Een veelheid aan ontdekkingen
Ik was 16 jaar, bijna 17, toen ik – zielsalleen – naar de andere kant van de wereld vloog. Het avontuur tegemoet.
Op de agenda stond een Hıgh-school Year in Nieuw-Zeeland. Het was dé ervaring van mijn leven, die alles – in positieve en negatieve zin – op zijn kop gooide. Sinds deze trip heb ik weinig gereisd, terwijl ik daar altijd zo van genoten heb. Toen de kans om naar Istanbul te reizen zich voordeed, heb ik dan ook geen moment getwijfeld. Ik wilde een mooie, nieuwe herinnering maken (hoe vaag klinkt dat?) en mijn innerlijke vuur weer aanwakkeren.
Leerproces in Istanbul
Nu ik hier zit, blijkt dat ik mijn doelen al vrij snel bereikt heb. Er zijn zat leuke momenten om met een glimlach op mijn gebruinde gezicht aan terug te denken. Ik heb, wederom, veel over mijzelf, de wereld en anderen geleerd. Hoe makkelijk het is om contact te leggen, hoe fijn ijskoude douches zijn, hoe de oproep tot bidden om 5 uur als nachtklok kan werken (de plotselinge realisatie dat het tijd is om je bed maar eens in te duiken.) Maar ook dat een workshop Islamophobia, vanuit andermans oogpunt de ‘kloof’ enkel vergroot (kamp wij tegenover Kamp zij, alle clichés op een hoop), dat Turkse thee jummie is, dat je geen behoefte hebt iets te eten wanneer de gevoelstemperatuur 52 graden is, dat een Indonesische jongen mijn toekomst verdacht goed kan voorspellen aan de hand van tarotkaarten. Volgens hem ga ik emigreren, omdat ik – binnen twee maanden – een jongen uit het buitenland ontmoet op de uni. En ik zou creatiever moeten werken, in plaats van op academisch niveau te ploeteren. Hoe komt ie er zo bij?
Verbazing blijft
Wat mij verbaasde is dat Turken erg weinig kennis van de Engelse taal hebben, zelfs in de meest toeristische gebieden. En dat ik überhaupt nog leef, met de rijstijl die ze hier heel normaal lijken te vinden. Ik ontdek dat ik rust vind in chaos. En goed kritisch kan denken. Dat mensen een standaard fotopose hebben, een gezicht dat ze opzetten zodra er een camera uit een tas wordt gehaald. Dat ik ook een reisgids wil schrijven. Dat taksi’s graag en veel toeteren. Dat ik weer voor lange tijd naar het buitenland wil. Dat airco een godswonder is. En cadeautjes geven leuk.
Nog meer zien van de wereld
Missen kan overal. Fotograferen is heerlijk. Blaren kunnen een hoop verpesten. İk heb weinig nodig. Veel minder dan verwacht. (Zware rotkoffer, rotsteentjes, rotheuvels). Mensen kijken je aan alsof je in een pornofilm speelt, of een hoer bent, wanneer je je lichaam niet compleet bedekt. Mannen kijken, maar helpen nooit spontaan. Studeren is niet het belangrijkste in het leven. Ik wil vaker reizen, al is het korter of dichterbij. De blue mosque is niet all that much, de Haghia Sophia daarentegen…prachtig!
Grenzeloze dankbaarheid
Ik ben blij dat ik geen neger of Aziaat ben, mensen staren je op een creepy manier aan en willen je aanraken. Hoezo wereldstad? Ik kan vreselijk veel en hard lachen, waarom vergeet ik dat zo vaak? Engels praten voelt als thuiskomen. Wc-papier is geen gegeven, security-checks zijn dat wel. Sommige vrouwen moeten zich écht (vaker) ontharen. Ik ben dankbaar. Er zijn geen grenzen. Aan het eind van de dag weet ik dat Ik alles kan dat ik wil. Veel meer dan ik dacht.
8 reacties
Taksi's?
Bedankt voor deze blog. De minimale interesse die ik in willekeurig welk buitenlands verblijf had ontwikkeld in de loop der tijd is weer terug bij het nulpunt. Volgende reis gaat gewoon naar Gasselternijveenschemond.
Jup, zo heten de taxi's in Turkije: Taksi.
@Nadah geniet er van. Als dat jou brengt wat je nodig hebt :)
Misschien door vermoeidheid aan mijn kant, maar het is niet om door te komen.
Nee, ik vind het helemaal niks.
Point taken, moet je gelijk geven... Laten we het er maar op houden dat ik veel geleerd heb door naar Istanbul te gaan, en vooral erg blij was dat er nog zoveel (positieve!) ervaringen zijn geweest in de laatste anderhalve week :)
hmmm moeilijk.... begin goed maar aan het einde raak ik de draad kwijt
Ik herken best veel van de keren dat ik naar Turkije ben geweest. :) Zeker over het slechte Engels en de fotopose, haha. Dat je die hitte trouwens overleefd hebt!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren