Administratief lui
Iets in mijn portemonnee zegt dat ik donor ben, maar is dat ook echt zo?
Thuis doet mijn vrouw de administratie. Om de aantal dagen ploft ze neer op de bank om zich door een stapel post heen te werken. Alles wat van belang is wordt afgehandeld waarna het in een dikke map verdwijnt. Dat is een prima systeem, daar hoef ik niet aan bij te dragen. Ik ben namelijk enorm administratief lui. Als je aan mij vraagt wat ik verdien dan heb ik daar geen antwoord op. Ik weet niet eens hoeveel geld, herstel: of we geld op de bank hebben staan. Als ik iets wil hebben dan vraag ik aan vrouwlief of we er geld voor hebben.
Bent u al donor?
Heel soms komt er dus een vraag op mijn pad waar ik niet het antwoord op weet, omdat ik daarvoor diep in allerlei mappen met formulieren moet duiken. De vraag van deze week was: ‘Bent u al donor?’ Die vraag wordt om de paar jaar weer in aller hevigheid gesteld. De media maakt er een hele heisa van, want iedereen heeft er een mening over. Ons systeem zou helemaal fout zijn. Dan vraag ik me af: dit systeem, of het vorige, want hadden ze het niet al een keer op de schop gegooid?
Bent u al donor? Of ik wil dat er na mijn dood stukjes van mij gebruikt mogen worden om het lijden van een ander te verlichten, die vraag kan ik met volledige overtuiging beantwoorden: ja, daar ben ik wel voor. Maar vanwege de heisa rondom de registratie ben ik er niet zeker van dat ik een geregistreerd donor ben. Daarom toog ik naar de website, waarop ik werd geconfronteerd met twee grote buttons. Heel simpel: Ja of Nee. Ja dus. Daarna kwam de button die het helemaal voor mij verpestte. Ik moest met mijn DigiD gaan inloggen.
DigiD
Weet ik veel wat mijn DigiD is. Mijn vrouw doet dat. Helaas is mijn vrouw niet altijd in de buurt om mij te ondersteunen bij plotseling opkomende administratieve moeheid. Dus ik klikte de site weg en pakte mijn portemonnee erbij, omdat ik mij dacht te herinneren dat ik mij ooit al had geregistreerd. Ergens tussen alle plastic pasjes vond ik een oud stukje geplastificeerd papier. Het is mijn bewijs van inschrijving in het donorregister en het dateert van 7 september 1998. Maar, vroeg ik mij meteen af, is het nog geldig? Sta ik nog ergens in een computer of zijn al die gegevens ooit vernietigd vanwege het invoeren van een nieuw donorregistratiesysteem?
Dus begon ik toch maar op de website www.jaofnee.nl te klikken. Het gevolg is dat nu mijn DigiD is gereset, waarvoor ik over vijf dagen een activatiecode moet gaan ontvangen, waardoor waarschijnlijk de administratie van mijn vrouw in de soep gaat lopen. Gelukkig was het tevens mogelijk om je te registreren zonder DigiD, maar na het klikken op alle schermen rolde er geen formulier uit de printer. Wel kreeg ik een kopie via de mail, maar daarop stond: ‘kopie voor eigen registratie’ dus dat zal niet rechtsgeldig zijn.
Alle organen die ik graag een tweede leven had gegund zijn er inmiddels ontzettend moedeloos van geworden.
21 reacties
Haha erg grappig en herkenbaar, zo gauw als ergens een digid voor nodig is word ik er ook administratief moe van..
Hier hetzelfde relaas ;-)
En hier ook. Herkenbaar blog!
Ik herken het helemaal. En ik denk dat er heel veel mensen afhaken op deze manier -- ikzelf incluis. Jammer eigenlijk.
Op twitter las ik een reactie van iemand die ook zo'n oud papiertje op zak had, toevallig ook uit 1998. Zij zag bij het registreren via DigiD op de site voor donorregistratie dat ze nog steeds was ingeschreven.
Dan ga ik ervan uit dat ik nog steeds geregistreerd sta, want ook ik heb me in 1988 al geregistreerd.
Ik zit mezelf zelfs geld door de neus te boren wegens administratieve moeheid. Geef mij zo'n vrouw :)
hahaha herkenbaar mamzelle .... *schaamt zich*
Hihi. Vooral die laatste zin.
Ik moet mezelf ook maar eens even uit mijn administratieve lethargische staat ontheffen om naar die site te surfen. Hoewel het vooruitzicht om mijn DigiD op te moeten gaan zoeken (zelfde als jij: geen idéé waar het is) me enigszins afschrikt.
Zo, daar ben ik alweer. Dat ging makkelijk! Ik bleek al ooit geregistreerd te zijn (toch dat pasje!) en mijn DigiD naam en password had ik in mijn e-mail opgeslagen. Zo lethargisch ben ik dus ook weer niet.
Kom op: Iedereen aan het donorcodicil! Doen!
registreerjenu: Toepasselijke accountnaam heb jij, LOL.
mamzelle: Er stond een tijdje geleden een artikel in de krant waarin stond hoe veel geld een gezin jaarlijks misloopt omdat er geen gebruik wordt gemaakt van kortingen. Ik zeg: weg met kortingen, breng al dat geld gewoon in mindering op de prijs zoals die aan het product is verbonden.
MissM: Lethargie. Wat een mooi woord voor lui zijn.
Hee wat goed. Dit artikeltje heeft me eindelijk gemotiveerd om te checken of ik geregistreerd sta. En ja, al sinds 1998. Leuk om het zeker te weten!
@werner: is dat lui dan? Bij mij is het meer verzet. Verzet tegen al die inlogcodes die je overal nodig hebt, tegen die enorme berg ongevraagde post die binnenkomt, digitaal en via de brievenbus, al die verplichtingen die je hebt (en die je aanzetten iets te doen, waar je vaak niet om vraagt).
Ik vind dat niet lui, naast alles wat je al te doen hebt. En er komen steeds meer "eigen verantwoordelijkheden" bij.. (bijv zelf de meterstand doorgeven, zo niet: schatting van 2400 euro?! Zelf hondenbelasting doorgeven en ga zo maar door). Ik kan wel belangrijker dingen verzinnen dan die administratieve rompslomp. En een huishouden, verantwoord koken, genoeg bewegen, APK, onderhouden van dingen, opvoeden enz enz.Een mens moet ook kunnen ontspannen, toch? Zeker als je werkt.
Blijkbaar vindt iedereen het maar normaal ("het hoort er toch bij" Iedereen moet dat toch?"). Ja, maar is het dan ook goed? Jullie kunnen die taken nog verdelen, maar ik moet het allemaal zelf en vind dat best zwaar soms. En dat kost me idd boetes.. of iig teveel betalen, omdat ik "te lui" ben om een goedkoper telefoonabonnement of verzekering uit te zoeken enz. Maar die tijd die ik (soms) uitspaar (aan energie in dat soort dingen te steken) is onbetaalbaar!
DigiD heb je bij zoveel dingen nodig, ik weet dat inmiddels wel uit mijn hoofd. Zou ik je aanraden. Ik heb dat soort dingen wel met mijn OV-chipkaart (maar dat is weer een heeel ander verhaal).
Ben al jaren donor trouwens, goed dat het weer in de aandacht is!
Helemaal eens met Suzy! En heel herkenbare blog. Ik word ook dol van al die wachtwoorden en codes die ik moet onthouden om ergens iets te kunnen administreren. Vond het codocil ook niet zo'n slecht plan. Gewoon in de portemeflaps.
Kwa administratie ben ik degene waar het op aan komt, maar tja... één keer per week de postbak omkiepen en sorteren komt er ook niet altijd van.
Of ik donor wil zijn weet ik nog steeds niet, misschien wel, maar ben ik er nog niet aan toe. Ofzo.
Gelukkig niet herkenbaar.
Volgens mij is je registratie waarvoor je in 1998 zo'n geel geplastificeerd pasje kreeg nog steeds geldig. Dat was namelijk het nieuwe systeem. Eerder had je een rood foldertje op zak, dat moest je uit jezelf invullen (en dat vergat dus driekwart van de mensen die eigenlijk wel donor wilden zijn ;-)) Daarna kreeg je een brief en moest je aangeven of je wel of geen donor wilde zijn, of wel donor maar dat dat niet gold voor je ogen of zoiets. Het heeft destijds veel indruk op me gemaakt, maar ik ben dus wel donor en draag dat gele geplastificeerde dingetje ook nog steeds in mijn portemonnee.
het klopt hoor. Als je dat geplastificeerde kaartje in je portomonee hebt, ben en blijf in hun bestand.
Ik had mezelf dat namelijk bij de vorige ronde van aandacht vragen al afgevraagd en ik heb heel ouderwets gebeld om het te vragen. Volgens de meneer aan de andere kant van de lijn sta je dan gewoon in het systeem
Hyphen: Heel goed. En dankzij jouw reactie en die van snoopy78 en paulsje ben ik ervan overtuigd dat het wel goed gaat komen met mijn organen. Vooral zou ik ze graag zelf nog een hele tijd gebruiken.
Suzy65: Mijn administratieve luiheid heeft gelukkig geen ernstige gevolgen voor onze gezinsadministratie omdat ik een vrouw heb die de rol op zich neemt. Ik neem mijn petje af voor iedereen die dat allemaal alleen moet doen.
Heel herkenbaar, haha, maar dan wel vanaf de andere kant gezien! Goeie zaak dat men aandacht blijft vragen voor donorregistratie, ook al kan het wat onduidelijkheden opleveren.
Het maakt niet zo heel veel uit. Dat pasje heb je niet nodig, omdat artsen in een landelijk systeem opzoeken of je geregistreerd staat. Daarna wordt er alsnog met je familie overlegd, dus het is heel belangrijk dat je familie weet wat je wilt en achter je besluit staat. Als je familie of wie dan ook je wettelijk vertegenwoordiger is, er op tegen is, gaat het alsnog niet door. Dat vind ik echt erg aan dit systeem: het is toch jouw keuze?
Andersom weet ik niet of als je niet als beschikbare donor geregistreerd staat (omdat je dat nooit hebt aangegeven), je familie dan alsnog kan besluiten dat je organen wel gedoneerd worden. Ik denk het niet, maar dat zou dan wel weer zonde zijn van alle 'luie' mensen die eigenlijk best wel hadden willen donoren!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren