week 34 | 24.08.10 | 19:53 | Blog |Humor |Werner | Door Werner_vL

Slappe band en harde plak

De achterband van mijn fiets liep dus leeg en dat fietst zo rottig, dus ik stapte af en keek naar de band. Even daarvoor had ik door glas gereden, moet je niet doen, maar het was doorzichtig glas en ik zag het te laat. Ik tilde mijn fiets op de stoep en keek nogmaals naar de band, alsof hij zichzelf ineens weer vol zou zuigen onder het motto: ‘Geintje, hahaha, niet leuk?’ Maar nee, de band stond slap en ik wist: ik moet gaan plakken.

Vervelende ijzertjes
Werner en banden plakken, mijn hele familie ligt dan al dubbel van het lachen. Dat komt omdat ik eens een middag heb doorgebracht met het plakken van een achterband. Ik stond naast een vriendinnetje in haar achtertuin. Zij woonde in het dorp waar ik naar school ging en ik mocht de band wel even bij haar repareren, onder het genot van een glas ranja. Er gingen wel vier glazen ranja doorheen en na anderhalf uur zaten er vier extra gaten in de binnenband. Telkens als ik de band er weer op wilde leggen, prikte ik de binnenband weer lek met die vervelende ijzertjes die in zo’n bandenplaksetje zitten.

Harde tube lijm
Sinds ik naar mijn werk fiets, is dit mijn tweede lekke band. Bij de eerste kwam ik mooi weg, want: de lijm was uitgehard. Ik liep dus met de fiets aan mijn hand naar huis want het was niet eens heel erg ver. Thuisgekomen stond het hulpteam al op de stoep. Mijn vader plakte de band terwijl ik het koude avondeten opvorkte. Vervolgens reed mijn fiets een hele tijd weer erg goed, zo lang zelfs dat ik vandaag alweer een uitgeharde tube lijm in mijn reparatiesetje aantrof. Dit keer was de afstand naar huis niet dusdanig dat ik die te voet wilde afleggen, dus ging ik maar nieuwe lijm kopen. Dat was mijn geluk: er waren winkels op loopafstand.

Plakkie plakkie
Met de nieuwe tube lijm op zak, begon ik aan de klus. Eerst draai je zo’n fiets om. Dat is al vragen om slapstick, maar het ging goed. Ik stond op het parkeerterrein van de jeugdzorg en ik zag in gedachten al het kantoorpersoneel voor de ramen staan, waarbij de grijze koppen afkeurend hun hoofden schudden, zo van: die jongen kan dat niet, let op, hij kán het niet. Maar inmiddels had ik met de ijzeren ondingen de band al van de velg getrokken. Ik pompte de binnenband op en vond het lek. Het enige wat daarna nog mis ging was dat ik mijn vingers aan de binnenband vastplakte, maar omdat het leek alsof ik enkele tellen het reparatierubbertje op de binnenband drukte, neem ik aan dat niemand dat is opgevallen. Zelfs het opleggen van de band lukte!

Thuis gooide ik vol trots mijn prestatie op Twitter: ‘Vijfendertig jaar oud en ik kan eindelijk een band plakken.’ En de enige reactie die ik kreeg was: ‘Ben je pas vijfendertig?’

CC foto: Mr. T in DCdot