week 38 | 20.09.10 | 17:20 | gastbloggers |LindaPt |Sport | Door LindaPt

Hoera! Ik hoef nooit meer

Het is gelukt! Oké, niet binnen het anderhalve uur maar 1.30 staat op de teller. Wie kijkt er nou naar de seconden? Ik ben zó blij. Ik hoef nooit meer te gaan. Het was mij dit jaar niet eerder gelukt, maar ik moest en zou één keer 1.30 lopen.

Stress voor de start
s’ Ochtends kon ik redelijk rustig aan doen. Na een onrustige nacht kwam dit goed uit. Volgens mij ben ik zaterdag 3 kilo afgevallen door al dat gestress. Ik heb dus eerst goed ontbeten om zo weer wat binnen te hebben. Daarna ben ik rekoefeningen gaan doen omdat mijn benen al stijf aanvoelden. Op de één of andere manier kwam ik toch tijd te kort en moest ik mij alsnog haasten om het pontje te halen. Voor de start nog even geplast en een paracetamol en neurofen ingenomen. Dit tegen de pijn die ik normaal gesproken na 12 km begin te voelen. Nog een beetje gerekt en dan op naar het startvak.

9461
De hele weg heb ik voor mijn doen heel constant gelopen: 5.30 minuut per km. Volgens de uitslag van de Dam tot Dam heb ik gemiddeld 10.697 km per uur gelopen. Ik ben trouwens 9461e geworden van de 17840 deelneemsters. Toch leuk om te melden!

Stappen tellen
De hele weg zat ik de kilometers af te tellen. Al vanaf de eerste paar stappen. Iedere keer dacht ik “Oké, nog maar zo lang” en op het 13 km punt dacht ik alleen maar “Oh nog maximaal 20 minuten en dan hoef ik hier nooit meer te lopen!”. Dit deed ik om zo mijzelf maar aan te moedigen om op hetzelfde tempo te blijven lopen.

Nooit meer?

Maar goed de tijd staat. Er valt eigenlijk niets meer te vertellen. Gelukkig hebben al mijn hardloopmaatjes de loop ook uitgelopen. Dat was zo leuk om te zien! Ik zeg nu dat ik de Dam tot Dam nooit meer zal lopen. Je moet tenslotte op je hoogtepunt stoppen, maar ik blijf wel rustig trainen. Wie weet bedenk ik mij nog en sta ik volgend jaar weer bij het startvak…

CC foto: Newsphoto!dot