week 32 | 15.08.10 | 15:00 | Elvan |Kinderen |Tijdschrift Viva Mama | Door ElvanB

Mama’s next topmodel

Irem heeft in totaal een week ingeschreven gestaan bij een modellenbureau. De inschrijving duurde zelfs zo kort, dat de foto’s nooit online hebben gestaan.


Mail-order-bride
Na lang wikken en wegen, besloten Nils en ik ons kippetje in te schrijven en het formele pad van het modellenbestaan te bewandelen. Nadat we verschillende bureaus doorgespit hadden besloten we een grote modellenbureau te nemen die al een paar grote klanten had. De website met profielen en modellen zag er fatsoenlijk uit. Films, foto’s, commercials, spotjes. Grote merken in de portefeuille, het leek ons allemaal wel leuk. De kans dat Irem als mail-order-bride naar het buitenland zou worden verscheept was klein.

Een dag nadat ik een bevestiging had ontvangen liep het al storm. We stelden wel enkele voorwaarden. Het mocht ons eigen werk niet belasten en het mocht ons niets kosten. Ik had daarom aangegeven dat we ongeveer drie dagen in de week beschikbaar waren. Daarnaast hadden we nog een aantal voorwaarden gemaild. Dat Irem alleen zelfgemaakte koekjes in haar kleedkamer wilde en dat haar kaptafel versierd moest zijn met foto’s van Apie en Josje van K3. We kregen al sterallures voordat er ook maar een opdracht binnen was.

Blaffen en eisen

We werden gebeld met de mededeling dat we over twee dagen verwacht werden in Ede. Voor een shoot in een grote fotostudio. Het zou ons een halve dag kosten. Hartstikke leuk, maar dat was dus een dag dat ik niet kon. Dat niemand kon. “Wij kunnen niet,” vertelde ik aan de dame die belde. Het ging niet om de vijftig euro die ons geboden werd. Wij moesten werken, vandaar. “Maar u staat toch bij ons ingeschreven?” antwoordde de dame. “Ja, maar wij kunnen niet,” herhaalde ik. Eind van de dag belde de dame ons terug met het bericht dat we honderd euro zouden krijgen. “Ja, maar dan kan ik nog steeds niet,” antwoordde ik nu verveeld. “U krijgt ook uw reiskosten vergoed,” reageerde de dame van het bureau nu volledig in paniek. Ik zuchtte hoorbaar door de telefoon. Uiteindelijk blafte ze me toe dat ze Irem al hadden toegezegd.

“Dat is dan jullie probleem. Willen jullie Irem per vandaag nog uitschrijven?” vroeg ik kalm en in stilte genoot ik van de shit die de dame waarschijnlijk over zich heen zou krijgen doordat ze al een toezegging had gedaan zonder met ons te overleggen. De lijn viel een ogenblik stil en ik hing op. De boodschap was duidelijk. Dacht ik. De dag erop volgde uiteindelijk een mail van het bureau met de vraag of we Irem echt wilden uitschrijven. Er was namelijk nog een opdracht binnengekomen en de shoot was op onze vrije dag in de studio van het bedrijf zelf. Er werd een klein beetje op ons gerekend. Voor een hele dag zouden we 150 euro krijgen. Er was zelfs een routebeschrijving toegevoegd.

Even was er de verleiding om Irem in de auto te laden en er naar toe te rijden. Al was het maar om daar eigenhandig een molotovcocktail naar binnen te werpen en door een megafoon ‘stelletje klootzakken!!’ te roepen. Maar dat gaat natuurlijk niet. Ik heb namelijk geen idee hoe je zo’n cocktail moet mixen.dot