week 34 | 25.08.10 | 20:02 | Bloggers |Gezondheid |Muziek |Nynke |Psyche |Relatie |Uitgaan | Door NynkeDeJ

Lieve George Michael

Het gaat niet zo goed met George Michael. Mijn hart breekt een beetje als ik aan hem denk.

Om maar meteen op te biechten: ik ben dól op George. Op elke George. Want er zijn in de loop der jaren vele Georgen de revue gepasseerd.

Hetero-George, hihi!
Allereerst was er Hetero George. Hoe we die ooit hebben kunnen geloven, is mij nog altijd een raadsel. In zijn kleine zwembroekje. Hij veinsde nog een milde interesse in de vrouwen in zijn videoclips, maar je zag em eigenlijk al denken: ik wou dat die cocktailshaker met die snor uit Club Tropicana eens zijn staalkabelarmen om me heen sloeg.

Dat geblondeerde haar, die oorbellen, de fluoriserende kleren. Arme George. Hij moest maar half-geilig doen tegen al die flauwvallende vrouwelijke fans, terwijl hij er waarschijnlijk niet warm of koud van werd.

Gelukkig konden we na de toiletpijperij eindelijk allemaal normaal doen, George incluis. Want toen kregen we Homo-George. Het leek ook best prima te gaan met onze zanger. Oké, de eerste paar jaar van het nieuwe millennium kwamen er geen bijster mooie nummers meer uit zijn vingers (afgezien van Amazing, een lied dat ik graag zing onder de douche), maar George was steady.

Hoe extatisch hij me maakte
In die hoedanigheid zag ik hem optreden in de Rotterdamse Ahoy. Het was magisch. Een uitverkochte zaal, vol homo’s en vrouwen van in de dertig. En ik. En allemaal compleet van het patje, door het lint en totally hysterisch. George deed zijn bekende dansjes (swingen vanuit de heupen en met je vingers knippen of in je handen klappen; een dansje dat ik graag onder de douche dans) en had een hele batterij aan swingende negerinnen meegenomen om hem vocaal te ondersteunen.

Ik denk dat ik niet vaak zo extatisch ben geweest als tijdens die vertolking van ‘Freedom’. De hemel brak open, ik wilde high fiven met de homo naast mij, en dacht: als ik een zoon krijg, noem ik hem George Michael, wat er ook gebeurt.

Tsja, cannabis
Zo zou ik mij George voor altijd willen herinneren. Maar helaas komt hij de laatste tijd alleen maar in het nieuws doordat hij gesnapt wordt achter het stuur, met drugs achter de kiezen en in de kontzak. En dan ook nog met cannabis. Ik vind cannabis echt iets voor zestienjarige jongens die een lachkick krijgen terwijl ze stiekem porno kijken op de computer. Niet dat het niet gevaarlijk is, maar ik vind het een beetje een loserdrug.

(Nu kunnen we hier een discussie beginnen over het feit dat alle drugs voor losers zijn, maar jullie begrijpen wel wat ik bedoel, nietwaar?) Niet classy genoeg voor een wereldberoemde zanger. Ik wil niet dat we nu ineens alleen nog maar Cannabis-George krijgen, die zich bij de rechtbank moet melden omdat hij zijn bolide tegen een gevel heeft geparkeerd.

Het maakt hem een beetje sneu, George. En dat doet me zoveel pijn. Daarom, voor zij die vergeten waren wat voor koning George Michael eerdaags was: een stukje memorylane. Opdat wij niet vergeten. Kijk en weet weer waarom je je zoon George Michael wilt noemen.dot