Verboden voor gillende kinderen
Gillende kinderen. Ik heb er niets mee. Niet met die van mij en zeker niet met andermans kinderen. Maar let’s face it. Kinderen zijn kinderen. En die schreeuwen nu eenmaal. Ik heb me er bij neergelegd. Ook al maakt mijn hand af en toe dat wurgend gebaar.
Zero tolerance
We leven nu eenmaal in een wereld met verschillende soorten mensen. Kinderen horen daarbij. Schreeuwende kinderen ook. En die kom je overal tegen. Op straat is het niet zo erg, want dan loop je gewoon een blokje om. Of je doet je iPod iets harder. Maar wat doe je wanneer je lekker uitgebreid in een restaurant zit te eten en er begint een kind te schreeuwen en de boel opzettelijk te verzieken. In het Amerikaanse restaurant Olde Salty zijn deze kinderen niet meer welkom. Er kwamen zoveel klachten over schreeuwende kinderen dat ze besloten hebben de kinderen met ouders en al eruit te gooien. Op het raam zou nu zelfs een briefje hangen ‘schreeuwende kinderen worden niet getolereerd’. Het blijkt het restaurant zelfs meer klanten op te leveren!
Amerikaanse ouders reageren verbaasd. ‘Je kunt het niet helpen als je kind schreeuwt’, zegt er één van hen desgevraagd. Nee, maar je kunt er wel voor zorgen dat ze hun klep houden en anderen niet storen. Want genieten die ouders nu zelf ook van het eten wanneer hun kroost de longetjes uit hun lijf schreeuwt? Want wat doe je als je kind begint te gillen? Vermanend toespreken. Verschonen en eten geven. Van speelgoed voorzien. En als dat allemaal niet werk, zou ik de boel pakken en zorgen dat anderen nog enigszins van hun eten kunnen genieten.
Jongleren
Laatst zat ik bij ons in het dorp op een terrasje. Een tafel verderop stonden twee biertjes op tafel. Daarnaast een kinderwagen met een klein hummeltje erin. Trappelende voetjes galore! Enorm schattig. Toen begon de baby te huilen. Zo’n huiltje waarbij een moederhart spontaan een paar keer overslaat. Vanwege het babyverdriet, maar ook vanwege de ouders die nog met twee volle glazen bier zaten en even niet wisten wat ze met de situatie aanmoesten. ‘Misschien moeten we even een rondje lopen,’ opperde de moeder. De vader keek naar zijn biertje. ‘Misschien moet je lekker blijven zitten en je biertje opdrinken,’ dacht ik. Wij terrasgangers keken met een blik vol medelijden naar de kersverse ouders die aan het jongleren waren met een voedingsfles, een baby en twee biertjes. Niemand vond het erg. Een huilende baby is ook niet erg. Maar een schreeuwend kind…
Voorbij het terras liep zo’n gillend monster. Ze trok haar moeder schreeuwend aan de arm. Ze wilde buiten op terras zitten. En drinken. Misschien zelfs nog een ijsje. Het mocht niet. Schreeuwend en wijzend liepen ze voorbij. Tranen met tuiten. Ze werd bijna over haar knietjes meegesleept. Er hing geen briefje op het raam of een bordje buiten waarop stond dat schreeuwende kinderen niet worden getolereerd. Moeder en kind werden door het terras gewoon weg gekeken. Want dat is hoe het hier werkt. Gewoon een paar keer zuchten, puffen en de wenkbrauwen fronzen.
11 reacties
Nou, ik kijk ze behoorlijk weg en desnoods vraag ik het kind zelf om te stoppen met gillen/rennen. Dán luisteren ze vaak wel?
Sommige kinderen zijn net losgeslagen projectielen en die moeten juist de discipline leren om hun mond te houden in een restaurant.
Ouders die ze maar laten rondgillen zijn net zo aso.
Want dat is hoe het hier werkt. Gewoon een paar keer zuchten, puffen en de wenkbrauwen fronzen.
Niet overal hoor. Ik kan soms zuchten en fronzen wat ik wil, maar doorlopen doen ze niet.
Nog erger zijn kinderen die verplicht mee moeten winkelen en er totaal geen zin in hebben. Die lopen te etteren bij de roltrap, spelen met de kledingrekken alsof het een draaimolen is, rennen en gillen de hele boel bij elkaar.
Maar nergens is er een opvoeder te bekennen, totdat er een gordijntje van een pashokje opengaat. De kids worden tot de orde geroepen, moeder gaat verder met passen, maar er verandert NIKS!
Hopeloos die ouders van tegenwoordig. Vroeger haalde ik het echt niet in mijn hoofd om mij zo te gedragen!! Bij moeder blijven, geduldig wachten, niet vervelen, niemand in de weg lopen, ga daar maar zitten, nu is je broer aan de beurt voor een nieuw setje, jij mag straks. *zucht ik moet ook nog dat pashokje in dus*
oja, ik wil niet alle ouders over 1 lijn trekken, er zijn gelukkig nog enkele ouders die wel weten hoe opvoeden moet!
Ik zie eigenlijk bijna nooit vervelende kinderen. Misschien ben ik te druk met die ene van mezelf X-D
Ik mis nog een categorie. Ik word helemaal gek van alle rennende, gillende en etterende kinderen bij mijn supermarkt. Moeders die gezellig met elkaar kletsen - breeduit, dus pad versperd - en de kids: nou die gillen, schreeuwen en krijsen wat af.
Soms krijg ik er ouderlijke neigingen van... en dat is voor mij heel eng.
Is het zero tollerance als je je groen en geel ergert aan alles overstemmend lawaai terwijl je ergens rustig op een plekje zit om te socialiseren? Je rust is dan voorbij want het is ontzettend storend, en je kunt elkaar ook niet meer horen en dus ook niet meer verstaan. En ik bedoel dit met elke vorm van herrie, zoals een bromfiets die blijft lopen, een hond die continu blaft, schreeuwende mensen of kinderen, te luide muziek.
Ben je intollerant als niet bereid bent alles als een schaap gelaten over je heen laat gaan en in stilte lijdt?
Ik zie wel verschil tussen hoe kinderen nu opgevoed worden en vroeger. Vroeger werd ze meer geleerd om rekening te houden met anderen, met hun omgeving. DAarom werd geschreeuw niet geaccepteerd en verexcuseerd met de woorden "ach, kinderen he...".
Hermes en daarom gaat mijn man altijd s'avonds boodschappen doen.....kinderen op bed...tenminste die van ons.....
Ik erger me kapot aan gillende kinderen in de bibliotheek.......mijn kinderen zijn niet heilig, maar in de bibliotheek zijn ze roomser dan de paus, ik vind rust belangrijk en zeker in een bibliotheek.
Oh hell, ik herken het zo, mijn bijna 3 jarige peuterdochter is wat dit aan gaat een regelrechte ramp. Als het madam niet aanstaat, schreeuwt ze echt alles bij elkaar, en echt, ik ben consequent en weet wel hoe op te voeden. Maar met sommige kinderen kan je met goed fatsoen gewoon niet in het openbaar verschijnen om anderen geen overlast te bezorgen. Mijn jongste dochtertje is er zo 1, helaas, we worden er zelf soms ook echt knettergek van, die schreeuwende driftbuien. Vorige week zaten we in de trein, het was druk en bij de volgende stop kwamen er mensen binnen die moesten staan. Ik vertelde mijn jongste dochtertje dat ze bij mij op schoot moest gaan zitten om iemand die moest staan een plaatsje te geven. Ze gilde : Neeeee dit is mijnnnnnnnnnnnnn plaatsjuhhhhhhh!
Ik heb haar opgepakt en bij me op schoot gezet, en 10 minuten lang heeft ze alles bij elkaar geschreeuwd. Maar wat is de andere optie? Dat ik haar haar zin zou geven om dit afschuwelijke gillen en bleren te voorkomen? Nee dus, de volgende keer weet ze dan dat ze haar zin hiermee krijgt. Ik heb me vreselijk opgelaten gevoeld, ik kon wel door de grond zakken, maar toch haar haar niet haar zin gegeven. Bij het uitstappen heb ik me verontschuldigd aan de medereizigers en grappend verteld dat dit het schoolvoorbeeld is van een opstandige peuter die een enorme driftbui heeft. Gek genoeg kreeg ik alleen maar lachende en begripvolle reacties en zei een vrouw tegen mijn dochtertje dat ze het haar moeder toch niet zo moeilijk moest maken. Maar echt, een schreeuwend en blerend kind is lastig en vreselijk irritant, maar soms kan je er als ouder echt niks aan doen behalve situaties vermijden. Behalve burger king en mac donalds zou ik haar ook echt niet meenemen naar een restaurant, dat is voor ons een kwelling, maar ook voor andere mensen.
Kijk.. dat moeten ze hier in mijn woonplaats ook nog uitvinden. Ik meld me alvast aan als vaste klant... maar als ik sommige kinderen soms door de supermarkt zie rennen.. ik hoefde dat vroeger niet te proberen hoor!
Ook ik erger me regelmatig aan blèrende kids. Maar kinderen moeten eerst leren luisteren - dus uitproberen en horen dat iets niet mag. Ieder kind huilt en jengelt wel eens, en zeker aan het eind van de dag. Het lijkt me vreselijk als je kind maar blijft schreeuwen, terwijl je d'r niks aan kunt doen en vervolgens iedereen om je heen ook nog gaat zitten zuchten....
Ik heb veel meer hekel aan kinderen die een schreeuwtje geven en vervolgens precies krijgen wat ze willen van pa- of malief. Ook al zijn ze dan stil.
Nou ik geef toe, dat ik ook weleens ben gaan winkelen met een kind dat er geen zin in heeft
En dan ook is gaan rennen en vliegen
Sta je dan in je blote kont achter een gordijn hem te waarschuwen
Werkt niet! Mijn oplossing online shoppen of anders een dag bij oma of waar dan ook
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren