Ouderdom
’s Ochtends ligt ze nog in diepe slaap in haar mand als ik al naast haar sta. Zachtjes buig ik me over haar heen om te kijken of ze nog ademhaalt. Op zo’n moment krijg ik zelf geen adem.
Waarom het woordje nog een rotwoord is
Tot ze wakker schrikt, haar ogen openspert, als vanouds begint te kwispelen en zelfs nog probeert een vreugdesprongetje te maken. Af en toe glijdt ze uit op het parket of sputteren de heupen tegen. Dan zakt ze door haar achterpoten. Op die kleine momenten van aftakeling probeer ik door mijn tranen heen te glimlachen. Ze is er nog, ze kwispelt nog, ze is nog zo blij. Er schuilt een nakend stuk ellende in het woordje nog.
Kleine kwaaltjes en berusting in iedere pas
Vorige week werd ze 13 jaar, 91 in hondenjaren. Voor een 91-jarige zijn de kwaaltjes niet zo verwonderlijk. Ze sloft, ze sjokt, ze snuffelt. De ooit zo soepele tred heeft plaatsgemaakt voor berusting, je ziet het in iedere pas, alsof ze er mee wil zeggen ‘Het is goed zo’. Midden op het grasveld blijft ze stilstaan. Of gaat liggen. Om geaaid te worden of om terug te gaan. In de zomer ging ze op het grasveld liggen en kietelde ik de wit geworden buikharen. Zat daar nou een grote bobbel? Ja.
Gesmoorde snikken en blijdschap
Er bleek niets aan de hand te zijn, een vetbult, volgens de dierenarts. Ik smoorde mijn snikken en eenmaal in de auto – met het plaatje in de autospiegel van een blije labrador op de achterbank – ging ik pas echt los. Compleet met lange valse uithalen en snotterbellen. We waren ontsnapt aan het lot, gingen naar het bos en kochten een groot stinkend bot. De poster in de dierenartspraktijk negerend, waarop de levenscyclus van de hond na 14 eindigt.
Die lieve oogjes die glanzen van de staar
“Dat wordt nog wat”, zeggen mensen. Ja, dat wordt nog wat mensen. Het is al heel wat. “Je moet niet op de zaken vooruit lopen, genieten van het heden”. Jaja, dat doe ik. Echt. Ik doe mijn best. Tot ik in die lieve kraaloogjes kijk die glanzen van de staar, die trouwe ogen die me al dertien jaar lang volgen bij iedere stap die ik zet. Mezelf afvragend hoe je in vredesnaam kunt genieten van het heden als de eindigheid je aanstaart?
Het Fishermans-effect
Op die kleine momenten van aftakeling, zou ik wel eens een zakje Fishermans Friend uit m’n broekzak willen trekken en zeggen ‘Sterk spul he?’ Voor die kleine momenten waarop het je even aanvliegt. Of gewoon keihard in je gezicht slaat. Oud worden. Je wenst het alles en iedereen toe. Je wilt het zijn, tot je het bent. Want als het zich aandient bij dat wat je dierbaar is, komt het altijd te snel.
CC foto: Gizmo
11 reacties
Ach, wat ontroerend geschreven. Ik zit met tranen in mijn ogen te lezen.
Wij hebben het ook mee gemaakt met onze vorige hond. Vreselijk is dat. Ik zat het echt met tranen in m`n ogen te lezen. Heel veel sterkte meis.
Ik heb mijn ogen ook niet droog kunnen houden. Ik weet precies wat je bedoelt. Onze twee bruine labradors zijn inmiddels 11 en 9 jaar. Ze zijn al vanaf jonge leeftijd bekend met mastocytomen (huidkanker) en zijn hieraan al meerdere malen geopereerd. We mogen heel dankbaar zijn dat zij uberhaupt deze leeftijd hebben gehaald. Ook ik denk er wel eens aan, wat zal ik ze missen als ze er niet meer zijn. Ik druk dat gevoel altijd snel weer weg. Het gaat nu goed met ze en ze zijn er nog, dat is het belangrijkste. Als het zo ver is, is het vroeg genoeg om verdrietig te zijn, daar wil ik nu geen tijd aan verspillen.
zooo herkenbaar. zit hier met een oude dame van ruim 14(!) per dag gaat ze achteruit,maar nog steeds levenslust en glimmende pretoogjes.haar hoofd wil nog zo graag,dr lijf denkt er wel eens anders over.
dat ik vaker iets moet opruimen van haar,nou ja, met alle liefde. maar DE dag komt naderbij...en ik ben nu al verdrietig :(
Wat ontzettend herkenbaar!
Hier in huis een labrador senior van 16 1/2 jaar.
Oh wat een herkenbaarheid ook hier. Onze malloot v.e. teckel wordt deze zomer 10. En ik ben zoo bang voor zijn eind. Hij is 7 jaar geleden met ons mee geemigreerd naar Canada en hij is hier zoo gelukkig. Als we wandelen komt hij altijd even naar ons terug hollen alsof hij wil vertellen hoe blij hij is dat hij mee mocht. Hij heeft hier ook een zusje gekregen; een Golden Retriever en ze zijn zo gek met elkaar.
Laat het alsjeblieft nog heeel lang duren!
Aahhh wat herkenbaar! We zagen onze hond de afgelopen tijd ook zo achteruit gaan. Compleet met vetknobbels, dover worden en nachtblindheid.
Hij was bijna 14 en donderdagavond hebben we hem moeten laten inslapen omdat hij echt vreselijk ziek was, niet meer at en dronk en niet meer op z'n poten kon staan. Ik had telkens nog de hoop dat hij een keer zo neer zou vallen maar zijn hart en longen waren te sterk en de rest van zijn lichaam te zwak.
De afgelopen tijd wou hij ook geen moment meer alleen gelaten worden en ik ben blij dat ik hem heb kunnen verzorgen.
Ik merk dat het voor mij nu heel belangrijk is om op een goede manier, die bij ons past, afscheid van hem te nemen. Maar allemachtig wat is het moeilijk om onze grote vriend na bijna 14 jaar te moeten missen!
Heel herkenbaar! Je ziet het al aan de eerste veranderingen in het gedrag zoals in de auto: i.p.v. met de neus tegen de vooruit staan om vooral maar niets te missen, voortaan rustig zitten. Niet meer zo vlot op de bank kunnen springen. En dan weet je al dat ze ouder aan het worden is en het moment van afscheid nadert. Maar dan kunnen ze nog een aantal jaren mee. Maar oh, wat vliegen die jaren snel om! En dan sta je er weer voor....
De Hondenhemel
Ergens is er een plek waar
onze trouwe metgezellen op ons wachten ..............
Gewoon aan deze kant van de hemel
is er een plek die de Regenboog-Brug wordt genoemd.
Wanneer een dier sterft, dat heel dierbaar is voor iemand hier,
dan gaat dit huisdier naar de Regenboog-Brug.
Daar zijn grasvelden en heuvels voor al onze speciale vrienden,
zodat ze samen kunnen rennen en spelen.
Daar is een overvloed aan eten, water en zonneschijn
en onze vrienden hebben het warm en behaaglijk.
Alle dieren die ziek of oud waren worden weer gezond en vitaal,
zij die gewond of verminkt waren worden weer heel en sterk,
net zoals wij hen herinneren in onze dromen van de dagen en tijden die voorbij zijn.
De dieren zijn blij en tevreden, behalve voor een kleinigheid,
ze missen allemaal iemand die voor hen heel dierbaar is en die achter moest blijven.
Allemaal rennen en spelen ze samen, maar er komt
een dag wanneer er plotseling een stopt en staart in de verte.
Zijn heldere ogen staan gespannen, zijn enthousiast lichaam beeft.
Plotseling begint hij weg te rennen van de groep,
vliegend over het groene gras, dragen zijn benen hem sneller en sneller.
Jij bent gezien en als jij eindelijk je speciale vriend ontmoet,
omhels je elkaar in een vreugdevolle hereniging om nooit meer gescheiden te worden.
Gelukkige kusjes regenen op je gezicht,
je handen liefkozen zijn geliefde hoofd en jij kijkt opnieuw
in de vertrouwde ogen van je huisdier,
die al zolang uit je leven weg was maar nooit uit je hart.
Dan gaan jullie samen over de Regenboog-Brug.....
Wat een mooie, lieve, herkenbare reacties allemaal. Fijn om te lezen. Dank je wel. En @jurkjes wat een mooi gedicht :-)
@Jas Afgelopen donderdag? Wat vreselijk :-( Heel veel sterkte.
@Femke. Ik kreeg dit gedicht twee jaar gelden van iemand, toen ik mijn trouwe viervoeter Scooby van 13 en een half heb moeten laten inslapen. Ik heb het even voor jou opgezocht.
Sterkte ermee.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren