Ontdek de mooiste plek
Een van de leukste facetten van reizen is, vind ik, het ontdekken van meerdere en erg van elkaar verschillende plekken. Ik kan met zekerheid stellen dat dit in Istanbul goed gelukt is.
Na het congres, waar ik een kamer deelde met Afnan (uit Jordanië) en Liza (uit Zuid-Afrika), bracht ik een dag door in het Sultanahmet-gebied om een beetje aapjes te kijken en – Haghia Sophia, kwijl kwijl – het ‘Istanbul-gevoel’ weer op te pikken. (Na ons abrupte vertrek was mijn liefde voor deze boeiende stad even flink foetsie).
Hot, hotter, hottest
‘s Avonds vertrok ik richting de Galata-toren, om twee nachten door te brengen in het nabijgelegen Sumo Cat Hostel. Een pas geopende plek, waarover ik op mijn site uitgebreider zal schrijven. Dankzij de airco en het gebrek aan blaffende zwerfhonden, eerder zwervende katten, sliep ik als een roos. Ik vroeg mijzelf dan ook af waarom ik niet wat meer nachten had geboekt, toen bleek dat alle bedden intussen gereserveerd waren. Dat werd zoeken naar een volgende slaapplek.
Eisen: geen, als het maar niet te ver weg lopen was, want de blaren op mijn voeten dreven mij tot wanhoop. Het werd Levanten Hostel, slechts een paar heuvelige straatjes verderop. Een mooi gebouw, maar ik moest er ditmaal wel een kamer delen met zes anderen en slechts één roterende ventilator. Door de warmte en het constante gebrom deed ik dan ook geen oog dicht.
Snel weg, richting Rapunzel, in de hoop een betere nachtrust te vinden. De kamer was rustig, met twee vrouwelijke roommates, maar zo mogelijk warmer en luidruchtiger. Hoe mijn Griekse kamergenootje, die een cursus Turks volgt en er nu al een paar weken slaapt – tijdens deze hittegolf! – het volhoudt? Geen idee!
Thuiskomen op een onbekend eiland
Hoe heerlijk om vervolgens de rust, luxe en stilte op te zoeken in een heus hotel, op het eiland Büyükada. Ik nam de ‘langzame’ boot, en hopte van Kabatas, via diverse stops, naar daar. Het uitzicht is zo ongelooflijk mooi, na twee uur op het water voelde ik mij alsof ik thuiskwam: zon, zee, geen auto’s (maar – uitgemergelde, boee! – paarden voor koetsen en fietsen). De sfeer is er zo anders, alsof ik in Griekenland terecht was gekomen.
Ik kon niet snel genoeg mijn spullen neergooien en het zwembad inglijden, wat een verademing was na al die weken ‘zonnebrand’. Ik kon niet geloven hoe heerlijk het was en wilde eigenlijk niet meer weg. Eindelijk het ware vakantiegevoel gevonden, Ascot is de bom!
De gouden middenweg
Aan alles komt een eind, dus nam ik de boot terug naar Europees Istanbul en ging op zoek naar Neverland. Peter Pan vond ik niet, wel een knus, warm en ietwat duister hostel dat versierd is door de bezoekers en volgeplakt is met idealistische boodschappen. Dit immense gebouw doet aan als een kraakpand en blijkt dé plek om nieuwe mensen te leren kennen. Een welkome afwisseling na de rust van de afgelopen dagen, welke snel doet vergeten dat er geen airco aanwezig is. De gratis thee, koffie en het ijskoude water en het uitgebreide ontbijt maken het geheel compleet.
Rare fratsen
Na twee nachten zit ook dit hostel bommetje-vol. Ik ontmoet een meisje uit Den Haag dat sinds twee jaar in Istanbul woont. Ze nodigt mij uit bij haar thuis te overnachten, maar ik zit te wachten op de bevestiging van een hostel en bedank hartelijk. Achteraf niet zo slim, wanneer ik – erg laat – aankom, blijkt er wat te zijn misgegaan en de plek overboekt. Mijn blaren zijn zo pijnlijk, dat ik echt niet meer op zoek wil gaan naar een andere plek.
Een jongen die bij de receptie rondhangt, vertelt over een ‘couchsurf’ plek, boven een restaurant, twee deuren verderop. Klinkt goed. Maar als blijkt dat ik een tweepersoons bed moet delen met de jongen, die er tijdelijk woont, ben ik snel weer weg. Ik besluit een nachtje wakker te blijven, en in de lounge van het overboekte hostel te bivakkeren. De beste keuze, want al snel ontmoet ik er een groep backpackers en is de nacht zo voorbij gepraat.
Nee, ik wil niet naar huis
Bekaf sleepte ik mijn koffer de ferry in Kabatas op, om mijn laatste twee nachtjes (nee!) door te brengen op Büyükada. Dat deed ik in Naya, een prachtige get-away die anderhalf jaar geleden geopend is en wordt gerund door Turkse en Duitse medewerkers. De plek is zelfvoorzienend en doet hippiechic aan. De ideale plek om de afgelopen tijd, in en rondom Istanbul, te overdenken en mijn reis te eindigen. Ik kan mij maar al te goed voorstellen dat iemand hier bijkomt van een burn-out, door te genieten van de zon, de yogalessen en het heerlijke vegetarische eten.
Zin om naar huis (Waar is dat eigenlijk?) te gaan? Absoluut niet. Mijn reisdrang is weer flink aangewakkerd, al weet ik nog niet wat ik ermee wil doen. Laat ik maar klein beginnen, en mijn ‘nieuwe’ provincie ontdekken. Na alle enthousiaste reacties op het feit dat ik uit Nederland kom, kan ik enkel zeggen: hulde voor het OV en al het moois dat Noord-Holland te bieden heeft!
CC foto: privébezit
3 reacties
Wat een prachtige plek, dat Büyükada! Daar wil ik zeker nog een keer heen als ik in Istanbul ben!
Heb je wel genoten? Uit je blog lijkt het alsof je vanaf aankomst alleen maar bezig bent geweest met het zoeken van een fatsoenlijk hotel en het heen en weer slepen van je spullen (naar het eiland, weer naar vasteland, weer terug naar hetzelfde eiland).
@Haley Ik kan alleen maar zeggen: doen! Gaan!
@ossiepossie Ja, zeker wel. Het is juist superleuk om zoveel verschillende plaatsen te zien, te zien hoe ieder ho(s)tel weer anders gerund wordt, wat voor mensen er komen, wat voor omgeving je kunt ontdekken. Dat ik erge blaren kreeg tijdens het congres, daar had ik ook niet echt op gehoopt nee, maar dit 'rondtrekken' (en weer terugkeren, 'eindigen' op de plek waar ik zo van genoten had om alles goed af te sluiten) was heel leuk! Zeker als je alleen reist, is het fijn om zo vaak met open armen te worden ontvangen ;)
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren