week 33 | 17.08.10 | 17:11 | EllyvdZ |Goed doel |Nieuws |Webstrijd 2010 | Door Ellyvdz

Pakistan als miskoop?

Ik ploeg ongegeneerd door graaibakken met gare, vlekkerige uitverkoopshirtjes, die al drie keer op de grond hebben gelegen. Ik drink vaak aanmaaklimonade in plaats van fris. 

Soms lijkt het alsof ik nog student ben, maar ik ben toch echt een working girl. Dat zie je aan de dure piramidetheezakjes die ik minstens twee keer gebruik, in plaats van Aldi-rooibos. Dat is toch wel een upgrade.

Erfelijk belast
Ik geef niet zo vaak geld aan zwervers. “Ze kopen er toch maar drugs van”, zei mijn moeder tijdens een dagje uit toen er eentje naar ons toe kwam. Zij verblijdde de man met een droge, kromgetrokken boterham met kleffe komijnekaas van de vorige avond, maar die nam ‘ie niet echt likkebaardend aan.
Mijn moeder bewaart half afgebrande lucifers in een oude mok naast het gasstel. Die gebruikt ze dan een tweede keer om het gas aan te steken. Ze heeft vlammetjes-eelt op haar vingers, maar op deze manier hoeft ze minder vaak nieuwe lucifers te kopen. Dat scheelt toch al gauw zo’n ehm…weet je nog dat er van die 1 eurocent-muntjes waren? Ik denk dat mijn moeder model heeft gestaan voor het Zeeuws Meisje-logo. Belachelijk, dat zuinige gedoe.

De envelop
Nu ligt er een Rode Kruis-envelop op mijn tafel. NOODOPROEP, staat er op. Help slachtoffers Pakistan!

Nooit eerder is de aarzeling zo groot geweest. De kranten stonden er bol van. Wel of geen giro 555? Pakistan. Daar komt al het geld toch in handen van corrupte ambtenaren?
Misschien wel.
Misschien ook niet.

Zeven euro voor een koeienkont
Ik laat de envelop dicht en ga naar de Parade. Heel gezellig, hoewel één voorstelling een tegenvaller is. Zitten we de hele tijd tegen de kont van een koe aan te kijken. Dat is het verrassende aan de Parade. In de ene tent zie je een hilarische dansvoorstelling of een geniale band, in de andere tent zie je een koeienkont. Na die voorstelling slaan we snel onze drankjes achterover om naar de trein te rennen.

Die voorstelling kostte zeven euro. Een drankje drie. We hebben een uur naar een koeiereet gekeken en drankjes naar binnen gegoten zonder te proeven. Treinkaartjes, entreekaartjes, pizza, drankjes, ijsjes.. onze pinpasjes zijn er nog warm van en wij hebben geen moment gedacht: is dit het geld wel waard?

Geven of niet?
Dan ga ik zitten twijfelen of ik tien euro moet geven voor een hulpactie die misschien helemaal geen effect heeft. Hoe vaak heb ik geen haarmasker van tien euro gekocht, dat niets veranderde aan mijn pluizige, blonde Bob Ross-kroeskop? Hoe vaak heb ik geen schoenen gekocht die pas lekker zouden zitten na amputatie van mijn kleine teen? Wie heeft er nou geen miskoop achterin de kast hangen, zo’n wow-jurkje dat nog steeds wacht op het wow-moment dat je het aantrekt?

Ik ga die envelop openmaken. En dan gaat er sowieso een tientje naar Pakistan. Dat kan ik toch echt wel missen. Misschien willen ze mijn wow-jurkje ook nog wel hebben.

CC foto: mrsraggle.dot