Heilig boekje
Eerste tandje, stapjes, dansjes en liedjes, er komt geen eind aan de lijst met mijlpalen. Wanneer komt er in hemelsnaam een einde aan dat babyboekje?
Verstoffen
In de lade van mijn nachtkastje ligt een roze babyboekje. Alles staat erin. Van haar eerste scheet tot aan de eerst klap in mijn gezicht. En dat gebeurde een paar maanden geleden. Vanuit het niets had ik zo ineens ‘klats’ een klap in mijn gezicht te pakken. En nog één. Het leek wel een slechte Bud Spencer film. Aan de klapfase kwam op een gegeven moment een eind. Daarna kwam een moment van stilte, de ontwikkeling lag even stil. Het babyboekje kwam te verstoffen. Babyboekje? Wat babyboekje? Ik was dat ding al helemaal vergeten.
Totdat mijn moeder Irem zo ver kreeg om op de wc te plassen. En zindelijkheid is de eerste stap naar onafhankelijkheid. Alhoewel ze sindsdien niet meer zo’n fan is van de porseleinen troon, wilde ik dat toch even in het boekje opschrijven. Het boekje lag niet meer in mijn lade. Het lag op de grond onder mijn bed tussen alle sokken die Irem daar onder gesjoeld had. De hoekjes waren er door de poes afgeknabbeld, maar dat is niet erg. Ook dát is een verhaal. De eerste twee bladzijden zijn met dezelfde pen beschreven. De blanco pagina daarna is gebruikt voor het testen van slechte ballpoints. Veel gekras. Veel kleuren. Alsof Irem zelf een poging heeft gedaan haar babyboekje aan te vullen.
Geschiedenisboekje
De babyboekjesproducent is al zo slim geweest om verschillende mijlpalen te drukken. Ik was namelijk nooit gekomen op dingen als ‘het ontdekken van haar handjes’. Maar ach ja, ook dat staat erin. Ook weet ik dat Irem vijf dagen oud was toen de kist van Turkish Airlines uit de lucht donderde en weet ik over dertig jaar hoeveel een krant en een bioscoopkaartje kostte in 2009. Een gepersonaliseerd geschiedenisboekje dus.
Tussen bepaalde ontwikkelingen zit een gapend gat aan informatie. Zo is er een periode van een aantal maanden dat ik er niets inschreef. Het achterhalen van die informatie is echt een crime. Alsof ik tijd heb om alle foto’s en films terug te kijken en op de datum te letten. Daarbij ziet het babyboekje er ook armoedig uit. Moet ik dit mijn kind overhandigen? Was haar moeder na verloop van tijd niet meer geïnteresseerd? Ik wil haar natuurlijk niet de indruk geven dat het mij allemaal niet boeide. Hoe heilig is een handgeschreven babyboekje eigenlijk? Hoeveel tandjes zijn noemenswaardig? Haar eerste breakdance move. Melden?
Vanochtend trok Irem zelf de veters van haar schoenen los en zette haar schoenen bij de deur. Een mijlpaal, dat moest in dat boekje. Zuchtend sloeg ik het open naar een lege pagina en klapte het net zo snel weer dicht. Ik ben er klaar mee. Een rampenboek is het. Ze leest het over dertig jaar maar op viva.nl.
22 reacties
Ik heb net mijn groeiboekje gekregen van m'n moeder (ik ben nu 26). Ook al staat niet alles erin, het is wel leuk om het terug te lezen :) Al die mijlpalen, grappige gebeurtenissen en minder grappige, en details die je eigenlijk niet per se hoefde te weten... Ik kan mij van voor een bepaalde leeftijd niets herinneren, dus dan is zo'n boekje - of columns - toch wel best fijn om te hebben.
God ja, ik was ook helemaal klaar met dat babyboekje. Maar dan krijg je een 2e. En tja, als je daar niets voor invult, heeft die een trauma later, want de oudste had het immers wel!?
Blog niet gelezen maar wat een nare foto, lijkt net of ze overleden is. Ik loop maar te scrollen snel om het niet te zien. Hopelijk volgende keer weer een leuke foto.
Hahahaha die breakdance move is echt priceless!
En MV, die foto is juist een briljant voorbeeld van de gave die werkelijk elk kind schijnt te hebben door juist op het moment van afdrukken de oogjes even lullig dicht te doen X-D
Ja ik heb ook 1 kat die dat altijd doet, ik heb van de honderden foto's maar weinig mooie foto's met zijn ogen open. Totaal niet fotogeniek. Maar die lijkt iig dan niet alsof die overleden is. ;-)
Zal wel tegen een zeer been zijn maar ik vind het echt een nare foto.
Ohhh niets gezegd hahahahahah, staat nu een andere foto. Kijk dat zijn nou leuke foto's.
Oh hemel, dat was natuurlijk niet de bedoeling, de associatie met de dood. Brr...dus gewijzigd en perrr dirrrect! :))
Het is inderdaad een foto dat ze net haar ogen dichtdeed. Ik vind 'm sereen, heilig zeg maar. Maar altijd nog springlevend!
Hihihi, ik hoop dat ik je niet beledigd hebt. Want je hebt een pracht kind hoor. Maar ja, ik kreeg steeds de rillingen bij die foto. Sorry. Ik had ook wel mijn mond kunnen houden. Neem me niet kwalijk, het was echt een naar gevoel wat ik bij die foto had. Kijk deze foto is toch een heerlijkheid als die er een week zou staan.
No prob, ik kijk ook liever tegen mrs bouquet aan :)
Ja "little Misses of the Bouquet resident" hahahaha.
Fijn dat je de foto gewisseld hebt Elvan, want ik had ook gelijjk die gedachte en ik was al flink aan het scrollen geslagen ;-).
Zo heeft ze weer een heerlijk toetje.
Mijn mama hield een dagboek bij over mij en mijn broer.
Toen ik anderhalf was is ze plotseling overleden.
Ik wil je niet bang maken hoor echt niet haha maar dan is zoiets als een boekje te hebben zo ontzettend fijn :) Het bewijs zeg maar dat ze bestond, omdat ik haar nauwelijks kende natuurlijk.
Leuke blog!
Leuke blog en mooie foto!Beter dan die andere!En zo een babyboek
vind ik altijd een mooie herinnering.
Essiej wat mooi dat je dat stukje herinnering nog hebt. Ik heb het niet maar de mensen die het doen, je hebt er later zoveel aan.
Essiej: wat fijn dat je dat boekje nog hebt. Ik heb zelf geen uitgebreid boekje overigens. Maar ik ben niet eens zo nieuwsgierig naar mijn eigen ontwikkeling. Ik ben benieuwd hoe mijn moeder in het leven stond en het moederschap ervaarde met mij en mijn broer. Als ik haar er nu naar vraag dan kan ze dat afdoen met 'Ach, je deed het gewoon en niets was te gek'. Babyboekjes zeggen soms meer over de moeder dan de baby :) En dat is maar goed ook.
Mijn moeder heeft echt hele boekwerken over ons gemaakt. Met hele verhalen, natuurlijk de mijlpalen, eerste woordjes (en tweede, derde, etc...), grappige zinnetjes en gesprekjes, tekeningen. En ook haar ervaringen als moeder staan er in (ik ben de oudste, dus bij mij was alles nog nieuw en onbekend). Heel leuk om terug te lezen! (Maar het zou mij ook veel te veel werk zijn hoor.)
Mijn moeder heeft m'n 1 t/m mijn 13/14 jaar volledig in boekjes en fotoalbums en stiekem vind ik het echt te gek! :D
Ik vind dat je hele mooie foto's maakt, kan ook niet anders met zo'n prachtdochte! Maar even nieuwsgierig, gebruik je een speciale lens?
De Canon EF 50mm f/1.4 :)
Gebruik je ook een filter of zo? Heb wel een Canon body maar niet dit objectief. Maar dat gaat er nu denk ik aankomen ;-)
Geen filter. Soms haal ik de foto's nog door photoshop.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren