week 35 | 03.09.10 | 08:34 | Blog |Muziek |Werner | Door Werner_vL

Doodgedraaide muziek

Er zijn stukken muziek die ik in een ver verleden, toen mijn haar nog krulde, wel kon waarderen, maar die ik inmiddels zo vaak heb gehoord dat je er mij niet meer blij mee kunt maken.

Paraside by the dashboard light
Het begint geweldig, met die gitaren. Vier noten en je weet precies waar je bent beland: op de passagiersstoel in de auto van Meatloaf. Hij hangt met zijn zweterige torso boven je en begint te zingen: ‘I remember every little thing, as if it happened only yesterday.’ En dan denk ik: natuurlijk kun je het je zo goed herinneren, vent, je zingt dat nummer zowat elke dag.

Beelzebub has a devil put aside for me
Vier hoofden in vier vakjes, kijkend in de lucht, fel licht van boven, daar hebben we Queen met hun Bohemian Rhapsody. De opnames van het nummer namen drie weken in beslag. Ze zongen met drie man het koorgedeelte in het midden in. Dan denk ik: huur dan gewoon een koor in. Maar ik kan me dan ook wel weer voorstellen dat Freddy geen zin had in het gezeur van dertig man die eigenlijk wel wilden weten waar die onbegrijpelijke songtekst over gaat.

Boodschappenlijstje
Alanis Morissette schrijft haar teksten alsof het boodschappenlijstjes zijn, gewoon een opsomming van dingen die ze niet verkopen bij de Aldi: zwarte vliegen in de wijn (hebben ze niet), regen op m’n trouwdag (nèh), een heleboel lepels terwijl ik een mes nodig heb (ook al niet!). Ze heeft ook een lijstje voor goede voornemens met oud en nieuw: stoppen met eten als ik vol zit, niet een ander de schuld geven, eens een keertje genieten van het moment, of iemand waarmee het niet botert lekker vergeven. Ik heb Alanis zo vaak gedraaid totdat het glinsterende spul van de CD afviel, maar vanaf het moment dat ik haar zag winkelen heb ik het niet meer op kunnen brengen.

Music was my first love
Elk jaar gaan we naar de Night of the Proms. Dat is traditie. Iedereen pest me vooraf al omdat ze weten dat ik een enorme hekel heb aan het nummer “Music”. En elk jaar is hij er weer: John Miles, mister Night of the Proms met zijn witte piano. Hij heeft een sleutel op zijn rug, die draaien ze op en dan: pingel, pingel, pingel: ‘music was my first love and it will be my last’. Prachtig, die tegenstrijdigheid in één zin, doet ‘ie gewoon nog een keer: ‘Music of the future and Music of the past’. Miles ondersteunt zijn stukje poesiealbum poëzie door de toonladder een paar keer op en af te lopen op zijn piano, dat doen ze dan nog eens dik over met wat gitaren en dat is dan weer een mooi liedje.

Hebben jullie ook doodgedraaide classics?

CC foto: Dazzie Ddot