Stelletje k**jochies

Dit soort dingen maakt mij ook ongelooflijk boos! Ben zelf als kind zijnde veel gepest en als ik eraan denk dat dit mijn dochter ook zou kunnen gebeuren (is ze nu nog veel te klein voor), slaat me de schrik om het hart...

Helaas ken ik het ook, uit eigen omgeving. Momenteel revalideert deze man nog, zijn toekomstbeeld is onzeker. Pas vader geworden, koophuis, goede baan, en werd zomaar in elkaar geschopt.
Bah bah bah.

Oh, ik word hier zo verdrietig van! Mijn oudste is toevallig ook bijna vijf, dus ik kan me je zusje's gevoel zo goed indenken..

Het initiatief van Wim en Jan klinkt heel interessant, helaas werken dit soort dingen alleen als en zolang er Wimmen en Jannen bij die jochies aanwezig zijn. Wat schiet je ermee op als zo'n jochie wel ontzag heeft voor een Wim of een Jan en niet voor bijvoorbeeld zijn moeder of tante of iemand anders met minder 'gewicht'?

Gelukkig krijgen die rotjongens tegenwoordig taakstraffen en begeleiding, in tegenstelling tot vroeger dat je simpelweg maar moest hopen dat je zo'n type nooit tegen zou komen, en er helemaal niets gebeurde tot ze aan het moorden sloegen.

Ik weet nog wel dat er vroeger tijdens het buitenspelen ook weleens geschopt en geslagen werd. Maar als ik nu naar buiten kijk (ik woon bij een speelveld) zie ik dat ook kinderen gigantisch verharden en veel geweldadiger met elkaar omgaan. Ik denk er ook weleens aan hoe het straks moet als mijn dochter oud genoeg is om buiten te spelen.

Ik weet niet wat ik zou doen als een ander kind mijn dochter dusdanig zou toetakelen dat ze in het ziekenhuis of bij de dokter beland. Geweld moet je niet met geweld vergelden, maar ik denk dat ik ze de rest van het "speelveldcarriere" achterom moeten kijken.

Heel treurig. Ik zou ook niet weten wat ik zou doen als mijn kind dit zou overkomen. Geen idee ook waar die agressie van die kinderen vandaan komt. Is het te wijten aan een gedragsstoornis, opvoeding?
Er is ook een jongetje, Jelthe heet hij geloof ik, die is zo mishandeld door een paar buurtjongens dat hij blijvend gehandicapt is. Hij gaat nu naar Amerika voor een zuurstoftherapie. Zo intens triest.

Heel herkenbaar je blog, en de woede die je voelt. Je kind zal maar slachtoffer worden zeg. Echt zo verdrietig kun je hier van worden, en ik dus ook.

@ snoopy78: Ik kan me je angst goed voorstellen. Iemand in mijn omgeving worstelt met precies hetzelfde.
@ LovelyRebel: Tja, mijn blog gaat over kinderen, maar dit speelt natuurlijk ook veel te veel onder volwassenen.
@ MaaikevdH: Ze zijn nog zo klein als ze vijf zijn...
@ Mamzelle: De resultaten van Wim en Jan liegen er niet om: 80/90% keert goed terug in de samenleving. Ook na twee, drie, vier jaar is het succes nog op dit niveau. De documentaire is heel interessant, ik kan hem je aanbevelen.
@ Nastik en nessemeisje: Het is inderdaad schrikbarend en zeer treurig. Ik denk - maar ik heb geen kinderen, dus wat weet ik er nou van - dat veel kinderen door hun ouders te veel als 'halfgodjes' worden behandeld. Ze krijgen in alles hun zin en worden nauwelijks gecorrigeerd. Het bekende "Mijn kind zou dat noooooit doen."

Mamzelle, deze jongeren leren juist door de aanpak van Wim en Jan, om ook gezag te accepteren van een moeder of tante. Ze krijgen nieuwe vaardigheden ingetraind en ze doen ook aan traumaverwerking en allerlei andere dingen waardoor jongeren worden gerehabiliteerd. zie ook hun site: http://www.chu-shin.nl/CMS/

@ Rary: De website kan wel een opfrisbeurtje gebruiken, maar ik ben echt onder de indruk van hun aanpak.

Ik heb bijna 10 jaar in de jeugdhulpverleniing gewerkt en ik werd daar zo naar van het geitenwollensokkengedrag ( wat een lang woord)
Ok kinderen belonen voor goed gedrag, daar sta ik helemaal achter, dat werkt inderdaad prima. Maar als Fritsje normaal 4 fietsen jat in het weekend en de laatse maand maar nog maar een per week, dan moet je eigenlik zeggen: Oh wat goed Fritsje, je gaat ontzettende de goede kant op, je jat er nu nog maar een ipv 4.per week.
Sorry, bij mij is het gewoon , maak niet uit je hebt gewoon gejat, of het er nu 10 zijn of een het principe is hetzelfde....
En dan wordt hier ook nog weer weken over vergaderd..... grrrrrrrr

@ Jurkjes: Ik ben het helemaal met je eens. Ik ben ook niet van de softe - laten we er gezellig over vergaderen - aanpak.

Ik vind de `spelletjes´ van tegenwoordig ook zo idioot.
Onlangs zag ik nog dat een stel jongeren elkaar van de fiets probeerden te rijden midden op de autoweg.
Het verbaast me dat dit niet vaker mis gaat. Ik had er niet aan moeten denken om in deze tijd jong te zijn.
Als ik kinderen krijg, dan zou ik er tegenop zien om ze naar het voortgezet te zien gaan als het pestgedrag steeds ernstiger wordt.

Ok, Leoniedh, ben blij dat er iemand op durft te reageren en zijn/haar geitenwollensokken durft te verwisselen voor blote voeten.
Het gaat per slot voor rekening wel om onze jeugd!
Conclusie: trek uit die sokken en bekijk het niet soft, want dan krijg je natte voeten. Nee je moet gewoon sterk in je schoenen staan om de jeugd te kunnen begeleiden en leg niet alles bij de jeugd neer, maar eerder bij de opvoeder.

Ja er is in meerdere landen al onderzoek gedaan over de afgelopen jaren (meer dan 20 jaar!!!!)en er worden zeer goede resultaten geboekt met dergelijke programma's, ook nadat de "Wimmen en Jannen" al uit het leven van de behandelde jongeren verdwenen zijn.
Helaas is deze vorm van behandeling nog steeds geen gemeengoed.

Persoonlijk denk ik ook dat men weer terug moet naar een situatie waarin opvoeden gewoon weer 't "gewicht " krijgt dat het verdiend.
Regelmaat, vrijheid binnen duidelijke grenzen en ouders die weer de "ouder" durven te zijn en het "vriendjes" zijn vooral aan leeftijdgenootjes van de kinderen overlaat.
Een snufje meer "Jan en Wim" in het dagelijks leven zeg maar.

Ik van die nerveuze stuurloze kinderen niet alleen irritant en als tieners ronduit gevaarlijk...ik vind het ook ontzettend sneu voor het kind zelf.

@ Artpiraat: Wat een eng spelletje, bah. Ik ben er groot voorstander van om kinderen op jonge leeftijd op een verdedigingssport te zetten. Ze krijgen er zelfvertrouwen van en mochten ze ooit iemand met kwade intenties tegenover zich hebben, weten ze zichzelf tenminste te verdedigen. Slaap je als ouders iets beter denk ik.
@ Jurkjes en Sunbird: Ik vind het inderdaad ook iets wat bij de opvoeder ligt, niet bij het kind zelf. En het is ook sneu voor het kind sunbird. Veel ouders schuiven vervelend gedrag onder 'het karakter van het kind'. Dit speelt deels natuurlijk wel mee, maar de opvoeding speelt naar mijn mening een grotere rol.

Ben altijd 'gymjuf' geweest binnen eigen vereniging en een tijdje stagaire in het onderwijs, maar zelfs dan merk je alle regeltjes en angsten voor 'boze ouders' die langskomen als je hun kind aanpakt als ze iets verkeerds doen, dat creeert idd een geitenwollensokken-aanpak...
In de gymzaal gelden mijn regels en als kinderen daar elkaar pijn doen (fysiek of mentaal) zal ik ze daarop aanspreken en straffen... het is jammer dat bestuurders e.d. zo bang zijn voor ouders en hun reacties dat ze idd over alles vergaderen en pestkoppen niet gewoon aanpakken.. kinderen moeten leren wat wel en niet kan en dat moet niet alleen thuis, maar ook op school gebeuren..zodat ze buiten op een normale manier met/naast elkaar kunnen spelen

@justLiz: Heel goed. Ik hoop dat er meer juffen zoals jij rondlopen!

JustLiz, geweldig!!!
We moeten weer af van de schroom om een kind aan te spreken...ook, als dat niet ons eigen kind is.
Helaas blijken ouders in dergelijke situaties nog onbehoorlijker gedrag ten toon te spreiden dan hun kroost waneer hun kind wordt aangesproken door een andere volwassene.

Mijn dochter zit op karate. Veel aandacht voor respect naar de medemens en de sensei is de baas...als de ouders dat niet trekken worden ze verzocht de zaal te verlaten, al dan niet met kind.
De kinderen in die klas zijn welgemanierd,rustig (ook de ADHD,PDD NOS etc. kindjes)en weten zich gerespecteerd....en ze willen graag naar les!
Dat zegt toch iets!

@ Sunbird: Timo (mijn lief) doet aan kickboksen. Hij is er inderdaad ook groot voorstander van om kinderen op een vecht/verdedingssport te zetten. Respect voor elkaar, respect voor de sensei, het werkt gewoon.