week 35 | 02.09.10 | 10:53 | CharlottevW |Webstrijd 2010 | Door Charlottevw

Paniek

‘De bof heerst’. Zo’n klein zinnetje is genoeg om bij mij een extreme aanval van paniek te veroorzaken, zonder dat ik weet wat de bof überhaupt is en op welke manier je er precies aan dood gaat.
Ik las dit verontrustende zinnetje op de website van de UvA, die studenten waarschuwt voor de ziekte. Over een krappe week beginnen de colleges weer, en nadat de bof in een aantal studentensteden heeft geheerst, is het nu tijd voor Amsterdam.

Wat nu
Gelukkig is daar Google en ben ik expert in medisch googlen. Zelfs uit iets onschuldigs als een tintelende vinger kan ik op de meest bizarre ziektebeelden uitkomen. Na wat ijverig rondzoeken blijkt de bof een auto-immuunziekte, voor wat wiki-details en een foto, klik hier. De eerste symptomen zijn onder andere dikke wangen en koorts.

Acuut voel ik me een beetje koortsig. En ik heb keelpijn. En ja, misselijk ben ik óók een beetje. Was dat gister nou ook al niet? Met argusogen ben ik mijn keel aan het controleren op gekke witte puntjes en knijp eens in mijn wangen. Die wangen zijn normaal gesproken al aardig dik, maar zijn ze nu niet een beetje overdreven dikkig?

Meer vitaminen.
Ik heb véél meer vitaminen nodig. Helemaal achterin mijn voorraadkast – achter de blikken doperwtjes, schimmige zakjes met roomsaus en een verzameling cup-a-soup voor een heel jaar  (was in de aanbieding) – diep ik een pot onaangebroken multi-vitaminen op. Gekocht door mijn moeder in een bezorgde bui natuurlijk.

Dezelfde moeder kan niet herinneren of ik wel ben ingeënt tegen de ziekte. Verdorie. Volgens de website van de GGD had ik 2 prikken moeten hebben: terwijl ik baby was en op mijn negende. Zulke dingen onthoud ik natuurlijk zelf niet, maar moeten je ouders doen. Ze faalt jammerlijk in haar moederplicht. Terwijl ik haar dit in alle paniek duidelijk maak, hoor ik mijn moeder ondertussen tegen mijn vader fluisteren: ’t is Charlotte. Ja, ze is weer een beetje hypochondrisch. Niets aan de hand..’

Vitaminebommetjes
Ik neem het heft in eigen hand en ga aan de vitaminepillen. Na 2 pillen gaat het al beter. En vanavond kook ik voor mezelf – o gruwel- spruitjes. Omdat het volgens oma vitaminebommetjes zijn. En  ondanks de goedbedoelde adviezen dat vitamientjes helemaal niks helpen in dit stadium, ben ik ervan overtuigd dat het gaat helpen. In ieder geval psychologisch, en dat is in mijn geval waarschijnlijk al meer dan voldoende.

CC foto: privébeeld dot