week 35 | 02.09.10 | 12:59 | FemkeN |Webstrijd 2010 | Door FemkeNls

Eiceldiscussie is kil en berekenend

Fijn, ik kan me weer volledig op mijn carrière storten. Even in mijn Succes-agenda kijken of ik in de lunchpauze nog een gaatje heb om mijn eicellen in te laten vriezen. Lastig. Ik zou de kapper kunnen afzeggen….

Klinkklare onzin
Zou het zo gaan? Klinkklare onzin natuurlijk. Maar wie ben ik. Gisteren moest ik uit de krant vernemen dat ik een sociaal maatschappelijk probleem ben. Dat is geen lekker begin van je dag. Ik ben namelijk 35, alleenstaand, kinderloos en fulltime-werkend. Foei. In de krantenkolommen word ik neergezet als een kille berekenende carrièrevrouw die geen tijd en zin heeft om haar Sex-and-the-City-leventje te onderbreken voor iets onbenulligs als een zwangerschap en naar het AMC rent om m’n eicellen in te vriezen.

De tegenstrijdige wens
Dat vond ik nogal wat. Willem vond dat niet. ‘De maatschappij is berekenend’, zei hij. Willem is de vader van mijn beste vriendin en gepensioneerd gynaecoloog. In zijn praktijk heeft hij tientallen jaren, dag in dag uit, geleefd met de tegenstrijdigheid van het begrip ‘wens’. Vrouwen die aandrongen op een abortus gingen de deur uit en werden begroet door ongewenst kinderlozen. Bolle buiken, naast hormoonbehandelingen in de wachtkamer. Een wens kent vele gezichten, volgens Willem

Wensgeneeskunde
Willem is een man uit de praktijk, net als de artsen die deze week minister Klink adviseerden om het invriezen van eicellen toe te staan, ook als er geen medische noodzaak is. Want waarom krijgen vrouwen die door uitstel niet meer zwanger kunnen worden wel een ivf-behandeling? Ogenblikkelijk dook het woord wensgeneeskunde op. De ethische discussie zag ik nauwelijks terug in de kranten. NRC Next kopte gisteren ‘Alleen voor rijke vrouwen’ en daarin buitelden politici over elkaar heen over het prijskaartje van wensgeneeskunde. Het staat haaks op de aangekondigde bezuinigingen in de zorg.

Wie schenkt mij een kindje?
Zelf sta ik als recent benoemd sociaal maatschappelijk probleem aan de zijlijn. Ik heb nooit een sterke kinderwens gehad. Maar ik ken leeftijdsgenoten die zo’n sterke kinderwens hebben dat het een allesoverheersend verlangen is. Ze dubben of ze dan maar BAM-moeder worden en plaatsen hun oproep ‘wie schenkt mij een kindje’ nog net niet op Marktplaats. Maar op sites als deze staan advertenties waar wel schrijnende verhalen achter moeten schuilen. Hoor ik niemand over in de politiek. Zolang je zelf met een pipet in de weer bent en de reguliere geneeskunde om welke reden dan ook omzeilt, doet ethiek er niet toe. Zolang iets kosteloos en onzichtbaar is, verdwijnt het morele dilemma. Hoe kil en berekenend van de politiek is dat?

CC foto: davhor.dot