Klotekanker – deel 1
Vorig jaar ben ik getrouwd. De gelukkigste tijd van m’n leven. We waren nog geen week thuis van onze huwelijksreis, toen dat geluk ineens keihard omsloeg.
Even vergeten
M’n zus moest een coloscopie ondergaan omdat ze al een tijdje onverklaarbaar bloedverlies had. Een aantal maanden ervoor was ik met haar mee naar de intake voor het onderzoek. Ik hoor de arts nog zo zeggen: “Er zal waarschijnlijk een poliepje zitten, die halen we dan gelijk even weg. Het ergste dat kan gebeuren – maar dat gebeurt bijna nooit – is dat we per ongeluk een gaatje in de darmwand maken.” Dat het aantreffen van een tumor wellicht nog iets erger zou zijn dan een gaatje, was hij even ‘vergeten’ te melden.
Bang
Daar sta je dan. Een vrouw van 37 jaar. Twee jonge kinderen van vier en zes. En dan heb je ‘ineens’ kanker. Op internet staat dat darmkanker voornamelijk wordt vastgesteld bij mensen van 60 jaar en ouder. En dat je er op tijd bij moet zijn, want de ziekte verspreidt zich razendsnel. M’n zus had al sinds een maand of acht klachten. Van alles spookte door mijn hoofd. Voornamelijk de vraag: ga ik mijn zus verliezen? De dagen wachtend op de uitslag bracht ik veelal huilend en piekerend door. Nooit eerder was ik zo bang.
Ze is er nog
De ene na de andere scan volgde en uiteindelijk kregen we het verlossende woord: er waren geen uitzaaiingen gevonden. Het was een ‘mooie’ tumor. De tumor werd bestraald, er werd een flink deel van haar dikke darm verwijderd en ze kreeg een permanente stoma. Hoe vreselijk dat ook is, ze is er nog. Mijn mooie, stoere zus waar ik zo veel van houd.
Ik deed wat ik kon
Uit de zinnen ‘I walk the line and for you I will shine. Just be prepared for a hell of a ride.’ (uit Three days in a row van Anouk) haalde ik de kracht om m’n zus zo goed mogelijk te steunen. Op mijn vrije dag zorgde ik voor haar en de kinderen. Ik hield een weblog bij om iedereen te informeren. En ik vulde een iPod met films, foto’s en muziek. Inclusief een persoonlijke videoboodschap van familieleden. Ik deed wat ik kon om te helpen. Het gevoel van onmacht verdween daardoor echter niet.
KWF
Nu – precies een jaar later – zijn we in rustiger vaarwater beland. Het was een bewogen jaar to say the least. Toch zal het nooit meer zo zijn als voor die tijd. Ik vrees dat de angst blijft. Maar met angst kan ik niet zo veel. Ik doe liever iets. Om die reden heb ik afgelopen week gecollecteerd voor de KWF Kankerbestrijding. Een aparte ervaring. In mijn volgende blog – aanstaande zondag – vertel ik hier meer over. Ik ga nu naar m’n zus onze huisdiertjes brengen omdat we op vakantie gaan. Zoiets simpels, maar ik ben zo blij dat ik dat nog kan doen. Ik zou haar voor geen goud willen missen.
CC foto: privébezit
23 reacties
Mooi :)
Ik heb ook een zus. Ik begrijp je verhaal. Ik zou haar ook voor geen goud willen missen.
Pfff, mooie blog Leonie! Heel veel geluk voor jullie allebei!
Jeetje wat heftig ! Heel fijn dat het nu beter gaat ... veel geluk !
Normaal reageer ik nooit op blogs, maar ik kreeg tranen in mijn ogen van jouw blog.
Nog heel veel jaren samen met je zus!
Ik weet ook hoe waardevol zussen zijn! (en broers ook, trouwens)
Ik hoop voor jou en je familie dat je zus over X-aantal jaar gewoon oma wordt van haar kinderen, en haar kleinkinderen ook nog eens een flink aantal jaar kan zien opgroeien. Fijne vakantie!
Heb helaas vorige week mijn zus verloren door deze rotziekte, 51 jaar was ze pas. Had nog graag veel jaren met haar meegemaakt. Wens jou en je zus alle goeds voor de toekomst.
Bedankt voor de lieve reacties allemaal!
@ dora3: Ik krijg kippenvel over m'n hele lijf bij het lezen van jouw bericht. Ik wens je heel veel sterkte toe...
Tjee zeg. Wat een nare tijd. Sterkte voor jouw zus. Doet me er weer aan denken dat ik sámen met mijn zus voor een colonoscopie moet afspreken :-( kan me een leuker uitje voorstellen maar goed. Zit het bij jullie in de familie of was het plotseling en alleen bij haar? Veel sterkte.
Leonie,ik kan je heel goed begrijpen!Goed dat het beter gaat!Ik wens
jullie het beste toe.
Poeh Leonie, ik was maar wat blij om te lezen in de laatste alinea's dat jullie in rustiger vaarwater zitten. Wat een heftig jaar moet dat geweest zijn. Kan me voorstellen dat die angst blijft... Maar wat heerlijk dat jullie nog van elkaar kunnen genieten!
Heftig Leonie! En wat ben jij een kanjer voor je zus! Naast alle angst denk ik dat ze al die tijd blij is geweest dat ze op jou kon terugvallen. Dat doet ook erg veel.
Oh, en ik heb ook gedoneerd bij de stichting. Mijn moeder heeft borstkanker (en het gaat haar gelukkig ook goed), dus ook een reden om te doneren.
Wat een mooie maar ingrijpende blog, en wat fijn dat je zus er nog is
Mijn vader had zes weken vage klachten en als donderslag bij heldere hemel na de oorspronkelijke boodschap "welnee het is geen kanker, het is waarschijnlijk een virusinfectie oid" overleed hij aan maagkanker, verspreid door zijn hele buik heen.
Ik doneer, zeker weten.
Zo Leonie wat een heftig verhaal ik kan begrijpen dat dit een domper was voor jou zo vlak na je huwelijk!!!
Fijn dat het nu weer beter gaat met je zus,ik wens jou en je overige familie nog heel veel fijne jaren samen met je zus en haar gezin.
Geniet van elkaar, voor de volle 100%. Het geeft maar aan dat niks vanzelfsprekend is.
Helaas moet ik wel zonder mijn zus door het leven (niet door kanker overigens).
Wat moet jouw hulp van onschatbare waarde zijn geweest voor je zus.
Mooie blog. Alle goeds voor jullie!
@ max09: Het was plotseling en inderdaad alleen bij haar. Maar gezien haar jonge leeftijd zullen we als gezin de rest van ons leven ook onder controle moeten. Er loopt nu ook een erfelijksheidsonderzoek om te kijken hoe en wat. Ben benieuwd. Zit het bij jou in de familie?
@dageensuus: Wat vreselijk om te lezen... Bij m'n zus werden haar klachten in eerste instantie ook niet 'serieus' genomen. "Het is vast een aambei" tot "Het is vast een poliep". Mijn zus is er nog omdat ze mazzel heeft gehad, niet vanwege het doortastende optreden van de (huis)arts. Sterkte met het moeten missen van je vader.
@pijnboompitje: Niets is inderdaad vanzelfsprekend en niets anders dan gezondheid is echt belangrijk. Een harde les. Jij ook sterkte met het moeten missen van je zus.
Aan de rest: bedankt voor jullie gelukwensen. Doet me echt goed. Ik twijfelde erg of ik over dit onderwerp moest schrijven. Het is zo ongelooflijk persoonlijk. Maar ben blij dat ik het toch gedaan heb. En hierbij ook dank aan m'n zus die het goed vond dat ik hier over schreef en zomaar haar gezicht aan Viva lezend NL laat zien. Bedankt M, love you...
Wat fijn dat ze er nog is! :)
*snik*
Leonie, je bent een superzus!
Heel veel sterkte!!!
Wat afschuwelijk voor je zus en voor jou. Ik hoop dat jullie nu vooral kunnen genieten na dat heftige jaar. Veel geluk!
Ik krijg het niet voor elkaar om verder te komen dan de titel van de blog. Ik blijf hangen op die titel omdat het voor mij de lading heeft van teelbalkanker, angst en onzekerheid.
Hoi Leonie,
Wat heb je mooi en pakkend geschreven, deze blog over je zus. Ik heb vanaf de zijlijn meegeleefd en ik vind het ontzettend knap hoe jullie het met de familie hebben opgepakt. Daar kunnen jullie trots op zijn. Ik geniet van al je blogs. Ga zo door. Dikke kus
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren