week 33 | 19.08.10 | 19:43 | Bloggers |Eten & drinken |Nynke |Psyche |Sport |Studie |Uitgaan | Door NynkeDeJ

Allemaal dolende sjokkers

In Utrecht zijn de introductiedagen voor aankomende studenten weer begonnen. Oh, oh, oh. De UIT-dagen, zoals men ze hier noemt, zijn een redelijk verwarrende tijd voor de aankomende student. Terwijl die hele week in het teken staat van ‘maak de stad en het studentenleven duidelijk voor de ex-scholier’.

Hoe dat dan gaat in de praktijk
Allereerst word je in een groep geduwd met allemaal mensen die je niet kent. Je hebt een soort van instant-bonding omdat je allemaal geen flauw idee hebt waar je bent of waar je naartoe moet. Maar daarvoor heb je twee mentoren. Vaak zijn dat tweedejaars studenten die vorig jaar zélf nog als lemmingen door de binnenstad sjokten, achter hun eigen mentor aan. Nu doen ze alsof ze de Obi Wan Kenobi’s van Utrecht zijn.

Kom hier! Nee kom hier!
Vervolgens word je vijf dagen lang door Utrecht gesleurd. Van studentenvereniging naar studentenvereniging. Van activiteit naar activiteit. En al die studentenverenigingen hebben allemaal hun mooiste feestjurk aangetrokken, en lopen je nu als hardwerkende prostituees te lokken. ‘Kom hier! Dan kun je lekker zeilen met jongens in Gaastra-jassen!’ ‘Kom hier! Dan kun je lekker bier drinken met jongens in polo’s!’

Zeilen, was dat wat?
Ik raakte daarvan compleet in een identiteitscrisis. Was ik iemand voor een jaarclub? Mijn broers hadden gezegd: ‘zo’n studentenvereniging is niets voor jou’. Maar was dit niet het uitgelezen moment om eens flink tegen mijn familie in te gaan? Of kon ik beter de alternatieve vereniging kiezen, en tussen al die links-stemmende, anarchistische types gaan zitten en mijn haar laten dreadlokken? Zeilen, was dat wat? Was ik christen genoeg voor de christenen?

Die keuze moest je die week maken, aangezien bijna alle studentenverenigingen op zaterdag al hun introductiekamp hadden.

De bewoners haten je
En terwijl je door Utrecht loopt word je uitgekotst door de inwoners van deze prachtige stad. Zij vinden jou en je groepje maar verschrikkelijk irritant. Omdat jullie allemaal MIDDEN OP HET FIETSPAD LOPEN!!. Of midden over de gracht, waar je gewoon mag fietsen. En midden op straat hebben de studentenverenigingen hun loungehoeken ingericht, om jullie van dienst te zijn. Met was die weeïge Ibiza-lounge door de boxen.

De stad wordt een week lang overgenomen door sloom sjokkende kinderen die in lemmingpas zich in het bruisende studentenleven storten. Constant de weg kwijt.

Had ik al gezegd dat ik het maar mwa vond? Aan het einde had ik geen idee waar ik bij diende te horen. Daar kwam ik later pas achter, namelijk: nergens bij. En dat is dan best een poëtisch einde van zo’n zeikstuk. Amen.

CC Foto: David Spender dot