week 30 | 27.07.10 | 08:32 | Humor | Kinderen | Werner | Door Werner_vL

De Blote Matroos

De man van de juf kocht een nieuwe boot en we moesten het telkens horen. Op Hyves kwamen berichten voorbij, de juffrouw verscheen ineens in C&A bootjeskleding op school en zodra de zoemer ging was ze nog eerder buiten dan de kinderen om de vrolijke dekzwabber uit te gaan hangen aan boord van het plezierjacht.

Gele boot
Vlak voor het eind van het schooljaar zei een vlotte moeder: ‘Misschien is het een leuk idee om een stukje te varen met de kinderen die afscheid nemen van de kleuterklas.’ De juf vond het prachtig, haar man de kapitein vond het geweldig en scheepshondje Cees (spreek: Sees) ging bijna tegen de vlakte van opwinding. De organisatie kwam op gang en ik werd gevraagd als ‘daddy with wheels’. En omdat de juf tegen mijn billen wilde petsen, maar dat komt pas verderop in de blog.

Op vrijdagochtend verzamelden we met onze kinderen bij de haven, daar lag de prachtige boot te blinken in de zon. Bovenkant wit, onderkant geel. Dat vond ik dan weer minder, dat geel. Tja, je moet toch wat te zeiken hebben als je jezelf daar blind staat te staren op het glimmende dek van een dure dobber die je nooit zelf zal kunnen bezitten. Ik heb dat met alles wat mooi is: vette Audi (de bestuurder woont zeker in een huurhuisje van twee bij twee meter); villa inclusief privézwembad (maar alle zesentwintig slaapkamers zelf moeten stofzuigen). Nee, ik ben niet jaloers: ik gun het eenieder, alleen mijzelf net ietsje meer.

Wessel zat op boezemhoogte
Voordat we aan boord gingen kreeg de juffrouw een afscheidscadeau van de klas: een T-shirt met de gezichtjes van alle kleuters erop afgedrukt. De foto van Wessel zat op boezemhoogte. Je kijkt toch automatisch naar het gezicht van je eigen kind. De juf zag me kijken maar toch was dat niet de aanleiding voor het geven van een tik tegen mijn billen.

We gingen van wal en we golfden over het water. Alle kindjes mochten hun handen op het stuurwiel leggen en voelden zich even stuurman van een heus zeiljacht, terwijl de kapitein stiekem met de afstandbediening stond te sturen. Tegenwoordig zijn grote boten net zo radiografisch bestuurbaar als die hele kleine speelgoedbootjes. Er zit nog wel een stuur op een boot, dat is voor als de batterijen op zijn.

Marlies Dekkers sierstrips
De temperatuur op het bootje was aangenaam. De juf kreeg het warm en besloot haar rode truitje onder het witte T-shirt met kinderkoppen uit te trekken. Ze stond voor op het dek, terwijl wij allemaal achter stonden, maar ik zag haar staan. ‘Volgens mij is dat een Marlies Dekkers,’ zei ik iets te hard, waarop de overige ouders aan boord kwamen keuren of de rode, diagonale bandjes die over de boezem van de juf liepen echte Marlies Dekkers sierstrips waren.

Na het aanmeren moesten we via een trapje naar beneden klimmen. De juf stond beneden te helpen met het aanpakken van kinderen. Toen het mijn beurt was om aan land te gaan voelde ik de wind langs mijn onderrug gaan. Had ik maar de tijd genomen om een riem door mijn broek te rijgen, nu stak blijkbaar een gedeelte van mijn onderbroek naar buiten. ‘Echt Hema,’ zei de juf en ze gaf me een ferme klap tegen mijn zittomaten.

CC Foto: Privébezitdot