Rampen die je raken
De Pakistan-actie is voorbij, en volgens NOS-verslaggever Gerri Eickhof hebben we ons donderdag terughoudend gul getoond. Ik moest daar even over nadenken, over die uitspraak. Want als je gul bent, ben je over het algemeen juist niet terughoudend, lijkt me. Maar goed, het ging hem er natuurlijk om dat we, zoals Femke ook al schreef, met relatief weinig geld over de brug kwamen.
Waarom zo weinig?
Eigenlijk had ik deze blog willen gebruiken om na te gaan waarom er zo weinig animo voor de actie was; waarom we zo beduidend minder geld gaven dan in januari. Maar ik merkte, toen ik begon te schrijven, dat dat me helemaal niet bezig houdt nu. Het is gek, want ik heb de beelden gezien, en de cijfers gelezen. Miljoenen mensen zijn getroffen, en een vijfde van Pakistan staat blank. Dat is heftig, heel heftig.
Een andere plek
Toch was ik in gedachten op een andere plek. Op een veld dat je hooguit een beetje modderig kon noemen en waarop gisteren een paar honderd mensen paraplu’s hadden om zich te beschermen tegen de regen. Ze bezochten er een festival dat, in alle eerlijkheid, waarschijnlijk alleen nieuwswaarde had in de bollenstreek en omgeving. Geen reden om niet aan Pakistan te denken, zou je zeggen.
Persoonlijke ramp
Voor mijn familie en ik was dat het wel. Want wat de festivalgangers niet konden zien, hing voor ons als een groot verdriet over het veld. Een groot gemis eigenlijk, want we zochten tevergeefs naar de man van mijn zusje; onze zwager en schoonzoon. Hij was een sturende kracht achter het festival, en rende er jaar in jaar uit bezweet over het veld. Dit jaar had hij voor het eerst zijn zoon kunnen meenemen, ware het niet dat hij in februari plotseling is overleden en nu niet zo ver van het terrein begraven ligt.
Toch weer waarom
Misschien brengt dit verhaal me dan toch weer bij de oorspronkelijke opzet van deze blog. Want je kunt natuurlijk nooit weten wat mensen raakt en hoe het ze raakt. En of je nu bent getroffen door de regenval in Enschede of door het verlies van je man; je wilt andermans leed er soms gewoon niet bij hebben. Kúnt het er soms gewoon niet bij hebben.
Moet je je daarvoor dan schamen of verontschuldigen? Ik vind van niet. Het is denk ik heel menselijk. Je kunt niet al(tijd) het leed van de wereld op je schouders nemen. Anders kun je wel leven, maar heb je geen leven.
CC foto: privébezit
7 reacties
Ik vind dat je in het laatste stukje wel gelijk hebt, dat je soms niet meer erbij kan hebben dan je kan dragen.
Toch vind ik dat weer los staan van of je wel of niet een gift wil geven. Ik sta ook niet open voor het leed van de wereld, want soms is dat teveel. Maar ik sluit me er dan ook weer niet zodanig vanaf dat ik niet kan invoelen hoeveel hulp daar nodig is.
Het een sluit het ander niet uit.
Sterkte met het verlies, op zulke dagen kan het er wel inhakken, en het is nog maar kort geleden *hug*
Pff, wat zwaar voor jou en je familie Maaike... Heel veel sterkte.
@Maleficent en Leonie: thanks, lief van jullie
@Maleficent: daar heb je natuurlijk helemaal gelijk in
Je schrijft een grote waarheid. Petje af.
Heel veel sterkte met het verlies.
Prachtig geschreven! Je bent mijn favoriet voor de wedstrijd 2010, heb genoten van je andere blogs.
Schoot wel even vol. In gedachten zie ik mijn oom & tante, en jouw zusje (met de kleine man) intens verdrietig over het veld lopen....
Volgende keer weer humor hoor :)
Heftig. Ontzettend veel sterkte met het verlies.
om terug te komen op de tweede alinea. Ik denk dat het hele haiti gebeuren ook meespeelt. Toen ik hoorde dat er nog maar 2 miljoen/miljard (sorry; dat is me even ontschoten) daar naar toe is gegaan barstte bij mij de bom. Vanaf nu geef ik aan geen enkel goed doel of inzamelingsactie meer geld of iets dergelijks. Het is me al te vaak voorgekomen dat het geld achteraf toch niet op de juiste bestemming terecht kwam. Hoe erg ik dat ook vindt...
@Nadah, Annette en Ikke: dank jullie wel voor de lieve reacties
@Annette: zo was het ook precies. En dat in combinatie met het weer; het voelde zó naar. Knuffel voor jou!
@Ikkeonline: het is heel dubbel inderdaad. Je wilt niet dat de Pakistan slachtoffers ook nog eens het slachtoffer worden van het mislukken van een eerdere inzamelingsactie, maar wat als je geld sowieso niet aankomt?
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren