Geglazuurde troost

Ja, helemaal gelijk. Erg wrang. Mooie en heel directe blog Wendy.

Ik kan het niet laten je erop te wijzen dat ik je laatste alinea niet erg aardig vind Wendy. Waarom zouden de toeschouwers aan de zijlaan hun geweten moeten stillen zoals jij het schrijft? Je geweten stillen. Dat klinkt alsof jouw kanker hun te verwijten is. Of dat ze er schuld aan hebben op de één of andere manier.

Niet iedereen heeft kanker maar dat betekent niet dat er vanaf de zijlijn niet oprecht met je meegeleefd kan worden? En nee, ik heb zelf geen kanker. Ik heb wel veel familie, waaronder mijn ouders, aan kanker verloren. En op dit moment vechten ook 2 naaste familieleden tegen kanker.

Wat verwacht jij van de mensen in je directe omgeving en van de samenleving in het bijzonder waar het op kanker aankomt? Daar ben ik dan wel benieuwd naar.

Hai Wendy, ik begrijp je wel. Zelf heb ik ook borstkanker (gehad) 2 jaar geleden is mijn rechterborst geamputeerd, dus ik weet mwat je voelt met al die goedbedoelde foto's in de bushokjes die ons maar elke keer doen beseffen wat we niet meer hebben. Zoals ook de mooie nieuwe Marlies Dekkers bh, erg mooi, maar waarom ook niet een prothese versie? Dat had ik nou een geweldig initiatief gevonden!
Jammer vind ik dat je bij het linkje van " modelletje grootmoeder" een link naar Mammoshop heb gedaan; ze verkopen juist ook wat lingerie die wat jonger is, kleuriger.; http://www.mammoshop.nl.

Wendy, mooie blog! Herkenbaar.

Ikbenanoniem, het geldt vast niet voor de meerderheid, maar uit persoonlijke ervaring weet ik wel dat het kopen van een roze armbandje 'bevrijdend' werkt. "Kijk, ik heb zo'n armbandje aangeschaft, steun ik meteen het borstkankeronderzoek." Goed van je, heel aardig, fijn zo'n financiele bijdrage. Maar ik had het ook wel gewaardeerd als je, tussen het kotsen door, eens had gebeld hoe het ging. Dus in die zin kan ik de blog wel begrijpen.

IBA, volgens mij is het hetzelfde als max havelaar bananen kopen. Ik stil daarbij mijn geweten, maar wordt er niet bewuster van, van de armoede, de uitbuiting van de mensen in de 3e wereldlanden. Dat geldt bij pink ribbon magazine bijvoorbeeld ook. Ik koop het omdat ik het een leuk blad vind en daarna pas omdat ik denk dat ik er wat goeds mee doe. Maar de topics hier op het forum maken mij op een heel andere en veel betere manier bewust.

@Zaritee: Ik snap het met jouw toelichting nog niet, eerlijk gezegd. Misschien komt dat omdat ik wel iemand ben die bel tussen het kotsen door. En het KNWF financieel steun. Niet door iets te kopen, maar gewoon door geld voor onderzoek te geven. Ik hoef er geen bedankje voor, ik hoop dat ze sneller iets vinden zodat meer mensen kunnen genezen van die rukziekte. Dat is voor mij beloning genoeg.

@Ingmagh: het stillen van je geweten impliceert schuld, in mijn beleving tenminste. Misschien is de blog verkeerd geformuleerd en bedoeld Wendy iets anders. Maar je kunt toch niet uitgaan van schuld en schuld afkopen als mensen iets voor het goede doel willen doen?

Ik kan me wel voorstellen dat zo'n Marlies Dekkersreclame je wel erg met de neus op de feiten drukt. Maar is het dan niet handiger dat aan de bedenkers van die campagne te laten weten ipv hier een beetje een bittere blog neer te zetten?

Ik ben het niet eens met IBA, kan wel begrijpen waarom Wendy dat zo voelt. Het is ook heel anders als je ergens midden in zit waar anderen alleen over praten.

Mooie blog, en sterkte met alles!

Mooie blog, geschreven vanuit jouw.. met jouw gevoelens...

Wendy, allereerst heel veel sterkte. Mooie blog, goed en direct geschreven.

Toch ben ik het wel eens met IBA. Had het niet beter kunnen verwoorden...

Sterkte, lijkt me verschrikkelijk om deze ziekte te hebben.

Zou jij willen dat we niets meer bij Pink Ribbon kopen Wendy?

Ik vind het een hele eerlijke blog. Vanuit de beleving van een jonge vrouw die dagelijks moet leven met het gegeven dat zij borstkanker heeft. Ik vind de kritieken die worden geuit dan ook ongepast. Daarmee wordt er eigenlijk geïmpliceerd dat haar gevoelens er niet mogen zijn. En dat is nou juist waar patiënten met kanker zo vaak mee worstelen, het zich sterk willen en moeten houden voor de omgeving.

Aandacht voor borstkanker en de wetenschap vind ik op zich een goed initiatief, en financieel gezien levert het ook het meeste geld op als je er een glamoreus tintje aan geeft en prominenten zoekt die hun imago hiervoor willen aanbieden. Maar ik twijfel er aan of die hele poppenkast rondom Pink Ribbon wel het door hen beoogde effect heeft.

veel sterkte

Milaatje, ik ben het niet met je eens. Niemand zegt of impliceert dat haar gevoelens er niet mogen zijn.

Bedankt Wendy, voor deze blog. Mijn moeder heeft borstkanker (en eierstokkanker) gehad. Ik snap precies wat je bedoelt, en ik vind het heel fijn dat iemand het gevoel benoemt en dat ik me ook nog minder schuldig voel, want blijkbaar ben ik niet de enige. Bedankt!

Het gaat niet over dat iedereen moet ophouden met het steunen van Pink Ribbon, juist niet. Fijn, elk initiatief dat geld inzamelt voor welke vorm van kanker dan ook. Maar ik erger me ook aan kennissen die tegen mij heel bot zeggen dat ik er nou maar eens over op moet houden, die kanker. Het is toch al over? Alsof het griep is, alsof mijn moeder niet onder de littekens zit en alsof het niet heel goed mogelijk is dat het mijn eigen voorland is. En als je met zo'n opmerking ook nog het Pink Ribbon argument gebruikt (ja maar ik help al... ik heb een armbandje gekocht...) dan mis je dus het hele punt van het verhaal, als kennis. Ik heb sterk de indruk uit de blog dat het gaat over mensen die zich betrokken noemen en dat niet zijn. Niet iedereen in Nederland hoeft mee te leven met mijn moeder, maar kennissen en vrienden die denken dat je het wel doet door het aanschaffen van een hangertje hebben iets cruciaals niet begrepen aan leven met kanker. Want ook die jaarlijkse controles nadat je schoon bent verklaard is ook elke keer je neus op het feit drukken dat je een gevaarlijke en dodelijke ziekte hebt gehad die terug kan komen.

Ik krijg ook altijd een beetje een dubbel gevoel bij Pink Ribbon. Aan de ene kant super dat het zo goed werkt om op deze manier geld binnen te halen, maar aan de andere kant zo zuur dat het kennelijk nodig is om zo'n vreselijke ziekte 'hip' te maken omdat je er anders niet genoeg geld voor ophaalt.

En ik kan met het gevoel van Wendy dus ook goed voorstellen. Overigens niet omdat ik denk dat mensen Pink Ribbon spullen kopen om hun schuldgevoel af te kopen, ik denk dat dat echt met de beste intenties gebeurt. Maar het lijkt me echt vreselijk confronterend om als je zelf worstelt met borstkankerdie ziekte dan steeds ingepakt in zoveel vrolijke hipheid tegen te komen.

Ik vind dat het sussen van je geweten niks te maken heeft met schuld. Misschien wel met een schuldgevoel. En dan bedoel ik niet het schuldgevoel dat ik geen kanker heb en zij wel, maar het schuldgevoel dat ik niet weet wat ik moet doen en dus maar de makkelijkste weg kies. Ik zie veel mooiere dingen ontstaan hier op het forum dan het kopen van een armbandje ooit kan veroorzaken. Ik ben het met milaatje eens, dat een glamoureus tinje het aantrekkelijker maakt om je ermee bezig te houden. Maar die glamour komt er in het echt niet bij kijken en ik betwijfel of een bastiaan van Schaijk die de avond vanaf het begin al geslaagd vond (vrij gequote vanaf nu.nl) bedoelde dat er zo veel geld werd opgehaald en er zo bewust werd stilgestaan bij de mensen zonder borsten, zonder haar, met vroeger, nu of straks chemo in hun lijf. Ik denk dat hij het gewoon naar zijn zin had met de lekkere hapjes en drankjes en de leuke mensen.
Dat is wat ik bedoel met "je geweten sussen". Je doet alsof je iets belangrijks bijdraagt aan de bewustwording van (de gevolgen) van borstkanker, maar hoe bewust word je er nou werkelijk van?

Ik vind het lézen van het pink ribbon magazine belangrijker dan het kopen ervan. De artikelen veroorzaken de bewustwording. Het geld dat naar pink ribbon gaat komt vast goed terecht. Ik betwijfel echter of die twee dingen ook met elkaar verenigd worden als het gaat om de armbandjes of andere pink ribbon producten die je kunt kopen.

Pittige eerste blog Wendy. Je maakt de tongen lekker los hier ;)
Welkom en succes met bloggen deze maand!

Leuk zoveel reacties! Fijn ook om te lezen dat het 'leeft' en niet iedereen er hetzelfde over denkt.

Het ging mij om het 'troost gevoel'. Het gevoel van onmacht, niets kunnen doen. Een van de kleine dingen die je dan wel kan doen is geld inzamelen zoals bijvoorbeeld met de Pink Ribbon merch. Gedaan wordt. Het gaat hierbij voor mij juist om de troost factor die het voor mensen kan zijn. Zo kunnen ze toch ‘iets’ doen. Ook voor je eigen gevoel dus, maar niet echt als een bewuste actie.

@IBA je bent het er duidelijk niet mee eens, en dat hoeft ook niet. je laat met jou verhaal ook een kant zien en dat vind ik waardevol, hierdoor komt er gesprek op gang en dat is nodig om meerdere kanten te leren kennen. Maar dat is jou kant, er dicht bij staan. Ik kan daar niet over schrijven, want ik heb dat nooit meegemaakt, ik kan alleen naar mijn eigen ervaring kijken en dat is deze.
Wel zou ik het fijn vinden dat je je eigen verhaal verteld zonder dingen voor mij in te vullen.

Ik impliceer helemaal nergens dat anderen schuldig zijn aan mijn ziekte, eerlijk gezegd vind ik dat een beetje een vreemde constatering en ik zeg al helemaal niet dat mensen iets ‘moeten’ doen.

Het is juist door dit soort reacties dat heel veel mensen niet vrij durven te spreken over de negatieve gevoelens. Ja het zijn goede initiatieven en ja het is nodig, maar daarom kan het soms nog wel een negatief gevoel oproepen. Maar veel mensen durven of kunnen dit niet verwoorden omdat er dan al snel met een vinger gewezen wordt dat het niet netjes of niet vriendelijk is, soms gekwetst omdat je anderen te kort doet. Dan ben je gelijk die verbitterde kankerpatiënt., en dus kun je beter je mond houden.

Ik vind mijn blog niet verkeerd geformuleerd er staat wat ik voel, op de manier dat ik het voel.

Iedereen die direct of indirect met kanker te maken krijgt heeft een ruktijd, maar tussen kanker van heel dichtbij meemaken of zelf ziek zijn zit een wereld van verschil. Het is allebei echt ruk en verdrietig, maar anders.

@Redjacky, de mammoshop link heb ik zelf geplaatst, ging me vooral om dat ene model. Maar als ik eerlijk ben: ze zijn wel iets hipper, maar nog steeds niet echt iets voor 20ers hoor. Zeker niet als ze vergelijk met de bh's die ik vroegâh graag droeg.

Maar ik heb goede hoop dat MD nog eens haar best gaat doen en een prothese bh gaat fixen. En dan heb ik een MD die nog bijna niemand heeft! Wel graag met een beetje inkijk, want die overgebleven borst wil ook wel eens wat daglicht zien.

Goeie blog Wendy, ik begrijp wat je dwars zit. Persoonlijk vind ik dat Pinkribbon soms iets te glamourous bezig is, helemaal met Sylvie Meis aan het roer.

Kijk, dat was precies wat ik eerder bedoelde. Niet glamoreus. FIjn om je weer te lezen, Wendy!

Wendy,een leuke blog maar ook eerlijk en je zegt hoe jij je voelt,waar het op staat.En dat is je goed recht.Ik kan me voorstellen wat je
dwarszit tussendoor en dat mag je ook gewoon uiten.Nu ff een andere vraag:Hoe gaat het verder met je?En ik ben benieuwd naar verdere blogs.Bedankt voor het delen!

@Milaatje: Ik zeg nergens dat Wendy niet het recht heeft zich te uiten. Ik vind haar blog heel eerlijk en recht voor zijn raap. Moeten zwijgen hoe ze zich echt voelen maakt kanker vaak nog zwaarder dan het is voor de patiënt in kwestie. Wendy heeft het volste recht zich te uiten. En tot op zekere hoogte kan ik haar ook begrijpen. Ik vond alleen de woordkeus in de laatste alinea vreemd. Maar dat is mijn persoonlijke mening.

Ik hou me zelf helemaal niet bezig met dingen als pink ribbon en dergelijke. Omdat ik het vaak acties vind met een hoog exposure gehalte: kijk ons het eens leuk hebben en ook nog voor het goede doel. Terwijl er werkelijk he-le-maal niets glamoureus is aan het hebben (gehad) van kanker. Ik heb duizend maal meer respect voor de mensen die met collectebussen langs de deuren gaan en anoniem hun werk doen.

Misschien is dat ook wel het verschil. Misschien voelen mensen die kanker niet van dichtbij (hebben) gezien zich meer aangesproken tot de meer glamoureuze acties. Misschien is dat het type geweten stillen waar Wendy op doelt.

Zo niet, dan meldt je het maar Wendy; ik wil zeker geen dingen voor jou invullen. Ik verwoord hier slechts hoe iets op mij overkomt.

Nogmaals: ik wil je zeker niet de mond snoeren. Jij mag zeggen wat je wilt en hoe jij iets beleeft is jouw goed recht. Ik heb alleen wat vraagtekens bij de uitdrukking en bij het medium. Ik denk dat een mondige vrouw zoals jij meer impact kan maken en samen met lotgenotes ook iets kan doen aan het confronterende deel van acties als pink ribbon door je op de organisatie te richten.

Dat zij mondig is vind ik juist weer goed en dat getuigt van zelfvertrouwen.Het is een pittige blog maar ook heel mooi geschreven.Ze heeft op een directe manier haar gevoelens omschreven.

Wendy,ik denk aan je en ben erg blij met je blogs.Tot snel weer hier op het forum!!!

@ Geraldine het gaat redelijk goed hoor! Niet altijd, maar meestal wel. Leuk om je hier weer te zien.

@IBA ik denk dat je gelijk hebt in het 'kunnen bijdragen' in bijvoorbeeld beeldvorming. Op den duur zou ik dat ook willen, maar dan in de vorm van een film, die een aantal verschillende kanten kan laten zien.

Hoi Wendy,ik kan me voorstellen dat het niet altijd makkelijk is,zeker
niet.Ik vind wel dat je er goed mee omgaat en meid,gewoon je gevoelens uiten als je daar behoefte aan hebt.

beste wendy

allereerst wil ik je veel sterkte wensen in zo'n moeilijke periode.

Maar wel heb ik ook iets anders te zeggen. Ik snap dat dit soort dingen wrang kunnen zijn voor jou. Maar op deze wereld zijn er ook mensen de iets kopen om te laten zien dat ze jullie steunen ookal kennen ze niet iemand op dat moment met borstkanker. Hierbij neem ik mijzelf als voorbeeld. Ik weet namelijk van mijzelf dat als ik een armbandje koop dat ik dat dan niet doe om mijn geweten maar te stillen maar omdat ik wil laten zien dat ik onderzoek ernaar steun. En ook weet ik van mezelf dat ik die steun wel zou geven als me (schoon)moeder, vriendin of collega te maken zou krijgen met deze ziekte.
Ik hoop dat je heel veel lieve mensen om je heen hebt om je steunen

groetjes

Ik vind dit een heel duidelijke blog. Wel vraag ik me af of je inderdaad iets dergelijks aan Pink Ribbon hebt geschreven, en/of of andere patienten dit hebben gedaan.
Volgens mij kun je ook een heel indringende campagne maken met patienten (als ik zo jouw fotootje bekijk akelig indringend zelfs) en ik hoop niet dat de gevers zo kleingeestig zijn dat ze niet meer geven wanneer ze de realiteit van borstkanker zien.

Welkom terug Wendy!

@redjacky (en wendy) Bestaan er ook 'leuke' prothese BH's voor grotere maten dan B? erg weinig is mijn ervaring, terwijl de gemiddelde nederlandse vrouw toch echt wel grotere borsten heeft.

Over MD, zij heeft wel degelijk moeite gedaan om een prothese BH te ontwikkelen. Ik ben een keer in haar winkel in Rotterdam geweest om voor haar en haar team BH's te passen en te laten zien waar de uitdagingen liggen. Het is echter een flinke uitdaging om een MD styled prothese BH te maken voor vrouwen met een volledige prothese.
Mocht je het zelf eens willen proberen? MD's borstvoedings BH's kunnen soms wel, kwestie van proberen. Beetje cru misschien, want borstkanker en zwanger worden is een gevoelig onderwerp.

Hoe is het nu Wendy?

@eimmer: er staan op de Mammoshop site ook prothese bh's te koop in wat grotere maten dan B.
er staan prothese bh's op die in maat D te krijgen zijn, 75 tot 90D.

en een MD prothese bh lijkt me geweldig, ik hoop dat ze dat nog eens echt gaat doen! Vorig jaar heb ze een aantal pasdagen gehad in grote lingerie winkels door Nederland. De vrouwen die borstbestparend waren geopereerd konden in de meeste gevallen heel goed een MD dragen!