Wees maar eens kritisch…
…wanneer je enkel een vliegticket hoeft te betalen en je verblijf, voedsel en culturele trips geregeld worden door de Turkse regering, de Britse organisatie Peace Child International en de Turkse NGO e-gençlık.
Toch zou het niet eerlijk zijn om niet te vertellen over hoe de meerderheid van de deelnemers aan dıt congres zich voelt.
Allereerst zijn er veel meer deelnemers dan aangekondigd, zo’n 1600. Wat de exacte reden is dat ze 600 extra mensen hebben toegelaten is onduidelijk, maar het versterkt het feit dat er iets ernstig mis is met de organisatie van deze bijeenkomst. İk mag niet rondstrooien met geruchten, maar toen ik de derde dag hoorde dat er zes weken geleden sprake was van het afblazen van het hele gebeuren, viel er ineens een hoop op zijn plek.
Het gebrek aan vrijwillıgers, de coordinatie van het hele gebeuren, het gebrek aan informatıe…. Het voelt alsof dit event – op dit moment en deze plek, los van vorige congressen – voornamelijk een manier is om Turkije in een goed daglicht te zetten. De helft van de bewoners van İstanbul is onder de 29, wat een goede reden is om ons hier uit te nodigen. Het zegt echter niet dat Turkije klaar is om onderdeel uit te maken van de EU, iets wat in sommige verborgen agenda’s waarschijnlijk met hoofdletters geschreven staat en zachtjes overal tussendoor sıjpelt.
High/bye expectations
Het duurde slechts een dag of wat, voor alle deelnemers hun hoge verwachtingen lieten varen. Wanneer je uren en uren in de rij staat te wachten voor, ja waarvoor eigenlijk? Geen idee hebt waar je aan toe bent, de campus midden in een verbouwing zit (we zijn de eersten die de nieuwe dorms mogen gebruiken) en er dag en nacht verbouwd wordt, en je langzaamaan ontdekt dat nieuwe mensen ontmoeten heerlijk is, maar het doel van het event waarschijnlijk vrij nutteloos…dan stap je vanzelf over naar sight-seeing (lees: stiekem wegsneaken), extreem lang opblijven met andere reislustige glocals en jezelf een bult lachen. Dit alles is natuurlijk een vreselijk goede manier om te leren loslaten en met stress om te gaan, maar het is niet de reden dat we hier zijn.
Ik vind het moeilijk om kritisch te zijn, en wil niet dat dit negatief overkomt. İk ben juist heel erg dankbaar dat ik hier mag zijn en heb de tijd van mijn leven, maar eigenlijk is deze conferentie één grote grap. De deelnemers zijn geen ware afspiegeling van de jeugd op deze aarde, we zijn allemaal goed opgeleid en aardıg welvarend en vermogend. Er zijn mensen uit ieder land dat je maar kunt bedenken, maar het komt niet echt over wanneer iemand vertelt over zaken die hij of zij niet zelf ervaart. Ondertussen lopen we rond tussen Turkse bouwvakkers, van onze leeftijd, die vreselijk lange dagen maken en in een soort grote tenten slapen. Er is echter geen contact tussen ons en hen, terwijl juist zij de mensen zijn waar we over praten. “Hoe verbeteren we hun werkomstandigheden, wat is eerlijk en wat verdienen ze qua rust en inkomen?”
Wat is de werkelijke uitdaging?
Omdat we op een vrij besloten campus verblijven, is het moeilijk om in contact te komen met de échte bevolking. Dat maakt dat de actie-projecten, in mijn ogen, het enige écht nuttige onderdeel van het WYC zijn. Begrijp me niet verkeerd, de workshops zijn reuze interessant en het aanbod ongelooflijk breed (van ‘Hoe krijg ik een baan bij de UN’, ‘İslamophobıa’, ‘Marbling’, ‘Creative writing’, discussies over mensenrechten en duurzame energıe tot het maken van pin-hole camera’s of meditatie), maar er zijn zoveel mensen met een opleiding als politocologie of sociologie, dat de echt inhoudelijke workshops vaak weinig bijdragen aan hun kennis. We willen ons allen – op verschillende manieren – inzetten om onze doelen te bereiken, maar dat gebeurt in mijn ogen niet door de stof die je al lang behandeld hebt nogmaals te herhalen. You can just open a book.
Ik begrijp dat sommigen onder jullie zich misschien afvragen hoe het dan wel moet of kan, wat een lastige vraag is om te beantwoorden. Structuur, een kleinere groep mensen met wérkelijk verschillende achtergronden en heldere doelen…het zou een goed begin zijn. Misschien dat ik er later betere ideeeen over heb. Ondertussen geniet ik met volle teugen, want zodra je het idee dat er een werkelijk doel is loslaat, zijn er weinig steden mooier dan İstanbul om in rond te hangen.
© Beeld: privébezit
3 reacties
Vrij naïef van je om te denken dat een congres dat wordt georganiseerd door een overheid, werkelijk nieuwe inzichten kan verschaffen.
"Er is echter geen contact tussen ons en hen, terwijl juist zij de mensen zijn waar we over praten".
"Omdat we op een vrij besloten campus verblijven, is het moeilijk om in contact te komen met de échte bevolking."
Dit vind ik tegenstrijdig.
@Kanarıe123 Dat de overheid bijdraagt, hoeft niet te betekenen dat ze de regels voor de organisatie in zo'n mate bepalen, dat er geen vrijheid bestaat om aan onze doelen te werken. Ik wilde graag eerlijk vertellen over de manier waarop een land dat lid wil worden van de EU omgaat met het zijn van een gastland/stad. Alles wordt ge-/misbruikt als propoganda voor het land. De zgn. actieprojecten, waarbij wij in contact zouden komen met het volk en ons voor de gemeenschap in zouden zetten, bestonden uit weinig meer dan het bezoeken van projecten van de verschillende gebieden in Turkije, het nemen van foto's ter plekke en misschien een (half) uurtje vrijwilligerswerk per dag. De rest van de tijd verbleven de meeste delegates in luxe hotels en werden ze 24/7 bewaakt, begeleidt door politie-escorten, en weet ik wat. Ik wil niet weten hoe veel geld er aan ons uitgegeven is, om de overheid/gemeenten goed te doen overkomen en onze foto's (zonder toestemming) overal te publiceren ter eer en glorie van de hogere heren.
En natuurlijk kan een congres als dit nieuwe inzichten verschaffen, reken maar dat ik ze heb. Dat alles raar/niet was georganiseerd, beteknt niet dat je niet vrijuit met anderen kunt praten of door een ander geinspireerd kunt raken. Het uiteindelijke 'doel' is alleen compleet voorbij geschoten, alles was een poppenkast zondere enige zelfkritiek. De Peace Child Organisation had dit ook totaal niet verwacht, het was een zooitje.
Desalniettemin: GOOD TIMES!
@Nouschi Als jij dat zo ziet, misschien moet je zelf eens langskomen. Als eerste is het lastig praten met iemand die geen tijd heeft om te praten - want hij moet werken - en geen Engels beheerst. We zijn hier niet om hen van hun werk, inkomstenbron, af te houden. We zijn hier om ons voor hen in te zetten, en daar zie ik weinig van terechtkomen. Dat vind ik schrijnend.
Ga zelf maar eens op deze campus zitten, dan zul je merken hoe afgesloten je zit. Het is als een gevangenis, overal bewaking, poorten en muren. Het programma zit behoorlijk vol, en speelt zich vooral binnen die muren af. Om het échte gevoel van Turkije te krijgen, moet je echt die poort uit - iets waar we weinig kans toe krijgen. Maar wanneer de kans zich voordoet, schieten we er direct op uit en praten we heus met de bevolking. Jongetjes van 14 jaar, die van 8.00 tot 19.00 werken, in de Grand Bazaar, 6 dagen per week. Kinderen die stoer poseren voor je camera, of spelen in de ranzige goot.
I rest my case, mijn punt is dat dit congres niet op deze manier door had moeten gaan. PCI had niet akkoord moeten gaan met de vereisten die gesteld zijn door de Turkse regering, in andere landen hebben ze dat ook niet gedaan. Als de Turkse overheid niet mee wilde werken, hadden ze gewoon een ander land moeten selecteren. Er zijn er vast zat die staan te springen om een event als dit te organiseren. Zonder te eisen dat er honderden extra deelnemers toegelaten zouden worden. Die hun accomodatie wel op orde zouden hebben. Die zich werkelijk werelds en openlijk op zouden stellen, 'in dienst van de jeugd en hun toekomst', in plaats van ter glorie van zichzelf.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren