Allemaal kompels en een blikje tonijn
Normaal gaan we rond deze tijd klagen dat er al kerstballen in de winkels liggen. Dit jaar niet. Kom maar op met die kerst, want dan kunnen de kompels in Chili eindelijk naar boven.
Kompels
Kompels, ja. Ik kende het woord nog niet. Kompels zijn mijnwerkers. De naam kompel is afgeleid van het Duitse Kumpel. Dit woord betekent vriend of maat. Ik vind dat kompel klinkt als een lompe, potige kerel. Zo’n man die jou vriendelijk de hand schudt, waarop jij “Aaaangenaam” gilt omdat hij bijna je vingerkootjes verbrijzelt.
Chili
Op 5 augustus waren drieëndertig kompels aan het werk op een diepte van 700 meter in de Chileense San José-koper- en goudmijn. Ze hakten stukken steen weg of ze bliezen stukken op, om de koperader in de grond te volgen. Misschien liepen ze te fluiten, met een kanarie bij zich zoals de mijnwerkers vroeger hadden. Weer een dag doorwerken en dan heb ik schoenen voor de kleine jongen verdiend, zal er eentje hebben gedacht. Misschien deden de kompels plagerig ongeruste vrouwenstemmetjes na: “Pas je op, honnieponnie?”, met gekke kusgeluidjes, gevolgd door een instemmend gebrom “Ach, vrouwen..”
In de schuilkelder
Toen stortte de mijngang in. De kompels renden naar een schuilkelder. Daar hebben ze negentien dagen gezeten, met drieëndertig man. Leven op twee lepeltjes tonijn uit blik, een slok melk en een biscuit per 48 uur. Ik vind dat een fascinerend gegeven. Dat ze elkaar niet zijn aangevlogen. Misschien hebben vrouwen daar eerder last van, een pesthumeur vanwege een lege maag.
Ze leven nog
Zondag is het gelukt om met een boorgat de mijnwerkers te bereiken. Heel Chili is in feeststemming. De mannen leven nog! Ze hebben contact met de buitenwereld en ze krijgen eten en medicijnen door het boorgat. Een enorme opluchting. Geweldig, maar ze hebben nog een zware tijd voor de boeg. Het gaat nog zo’n drie maanden duren voordat de kompels naar boven komen. Tot de kerst, wordt gezegd. Al die tijd moeten ze het zien uit te houden met elkaar. In een kleine ruimte, waar ze weinig kunnen doen, behalve wachten op boorgeluiden.
Film
Het zal een vreselijke tijd zijn, maar ik hoop dat ze er goed doorheen komen. Ik denk dat ze wedstrijden gaan verzinnen. Spelletjes met steentjes en handje drukken. Ze kunnen bedenken welke knappe acteurs hun mijnongeluk gaan naspelen, want een verfilming kan niet uitblijven. Dit verhaal heeft Hollywoodpotentie: de angst, de hoop, de boorpogingen en de hereniging met kerst. Dit wordt de kerstfilm van 2012, eindelijk iets anders dan die zoetsappige familiefilms. Het zal de spannendste boorfilm worden sinds Armageddon. De mannen kunnen fantaseren over de knappe actrices die ze gaan ontmoeten. Over de muziek bij de film en het eten op de première. Hopelijk gaat de tijd dan wat sneller voorbij.
Stel je voor
Als ik morgen in de overvolle tram weer met mijn neus in iemands oksel slinger, zal ik aan ze denken. Mijn benauwde tramritje duurt een kwartier, die kompels zitten daar tot december. Mijn kleine appartementje lijkt opeens niet meer zo muf, als ik me voorstel hoe het hier zou ruiken met allemaal zwetende kompels en een blikje tonijn.
Laat het maar gauw kerst worden voor de kompels. Op naar de hereniging met hun familie en de lekkerste douche van hun leven!
11 reacties
oh, wat zullen die mannen blij zijn als ze weer daglicht kunnen zien. man man man...
Ik hoop dat de kompels net zoveel hoop en positiviteit hebben als jij! Goeie reflectie!! Je beste blog tot nu toe vind ik! Chapeau!
Goede blog!
Ik hoorde op het journaal trouwens niets over kanaries, maar wel dat ze ook wijn bij zich hadden -)
He? Nog 3 maanden moeten wachten? Wat een hel. Gelukkig hebben ze het overleefd. De verhalen uit China kunnen de meeste kompels niet meer navertellen.
Ik ben wel eens in zo'n mijn geweest in Luxemburg. Ook al weet je dat je er met het treintje weer naar boven kan komen, heel lekker voelde ik mij niet echt zo diep beneden.
En die mensen hebben er nog zelf voor gekozen, maar die arme dieren die ooit naar beneden zijn gegaan (paarden en ezels) en daarna nooit meer het daglicht hebben gezien. Bah.
"En die mensen hebben er nog zelf voor gekozen, maar die arme dieren die ooit naar beneden zijn gegaan (paarden en ezels) en daarna nooit meer het daglicht hebben gezien. Bah."
Ach, er zelf voor gekozen, als het je werk is dan ga je gewoon naar beneden. Eten voor je vrouw en kinderen is ook wat waard :)
Maar inderdaad herkenbaar als je zelf een keer in een grot/mijn bent geweest. Beetje claustrofobisch voelt dat wel en dan weet je dat er je zo weer uit bent. Wat een ellende voor die gasten en hun families boven de grond zeg!
Leuke blog, maar jammer dat je het woord 'kompels' zo eindeloos blijft herhalen. Dat leest heel irritant. Een beetje variatie in die term zou het stuk sterker maken.
Leuke blog Elly! Je zult er maar zitten idd... Valt me nog mee dat ze geen camera hebben laten afzakken om 24/7 livestreaming video te verzorgen vanuit de mijnen.
Ik vind het ook een leuke blog! Ik las het artikel in de krant vanmorgen met pijn in mijn buik. Ik ben in Bolivia eens in een mijn geweest (waar je echt op je buik door kleine tunneltjes moest soms) en die mannen en jongens aan het werk gezien. Er een hele dag zijn lijkt me al vreselijk, laat staan drie maanden - zonder zeker te weten dat je er levend uitkomt. Heftig!
Maar mij stoorden al die kompels ook..
@mylenevalerie en anniethepannie: ja het lijkt me maar niks, zo zonder daglicht. ik word in een volle tram al licht claustrofobisch
http://www.telegraaf.nl/buitenland/7478452/__Mijnwerkers_krijgen_slecht_nieuws__.html
Eigenlijk zouden betreffende kompels een vertaalde versie van deze blog (voorgelezen) moeten krijgen! Hopelijk komen ze er goed en wel uit, dit is echt vreselijk.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren