Een melancholieke olifant
Mijn neef, a.k.a. kleine O., is inmiddels al bijna acht weken oud. Tijd voor een update.
Een opgewekt paars konijn
De kleine jongen kan inmiddels hartstikke goed focussen. Hij kijkt je nu dus ook heel aandachtig aan. Al gaat zijn aandacht vooral uit naar de mobile boven zijn box. Aan die mobile hangen diverse fantasiedieren, zoals een blauwe olifant met obsceen grote oren en een melancholiek gelaat, en een paars konijn met oranje oren en een opgewekte oma-blik.
Zijn eerste kennismaking met de scherpgestelde wereld is dus een rondtrekkend circus van fantasiedieren die waarschijnlijk in een speeldgoedfabriek zijn vervaardigd onder het genot van een scala aan verdovende middelen. Lucy in the Sky with Diamonds, maar dan gemaakt van pluche, en met een opgewekt tingeltangeldeuntje dat zich zo lekker in je hersenpan nestelt.
Het Dombosyndroom?
En je ziet hem maar kijken. Ik bedenk graag de gedachten achter zijn peinzende blik. ‘Okee, okee’ zie je hem denken, ‘de olifant lijkt me een beetje bedrukt. Wat is er aan de hand? Waar zit hij mee? Hebben we hier te maken met het welbekende Dombosyndroom? Pest iemand hem? Dan moet het de triomfantelijk kijkende gele kat zijn. Die heeft het achter de ellebogen.’
Maar goed. Waarschijnlijk denkt hij alleen maar: poep, melk, slapen, poep, melk, slapen, poep -waarom trekt iedereen van die debiele bekken naar me- melk, slapen.
Hatchiebotchiebotchie
Wij trokken allemaal van die debiele bekken omdat hij de zes weken naderde. En volgens de groeischema’s, de blije boeken en de kinderkalenders komt het eerste lachje bij een baby zo rond de zes weken. ‘Hatchiebotchiebotchie! Hatchiebotchiebotchie!’ deden we, en ‘Hattepetattepetoeter! Hattepetattepetoeter!’
Wat uiteindelijk resulteerde in ‘Lachnoutocheenskreng! Lachnoutocheenskreng!’ Waarbij we hem op zijn buikje kriebelden en met onze hoofden dichtbij zijn gezichtje kwamen. Een angstaanjagende aanblik voor een kind van zes weken.
Snotjes
Gelukkig lachte hij afgelopen dinsdag zijn eerste lach. Vrijdag kwam ik meteen kijken en zette mijn ‘hatsiepotsiepoepie’ gegil in de vijfde versnelling. Een lach wilde ik zien. Schoonzus kneep hem in zijn wangetjes. Broer 1 riep smerige woorden naar hem. Bij ‘snotjes!!’ kreeg hij hem overtuigend aan het lachen.
In een fotomapje
Totaal verliefd zijn we. Mijn broer 3 geeft hem het liefst de fles. Als mijn vader zijn kleinzoon vast heeft, krijg je het kind nooit meer terug. Mijn moeder loopt met een keurig fotomapje in haar tas, zodat iedereen haar knappe nazaat kan zien.
En ik? Ik koop me nog altijd helemaal failliet aan kinderkleren. Shirtjes met zijn naam erop, shirtjes met de Beatles erop. En een spijkerbroek, natuurlijk. Alles even schattig.
Ja, het is een aanwinst voor de familie, zo’n neefje. Al worden al zijn familieleden er een beetje insane in the membrane van.
4 reacties
Whahahaha, heel herkenbaar. Fijn dat mijn familie niet de enige is die daar last van heeft. X-D
LIeffff.
Oefff, dus dat staat ons nog te wachten.... Je zou er bijna medelijden met het kind door krijgen, maar gelukkig vergeten ze dat allemaal weer en lijken ze het bovendien ook nog echt leuk te vinden. En dat is voor jullie dan ook weer een geruststelling. Niet dat als hij dan straks 16 is dat jij dan te horen krijgt dat je zo enorm raar "oeleboelewoele" naar hem stond te roepen ;-)
Ik ging ook los bij 'snotjes'.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren