week 07 | 15.02.11 | 08:12 | Beauty |Bloggers |DanielleB |Mode |Thuis | Door DanielleB

Xtra Xtra Lomp

ā€œOverdag is zij een normale studente, ’s avonds involueert zij tot een seksloos hoopje grijze fleece en elastiek.ā€

De transformatie
Waar eenieder bij thuiskomst zijn jas uittrekt, loos ik op de mat ook meteen mijn broek, beha en oorbellen. De eerste stop is de slaapkamer. Terwijl ik mijn haar in een knot op mijn hoofd frommel dwalen mijn ogen door de klerenkast op zoek naar mijn lievelingsbroek: vaal-blauw, bedrukt met hamburgers en hotdogs. Om de boel af te stylen kies ik voor een grijs vest met ā€˜Athletic’ op mijn rug en pluizen op mijn voorgevel. Bastiaan zou trots op me zijn. Zonder deze metamorfose zou ik de rest van de dag niet fatsoenlijk kunnen functioneren.

The reverse cowgirl in een jeanscondoom
Televisie kijken bijvoorbeeld, dat is met een spijkerbroek aan nagenoeg onmogelijk. Zodra ik mijn vaste positie op de bank inneem – een kruising tussen de horizontale soloversie van the reverse cowgirl*Ā en een imitatie van bospaddenstoelensoep in zak – begint de ellende. De jeanscondoom knelt om mijn onderlichaam als ik mijzelf in een diagonale kleermakerszit probeer te vouwen. Zweet breekt me uit. Mijn Utrechtse venusheuvelrug wordt geteisterd door de tanden van een rits die bij iedere inademing in mijn vel snijdt. Het negatief van een metalen knoop is tot aan mijn dikke darm doorgedrukt.

Perfect opgetuigd en kreukvrij
MijnĀ oplossing voor dit alles: stretch, XXL, unisex en nog meer stretch. Ik snapĀ niet hoe vrouwen de hele avond in vol ornaat op de bank kunnen zitten. Mijn moeder bijvoorbeeld; zij komt uit haar werk met een leuk blouseje aan, kittig sjaaltje om, bedelarmbanden, brede leren riem… Alsof ze zo uit een show van Addy is weggelopen. Maar het eigenaardige is dat ze er om elf uur ’s avonds nog steeds zo perfect opgetuigd en kreukvrij bijzit. Ik vond dat altijd een hele prestatie maar snapte de gedachte er totaal niet achter.

Het kwartje genaamd Jan Kooiman
GisterenĀ viel het kwartje. Beter gezegd:Ā gisteren stond het kwartje voor de deur. Een Jan Kooiman-kopie met ‘n geel petje op vergat spontaan even op zijn kauwgompje te kauwen toen ik in de deuropening verscheen. Ik stak mijn grijze fleecemouw met verse jam-vlek uit en pakte het bruine pakketje van hem aan. Hij keek me aan alsof hij verwachtte dat ik elk moment een sigaar uit mijn schort kon trekken en ā€œNou opsodemieteren, Sjakie!ā€ zou blaffen. Jan Kooiman mompelde iets ā€œFijne dagā€-achtigs en reedĀ zijn busje metĀ gierende banden de straat uit.

Het zette me aan het denken. Wat nu als Gaston opeens voor de deur staat met een gouden envelop en cameraploeg? ā€œGoeeeeeeeeeedemorgen mevrouwtje! Nou u kunt het geld goed gebruiken zie ikā€¦ā€ Of wat als ik opeens met mijn ene tijgerslof achter de andere blijft haken, van de trap mieter en m’n been breek? Dan lig ik een half uur later met een opengeknipte campingsmoking in een – o zo comfortabele – mannenonderbroek in volle glorie exposed op de behandeltafel. Zwaai maar dag tegen dokter Jurgen.

Yeah but no but
OkĆ©, ik typ dit stuk nog steeds in mijn hamburgerbroek en XXL fleecetrui, maar ik ben echt van plan mijn tokkienesque leven te beteren. Er moet iets gebeuren, voordat ik verword tot de Onslow van de familie, of de Vicky Pollard van de buurt. Een spijkerbroek zal bij mij thuis niet verder komen dan de deurmat, maar wellicht kan een charmantere versie van mijnĀ thuistenue geen kwaad, for Jan Kooiman’s sake!

*) Googlen op eigen risico, 18+!Ā 
CC foto: jay.denhartdot