Borrelpraat na het werk
Ooit was er een nieuwsartikel waarin was te lezen dat mannen die na het werk wat gaan drinken met collega’s meer kans maken op een hartaanval. Ik heb een poging gedaan om dat nieuwsartikel terug te vinden op heb web, maar werd zo naar van alle dingen die ik vond, dat ik de poging heb gestaakt. Dit feitje komt uit hetzelfde geheugen dat geen enkele mop kan onthouden en dat zelfs vergeet wat ik allemaal in het verleden vergeten ben, maar ik denk er toch aan als een collega weer eens oppert om wat te gaan borrelen.
De vrijbuiters
Het zijn altijd dezelfde vrijbuiters die wat gaan drinken na werktijd en dat roepen ze zelf om het hardst. De minachting is van hun gezichten af te lezen als de getrouwde collega’s vertrekken naar hun gezinnetjes. De vaders die thuis gaan eten om daarna samen met vrouwlief aan de slag te gaan met het schoon schrobben van het jonge grut, die dragen niet bij aan de sfeer op de afdeling. Zelf zijn de vrijbuiters gescheiden of nooit getrouwd en daarmee maken ze gelijk deel uit van een andere risicogroep, want je maakt schijnbaar ook meer kans op vroeg overlijden als je partnerloos bent.
Maar ik houd er wel van om af en toe de ruige Werner uit te hangen. Dan scheer ik me gewoon een dagje niet, voor die extra ruige uitstraling en bel ik vanaf kantoor mijn vrouw op om heel lief te vragen of ik ook een keertje mee mag naar de kroeg. En mijn vrouw, niet de beroerdste, geeft me dan gewoon toestemming, want zo is ze en na het lezen van deze blog kan ze daar al helemaal niet meer onderuit. Zodoende stonden we onlangs met ongeveer negen automatiseringsmannetjes op het terras, biertje in de hand, goed weer, weekend in het vooruitzicht, beter kon het nauwelijks worden.
Levervlekken en Dolce & Gabbana spijkerbroek
‘Heb je al tegen die meiden daar gezegd dat je schrijft voor de Viva?’ vroeg collega C, de vijftig jarige ex-man van de moeder van zijn twee kinderen, voor wie hij zich als een broer gedraagt. Ja, lees die zin nog maar een keer opnieuw. Ondertussen stond hij met zijn met levervlekken versierde hand te gebaren naar twee jonge, leuk ogende meiden, die wel doorhadden dat ze die rimpelige man met zonnebril en de Dolce & Gabbana spijkerbroek, moesten proberen te negeren.
‘Ik schrijf niet voor de Viva, maar voor hun website,’ zei ik, zacht genoeg om niet verstaan te worden door de jongedames, waarna ik het flesje Corona tegen mijn lippen drukte. Best stoer toch? Ja zeg, ik kan wel de hele dag lyrisch op straat gaan rondrennen om te verkondigen: “Ik schrijf voor Viva.nl! Werner, dat ben ik, jazeker, de enige echte. Wie wil er een handtekening?” Maar realistisch gezien lopen er in heel Tilburg ongeveer twaalf mensen rond die mijn stukjes zo nu en dan lezen en elf daarvan zijn collega’s van mij en die willen geen handtekening, die willen dat ik hun computerproblemen voor ze oplos.
Werner schrijft voor de Viva
Collega C. weet dat. Hij weet ook dat hij de aandacht van het jonge grut kan opeisen zodra ze giechelend verkondigen dat ze totaal niet weten wie ik ben. Dan kan hij praten en als collega C. begint te praten dan gaat het meestal over hemzelf. En daar was hij volgens mij op uit, maar de meisjes gunden ons geen blik waardig. Omdat collega C. zelf ooit kinderen heeft zien opgroeien en daardoor weet dat veel herhalen werkt bij het vragen van aandacht, deed hij nog een poging, een tikkeltje harder: ‘Werner hier schrijft voor de Viva.’
Geen reactie.
‘En deze meneer hier is porno-acteur,’ zei ik en ik gaf collega C. een tik tegen zijn schouder. Daarna heb ik hem de hele avond niet meer gehoord.
13 reacties
Goed voor brede glimlach. :-)
Psssst: er staat 'verkondinGen' i.p.v. verkondigen.
Jemig wat een stom en irritant betrapt gevoel dat er gewoon stáát dat ik die zin nog een keer moest lezen |-(
Maar eh... als je [i]collega[/i] een porno acteur is... ;-)
Haha "ruige Werner" moet toestemming vragen om een corona te mogen drinken :-).
@Twinkeling: hihi zo had ik het nog niet bekeken :-D
Elmervrouw: dank je, ik heb het weggepoetst.
Sorry Twinkeling, ik had zelf erg dat gevoel bij die zin.
Leuke blog :-D Ik zie het zo voor me....
Ja, ik las die zin ook twee keer. Grappig.
Groetjes aan collega C. de porno-acteur.
Was maar een grapje heur Werner. Van alleen makkelijk leesbare complimentjes gaat de smaak ook af op den duur hè ;-)
Dank je Gamayun.
hanZie: Ik vraag meestal toestemming van mensen als ik iets over ze schrijf. Dit keer heb ik dat niet gedaan (ssst). Dus ik weet niet of ik collega C. wel de groeten wil doen. Maar ik kan er nog twee weken over nadenken, want hij gaat vakantie vieren op een eiland. Hij probeerde het er bij mij in te wrijven dat hij nog mag, omdat ik zelf net terug ben van vakantie, maar begreep niet waarom ik maar blijer en blijer werd van zijn geplaag.
twinkeling: Mijn reactie is ook wel erg serieus als ik hem terug lees. De gezinssituatie van C. en de manier waarop hij zich gedraagt zouden een blog op zich kunnen vormen, maar ik vond het al zonde om er een hele alinea aan op te offeren, dus werd het een zin: een enorm onleesbare zin. Ik vond het wel een grap om dat in de blog meteen maar toe te geven. :)
Wernertje, 't is al te lang geleden dat ik hier eens voor ging zitten, super leuk stukje, geweldig, ik zou bijna "die" Werner kunnen zijn.... heel herkenbaar en heel eerlijk TOP.
Olga
Hahaha. O, Werner mag ik alsjeblieft je handtekening. Hij was weer zo leuk, deze column. ;-)
Nee serieus: hard gelachen! Echt hilarisch. Laat je nog even weten wat collega C ervan vond om zichzelf ongecensureerd terug te lezen in je column? Nee wacht, bewaar het voor een volgende column.
Dank je Olliebollie :)
MissM: Waar wil je hem hebben? Oh, wacht, je citeert me. * steekt permanent marker terug in dop *
Sja, en deze Tilburgse verhuist binnenkort naar de randstad, dus schrijf maar weer 1 Tilburger af...
Maar je hebt er een randstadter bij hoor!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren