Een emotioneel vacuüm
Een jaar geleden kwam vriendin J. samen met haar twee kindertjes naar de verjaardag van Myrthe. Haar man was er niet bij, die was er vaker niet bij, want: druk met werk en een supermarkt is ook op zaterdag open. Ze dook meteen de keuken in, terwijl alle visite in onze achtertuin zat. Ik dacht: die kijkt naar ons taartaanbod, maar ze bleef toch wel wat lang weg, dus ging ik op onderzoek uit.
Ik ben bij hem weg
In de keuken zag ik Charlot in geschokte pose. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ik. Vriendin J. draaide zich naar mij toe en vertelde me dat ze weg was bij haar man. Boem. Dat had ik niet aan zien komen. En ik nog wel denken dat ik zo onderhand wel wat mensenkennis had opgebouwd, niet dus en ik had het wel kunnen weten, want altijd als je denkt dat je de mens wel aardig kunt doorgronden, gebeurt er juist iets wat je niet had kunnen voorzien. Net als dat ik geen opmerking kan maken over de spelling van een ander zonder zelf een spellingfout te maken.
Het is nu een jaar verder en de scheiding is nog steeds niet rond. Vriendin J. woont in een ander huis (ik schreef eerder een blog over het neerslaan van een muur in dat huis) en om de week brengt ze haar kinderen weg. Het is een rit van anderhalf uur en onlangs reed ik met haar mee. We vertrokken om zes uur in noordelijke richting, hadden wat oponthoud bij Hank omdat de feestverlichting boven de snelweg nog niet was uitgezet, terwijl de weg alweer vrij was, en stonden nog even stil op de ring van Amsterdam.
De ontmoeting
Rond acht uur reden we de provinciale weg op. Vriendin J. kondigde aan dat dit het moment was waarop bij haar de spanning zich begon op te bouwen. Dat had ik al bij ons vertrek. Een kwartier later draaiden we een parkeerplaats op tegenover het ouderlijk huis van haar ex. Met het gevoel dat elke beweging werd geobserveerd, tilde ik de jongste uit de auto. Ik droeg hem naar de voordeur, voorafgegaan door vriendin J. De voordeur draaide open en we lieten de kinderen los. Ze liepen naar binnen en bleven staan in de gang. Hun vader stond bij de deur.
Wat zeg je tegen elkaar als je elkaar een jaar niet hebt gezien? We kletsen wat over het weer en over vakantie. Een beleefd gesprek, zoals je dat voert met mensen die je nauwelijks kent. Vriendin J. stond naast me, maar ze leek alleen zichtbaar te zijn voor mij en de kinderen. We kregen een zoen van de kindjes, liepen naar de auto en reden weg. En het is dat vriendin J. mij in de auto erop wees dat haar ex de kinderen nog geen knuffel of een zoen had gegeven, want het was me niet opgevallen. Het is bizar, hoe verdrietig je kunt worden om iets waar je eerder met je neus bovenop stond, maar wat je gewoon niet kon zien.
16 reacties
Mooie blog Werner.
Aangrijpend blog.
Heel veel moeders zijn heel kundig in het camoufleren van de steken die vaders laten vallen. Omdat je niet wil dat je kinderen dit soort dingen zien. Dat de lieve vriend die dan meegaat naar zo'n drop off het ook niet ziet is een mooi compliment dat het is gelukt, maar tegelijk ook lastig.
Neem aan dat je al niet voor niets mee was. Lief van je.
Heel mooi!
Wat Twinkeling (dank!) zegt.
Fijn voor J. dat ze zulke goede vrienden heeft.
Pfoe, mooi beschreven, die stille pijn.
Werner, wat ben jij toch een aanwinst voor het blogteam! Hulde!
Helemaal eens met Tet.
Hoe te reageren? Soms is het veel moeilijker om onder een blog te reageren dan dat het is om de blog te schrijven. Deze blog stond eigenlijk zo op papier. Na zo'n avond zit je er nog zo vol van. En vriendin J. doet dit om de week, meestal met twee slapende kinderen op de achterbank. We hebben een hoop lol gehad tijdens de heenrit en de kinderen waren nog erg wakker toen we bij hun vader arriveerden. Meestal duurt het afzetten niet meer dan een minuut en dan moet ze weer helemaal terug. Alleen. Dat is zo erg vervelend.
Elmervrouw: Ik heb flarden opgevangen van jouw verhaal. Respect voor jou meid.
En ik vind het erg fijn dat jullie zo lief reageren op mijn blog.
O, wat ontroerend. Hier werd ik even stil van. Helaas is het voor mij ook herkenbaar, die afstand terwijl je ooit zo close was. Fijn dat zij zo een goede vriend heeft.
pfff...slik... mooi beschreven Werner.... jij bent enorm van waarde!
Je bent absoluut een aanwinst
Mijn broer is pas gescheiden,en het halen&brengen van hun dochter is altijd een heel pijnlijke gebeurtenis, omdat mijn ex schoonzus al samenwoont met haar nieuwe liefde waarvoor ze mijn broer verlaten heeft.
Ik zou willen dat hij zo'n vriend had die mee kon gaan,of een zus die meer tijd had natuurlijk.
Mooie blog over een moeilijke, maar helaas voor sommige mensen alledaagse situatie.
Werner, petje af! Fijn dat je vriendin J. terzijde kan staan.
Jammer dat idd. dat je op die manier tegen over elkaar komt te staan, moet ongetwijfeld ongemakkelijk en pijnlijk zijn geweest!
Ik weet zelf ook wat jouw vriendin moet doormaken, het is geen pretje!
Hopelijk komen er zachtere omstandigheden....
Veel sterkte voor haar!
Fijne reacties, dank allemaal.
Wat een mooie blog, Werner.
Sjeemig het zal je situatie maar zijn. *knijpt in d'r handen met d'r relatie*. Wel tekenend voor deze tijd denkik, waarin heel veel gezinnen verkeren.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren