week 28 | 13.07.11 | 13:35 | Jossine |Kinderen |Ontwikkeling |Psyche |redactie |Relatie |Thuis |Tijdschrift Viva | Door JossineM

Scheiden

De ouders van mijn beste vriendin op de middelbare school hadden een zeldzaam slecht huwelijk. Het enige goede aan hun haat voor elkaar was dat ze er consequent in waren. Dat gaf een zekere mate van veiligheid. Geen maaltijd ging voorbij zonder hatelijke opmerkingen. En als mijn vriendin weer eens belde met de mededeling ‘dat haar vader met een mes achter haar moeder aanjoeg’, dan was het als vanzelfsprekend dat ze bij mij kwam logeren.

Heldin
Toen mijn vriendin achttien werd, meldde haar moeder dat ze ging scheiden. Nou was mijn vriendin een nakomertje – haar moeder was 68 jaar toen ze daad bij woord voegde. Ik vond haar een heldin, maar tegelijkertijd begreep ik niet waarom mensen zo lang in zo’n slecht huwelijk blijven.

Later in mijn leven had ik een vriendin die continu problemen met haar vriend had. Op een gegeven moment ‘namen’ ze een baby. Zes maanden na de geboorte van hun zoon gingen ze alsnog uit elkaar. Ik begreep niet dat je een mens op de wereld kunt zetten om vervolgens toch uit elkaar te gaan.

Indrukwekkend
Lange tijd heb ik niet aan deze ‘voorvallen’ gedacht, tot ik het indrukwekkende verhaal las van mijn collega Patricia over de scheiding van haar ouders. En wat dat met haar heeft gedaan. Een overweldigend gevoel van onveiligheid – lang voor en na de scheiding.

Ik begrijp het nog steeds niet
Ik weet zeker dat de moeder van mijn jeugdvriendin dacht dat ze er goed aan deed om in een liefdeloos huwelijk te blijven tot haar dochter oud genoeg was. Ik weet zeker dat mijn vriendin oprecht hoopte dat haar relatie gered zou worden met een baby. Ik weet het – maar ik begrijp er nog steeds geen snars van. Maar dan heb ik makkelijk praten: ik ben al achttien jaar getrouwd. En bij tijd en wijle zeer, zeer gelukkig.

© Beeld: Privébezitdot