Iets met een zwart gat

Als men echt zo graag vrijwilligerswerk had willen doen, dan had men de shoppingsprees, excursies en diners toch zelf kunnen overslaan. Je doet net alsof alle deelnemers makke schaapjes zijn, en niets zelf kunnen ondernemen. Kom op zeg.

Je moet je misschien eerst eens wat meer verdiepen in de cultuur van een volk voordat je met je westerse zelfingenomendheid kritiek hebt op de manier waarop zij jouw evangelie ontvangen.

lexis; Amin
(en dat is amen in het turks)

Wat is het toch lekker makkelijk om van de zijlijn kritiek te leveren. Jullie zeggen zelf dat ik geen flauw benul heb van de cultuur waar ik in terecht ben gekomen en er daarom niet over mag of kan schrijven, alsof mijn ervaring geen recht van zijn heeft. Maar als jullie zo goed weten hoe de Turkse cultuur in elkaar steekt, leg mij dan eens uit hoe een groep van 1600 personen nee zegt tegen tal van verplichtingen, zaken die voor ons geregeld zijn en waar je geen nee tegen kunt zeggen. Simpelweg omdat je moet respecteren dat dit blijkbaar de manier van doen is. Omdat er aandacht en moeite, tijd en geld, in gestoken is. Omdat deze versie van het congres blijkbaar anders ingevuld is dan de voorgaande edities. Omdat je dankbaar wilt zijn, voor alles dat in je schoot geworpen wordt. Zelfs wanneer het niet bijdraagt aan het doel dat geformuleerd is, waaraan je verwacht hebt te zullen werken.

Ik zeg absoluut niet dat de deelnemers makke schaapjes zijn, integendeel. Er zijn zat mensen die een ticket naar huis geboekt hebben, eigen acties op touw hebben gezet om in ieder geval in hun eigen regio aan projecten die zij van belang achten op te kunnen zetten, of juist alles hebben laten varen en iedere nacht richting Taksim zijn gegaan om te beesten. Genoeg eigen initiatief, lijkt mij.

Maar ok, 'shame on me', omdat ik verwacht had dat dit een internationaal congres zou zijn, waarbij het niet erg veel uit zou maken waar het plaats zal vinden. Wat een schande dat ik niet aan zag komen wat een rol de Turkse regering, en hun manier van het vertonen van 'Turkse grootheid', hierin zou spelen.

Ik weet niet precies wat je bedoeld met "vanaf de zijlijn kritiek leveren". Mag je alleen kritiek hebben wanneer je zelf op het congres bent geweest? Of wanneer je zelf vrijwilligerswerk hebt gedaan? Wat kwalificeert een mens om kritiek op jouw blog te mogen leveren?
Ook heeft niemand gezegd dat je niet over je ervaring mag schrijven.
Je schrijft zelf een heel negatieve blog, natuurlijk krijg je daar reacties op.

Nou ja, het is mij wel duidelijk dat je het geheel als zeer negatief hebt ervaren. Waarom 1600 mensen nee zeggen tegen tal van verplichtingen weet ik niet, dat zul je hun zelf moeten vragen. Over wie heb je het dan eigenlijk precies, de Turkse organisatoren of de deelnemers aan het congres?
Wel weet ik dat Turken over het algemeen heel gastvrij zijn en er alles aan doen om hun gasten in de watten te leggen. Dat jij liever had gezien dat die tijd, geld en moeite aan iets anders besteed werd heeft denk ik te maken met een cultuurverschil, en het feit dat jouw verwachtingen niet overeen komen met de werkelijkheid.

Het spijt me zeer maar jouw hele toon komt op mij over als een verongelijkt kind en ik denk dat de gemiddelde lezer weinig kan met jouw blog. Wat is nu de boodschap? Turken zijn alleen maar bezig met propaganda? Doe niet mee aan zo'n congres? Ga niet naar Turkije?

Ik denk dat het vooral erg fijn was dat jij je ei kwijt kon.

Hai Lexis,

Bedankt dat je de moeite hebt genomen zo uitgebreid te reageren. Je hebt inderdaad gelijk dat ik tegen een - voor mij onverwacht - groot cultuurverschil ben aangelopen. Ik had, zeker door alle berichtgeving vooraf, iets anders van een internationaal congres als dit verwacht. Blijkbaar ben ik er te naïef ingestapt? Teveel uitgegaan van het geschetste programma, de aangeboden workshops, en het niet in mijn hoofd doen opkomen van enige 'troubles in paradise' of de rare wijze waarop er met budget is omgegaan.

Iedereen heeft het recht om op hetgeen ik schrijf te reageren, natuurlijk. Ik bedoel gewoon dat het soms lastig is om over te brengen wat er allemaal gaande is, in een beperkt aantal woorden. Daarbij reageert een ieder toch altijd vanuit zijn/haar eigen referentiekader, wat nogal kan verschillen.

Ik zeg niet dat ik het geheel als zeer negatief ervaren heb, het heeft echter compleet anders uitgepakt dan mij - en vele anderen - voorgespiegeld was.

Ik heb - gelukkig - ook mogen ervaren dat Turken erg gastvrij zijn, heb veel verbaasde gezichten gezien, veel mensen die hun excuses aanboden voor de manier waarop dit congres (niet) georganiseerd was, mij bij hen thuis uitnodigden. Dat heeft mijn - vertroebelde - blik op Istanbul heus veranderd. Ik denk dat je het te groot maakt wanneer je alle Turken in een hokje stopt, of grote boodschappen als 'niet doen!' en 'niet gaan!' van de daken zal schreeuwen. Ik denk juist dat een ervaring als deze erg leerzaam is. Dat hoeft niet eens perse op het beoogde vlak te zijn. Het was een intensieve cursus in netwerken en loslaten, in het voorzichtig formuleren van kritiek en het bijstellen van je blik. Voor mijzelf is dit congres, alsook de rondreis erna, van grote waarde geweest. Zeker omdat ik echt even van huis weg moest, na het plotselinge overlijden van mijn vriendin.

Ik geloof dat de bedoeling van mijn gastbloggerschap is/was dat ik mijn ei kwijt kan en kan enkel hopen dat ik er mensen mee aan het denken zet. Ik had er op een andere manier over kunnen schrijven, maar wil liever duidelijk maken dat ik - en ik heb heus wat van de wereld gezien en voldoende geleerd/gelezen - behoorlijk verbaasd en geschrokken ben van de manier waarop er met ons is omgegaan. Waar 'fouten' liggen, is lastig te benoemen en daar gaat het nu ook helemaal niet om. Ik wil niemand voor de borst stoten, enkel de sfeer van deze twee weken weergeven.

Zou ik de enige zijn geweest die zich zo gevoeld had, dan zou ik er minder sterk op zijn ingegaan. Maar ik heb met veel mensen, van over de hele wereld, gesproken en hun oordeel was unaniem en zeer kritisch van aard. Niet iedereen gooit de deur open en uit zijn/haar mening. Daarom voel ik het als mijn taak dit te doen.

Fijn dat je je verhaal wat nuanceert.
Ik vind wel dat er best een negatieve boodschap uitgaat van je blog en dat je zo je organisatie en Turkije niet bepaald in een vriendelijk daglicht stelt. Het weerhoudt misschien andere mensen ervan om zich in te zetten voor de WYO of om mee te doen aan dit soort activiteiten. Kortom ik vind dat de schaal wel erg doorsloeg naar het negatieve.

Je gaat daar ongetwijfeld met alle goede bedoelingen van de wereld heen maar ik denk dat dit soort dingen vaker heel anders uitpakken dan je gewild en gedacht had.
Bij het uitdelen van organisatietalent denk ik niet dat de Turken vooraan stonden, en ook leven zij niet zo bij de klok als wij doen.
Ik heb dan ook de neiging om dat als negatief te bestempelen maar dan praat je wel erg uit je eigen referentiekader, denk ik.
Tenslotte denk ik ook, w.b. het vrijwilligerswerk dat je noemde: zitten de Turken er wel op te wachten dat een horde enthousiastelingen bij hun de scholen komt verven? Dat is wel een stukje werkgelegenheid wat je dan met al je goede bedoelingen van die mensen wegneemt.

Anyway, ik hoop voor je dat de slechte herinneringen wat vervagen en de leuke overblijven!

De turkse CULTUUR is erg divers en rijk en heeft vele verschijningsvormen. De vorm die op het congres echter ten toon stond was er een van propaganda, Ataturk en de-overheid-is-o-zo-goed-en-democratisch-laat-ons-toe-tot-de-EU-mentaliteit! (waarbij deelnemers zelf zonder het te weten gebruikt werden voor pro-referendum foto's!)
De MENSEN waren vriendelijk, gastvrij en deden erg hun best. Alleen het CONGRES was een zootje ongeregeld, wat toch extreem zonde is van de capaciteit, kennis en ervaring van 1600 mensen van over de hele wereld. Andere congressen werd deze potentie wel benut en konden de deelnemers niet alleen concrete zaken aan de kaak stellen en op papier zetten voor de VN (want daar gaan de ''outcomes'' naar toe!), maar ook leerde men daar de lokale bevolking kennen door middel van vrijwilligerswerk en leerden jongeren zo meer over het land en de CULTUUR dan wanneer zij 3 boompjes planten en lachen voor de foto van de lokale krant en dan aangemoedigd worden om vooral geld uit te geven en de toerist uit te hangen..... het was gewoon jammer dat het zo'n ongeregelde zooi was, en dat betreur je als deelnemer. de deelnemers (waaronder ik zelf en saar) hebben er juist het beste van gemaakt door nieuwe mensen en culturen te leren kennen, zelf istanbul te verkennen en het positief te blijven benaderen. feit blijft dat het zo mooi had kunnen zijn, met een beetje minder turkse (ataturk) propaganda en beetje meer organisatietalent. dan waren de talenten van de 1600 deelnemers beter naar voren gekomen, gebundeld en had het tot betere resultaten geleid.
Een goede samenvatting van het congres Saar, en een blog blijft een mening, een uiting en vooral vrijheid =)

een nuancering van het gebrek aan organisatietalent:
-na 5 dagen hadden deelnemers nog geen bed en sliepen tussen de kakkerlakken (je weet hoeveel mensen er komen; hoe moeilijk kan het zijn om voor genoeg bedden te zorgen? redelijk basis...)
-mensen werden na een aantal dagen al ziek van het eten (en het was te massaal om afgeschoven te worden op intolerantie, ik heb heel wat tijd in verschillende landen in afrika doorgebracht waar ik nooit ziek ben geweest en hier wel....)
-de workshops waren of van aanzienlijk slechte kwaliteit of ze werden gegeven door mensen van de overheid en waren daarmee zo biased dat een normale discussie niet meer mogelijk was
-niemand wist iets, niemand deed iets of niemand zorgde ergens voor wanneer je iemand van de organisatie ergens om vroeg. zelfs toen een vriendin van me meermaals was flauw gevallen en we vroegen waar we een medische dienst konden vinden werd er doodleuk gezegd: ''dont worry, she will be alright''........
-er was TOTAAL geen informatie voorziening waardoor iedereen zich constant afvroeg ''waar moet ik naar toe'' ''wat is de bedoeling'' en 'wat doe ik hier??'' (voor de duidelijkheid we zaten op een soort militaire campus waar je ook nergens anders naar toe kon, je MOCHT zelfs na 12en de campus niet af van de beveiliging...)
-we zaten boordevol goede ideeen en inspiratie, maar doordat er zoveel mis ging, sijpelde deze bij 1600 mensen langzaam weg en begon iedereen maar zijn eigen weg te gaan na een week.... je hebt gewoon organisatie nodig voor 1600 mensen, dat kun je zelf niet even oplossen....
-en zo zijn er nog wel wat puntjes ;-)

dat even ter nuancering dat het niet ging om een bus die niet op tijd kwam maar dat de organisatie echt heel slecht was, het is niet voor niks dat het gehele congres eigenlijk 3 weken van tevoren was afgeblazen! maar toch door moest gaan van het ministerie van toerisme.......

en nu terug naar mijn vorige bericht: we hebben er het beste van gemaakt, vele leuke mensen leren kennen, het mooie instanbul en haar inwoners gezien en een lesje in loslaten (van het potentieel van het WYC) en nieuwe wegen bewandelen geleerd =)