

Ik begrijp wel dat je het gevoel kunt hebben dat het kindje (bijv.) een meisje is, dat heb ik zelf ook gehad, maar dan nog houd je toch ook altijd wel wat rekening met de beide opties, omdat het nu eenmaal 'maar' een gevoel is en je het niet 100% zeker weet?

Hier een omgekeerde variant. Ik ben, denk ik, een echte jongensmoeder. Zou moeten 'wennen' aan een meisje.
Nu na een miskraam weet ik dat je het niet voor het kiezen hebt. Knap dat je je bewust bent van je gedachten en dat je het durft te zeggen. Straks ligt het mannetje in je armen en ben je ongelooflijk blij. Beide geslachten hebben onwijs veel leuke kanten. Jij hebt nu beide :). Succes!

"Z", probeer er toch overheen te komen, het is niet anders, je kunt je er niet tegen verzetten, dat heb ik al geprobeerd

die periode was een moeilijke, donkere periode en je moet me achteraf ook niet vragen naar "eerst keer" dingen (rollen/zitten/woordjes/tandjes/etc) want dat weet ik niet meer, het interesseerde me ook geen zier, achteraf erg spijtig

mijn partner begreep me ook niet, ik was alleen met m'n gevoelens
jullie kunnen elkaar steunen, hoop dat jullie het beter zullen doen dan ik destijds

Mijn mannetje van een maand zit nu bij mij in de baby-bjorn. Dat warme lijfje, de knusse geluidjes tijdens het slapen. Ik ben zo blij met dit mannetje. Ik zou het niet anders willen.

Bij de twintig weken echo moest ook ik even slikken. Ik verwachtte en hoopte op een meisje en het was een mannetje. Ik heb er een paar dagen over gedaan voordat ik aan anderen kon zeggen dat het een mannetje was. Ik moest wennen aan de gedachte en nadenken over hoe het zou zijn: zo'n jochie. Ik zag beelden met wilde spelletjes, zwaarden, pistolen, krijgertje, schietspelletjes op de computer. Het kostte even wat tijd om te zien dat jochies ook lief en schattig kunnen zijn. Ik ben heel bewust naar kleine jongetjes gaan kijken en zag dat het veel meer was dan het bovenstaande.

Mijn kleine ventje is super schattig en lief en ik ben super dol op hem. En ik weet zeker dat dit altijd zo zal blijven.

Alles went, ook een vent!

Ik hoop dat dit voor jou ook zo is. Geniet van je zwangerschap!

Jezelf dwingen om blij te zijn gaat natuurlijk niet werken. Je zult moeten accepteren van jezelf dat je teleurgesteld bent over het geslacht en dat je dus misschien wel in je eigen ogen (en blijkbaar ook in die van sommige andere) een verwend nest bent.
Zelf was ik er bij de eerste zwangerschap op een of andere manier van overtuigd dat het een jongetje zou worden, ik kon me gewoon niet voorstellen dat het een meisje werd. Na de bevalling lag er een meisje op mijn buik! geen moment meer bij stil gestaan, kan me nu niet meer voorstellen hoe het zou zijn om een jongetje te hebben. Het is gewoon zo leuk om een kindje te krijgen en na de bevalling ben je blij dat het eruit is en kom je er helemaal niet meer aan toe om teleur gesteld te zijn over het geslacht.

Aangezien je al zo lang met het idee zit dat het alleen maar een meisje zou kunnen zijn, kan ik me de shock wel voorstellen.
Je plaatje in je hoofd klopt niet meer met de werkelijkheid. Lastig als je er zo lang naar toe geleefd hebt.
Maar als het kindje er eenmaal is zal je er van houden. Het is namelijk jouw kindje, waar jij zo hard voor gewerkt hebt.
Schrijf eens op wat je allemaal dacht te gaan doen met je dochter, veel van die dingen kun je ook met je zoon. Andere dingen kun je vervangen door stoere jongens dingen.
Geniet van je zwangerschap, ook al is je roze wolk blauw geworden, je hoeft er nog niet vanaf te kukelen toch?

Een gevoel is een gevoel. Daar kun je zelf niet meteen iets aan veranderen. Het lijkt soms wel dat je je eigen gevoel niet mag hebben omdat de buitenwereld iets anders vindt. De zwangerschappen zijn zogenaamd hemels en de geboorte is al helemaal het meest bijzondere ooit. Ja ik vond zwanger bijzonder, maar er waren dagen genoeg waarop ik ook dacht; zo die 9 maanden zijn lang! En de geboorte zelf vond ik echt niet zo bijzonder. Ja het is bijzonder dat er een kindje in je buik groeit en dat dat er dan uit komt, maar ik vind het nog meer bijzonder wanneer je kindje je in je ogen kijkt en glimlacht. Dat doet mij veel meer dan de geboorte zelf.
Wanneer je je zoontje in je handen hebt, zul je vast dolgelukkig zijn. Zo niet, dan moet je er waarschijnlijk even aan wennen. En waarom zou dat nou niet mogen?

Mocht de teleurstelling blijven, aarzel niet, maar ga eens met iemand praten. Nog voor je je kindje er is. Zorg dat je je kindje welkom kan laten voelen.
Wat niets onder doet voor mijn eerdere post, want zo gek vind ik het niet dat je gevoel niet met de werkelijkheid strookt.

als je je zo erg hebt ingesteld op een meisje krijgen met alle bijbehorende toekomstbeelden, is het toch een soort 'rouwproces' als het anders blijkt te zijn. dat wil niet zeggen dat je niet blij bent met je gezonde zoontje, het is wel iets waar je even doorheen moet. dit is helemaal niet zo'n vreemde reactie al kan ik me voorstellen dat je er zelf nogal van schrikt. het heeft niet zoveel zin om jezelf daar schuldig over te voelen, daar heeft niemand wat aan. het heeft wat tijd nodig maar komt vast vanzelf wel goed! in elk geval van harte gefeliciteerd met jullie toekomstige zoontje!

Jeetje DGS, wat walgelijk wat mensen soms toch op een kaartje durven te zetten. Hoe halen ze het in hun idiote koppen! Echt ongelooflijk, niet te begrijpen zoiets....pfff...