week 29 | 24.07.11 | 14:02 | CarolienD | Door CarolienD

Stoppen lieflijke zwanen het vloeken?

Er zijn mensen die nooit vloeken. Die hun hoofd stoten aan een laag hangende afzuigkap en dan ‘curry’ of ‘chips’ zeggen. Die alleen hun schouders ophalen als ze, vanwege een sneeuwstorm, stranden op een afgelegen vliegveld in Rusland en binnensmonds ‘oh oh’ mompelen als ze hun tas in de trein laten liggen. Ik behoor zelf niet tot dat clubje. Als ik mijn teen stoot is ‘verdikkie’ niet de kreet die ik zoek. Hoe meer harde g’s, r’en en k’s er in de krachtterm zitten die ik de wereld in smijt, hoe sneller ik de pijn of pech vergeet.

Schrikmomenten
Nu ben ik nog redelijk op mijn hoede. In mijn studententijd deelde ik een klein huis met een christelijke huisgenote, waardoor ik God er meestal buiten liet als de frontjes van de keukenkastjes af kwamen zeilen of er een duif tegen het raam vloog. Middeleeuwse ziektes wilde me nog weleens ontglippen op schrikmomenten of pijnlijke aangelegenheden. Maar vaak vond ik dan binnen de kortste keren een theedoek om mezelf de mond te snoeren, of een deurtje waarachter ik, op gedempte toon, verdere verwensingen kon doen. Hoe lang ik echter ook met die huisgenoot samenleefde: helemaal stoppen met vloeken is me nooit gelukt. Niks is namelijk lekkerder bij frustratie dan, vanuit je tenen, te smijten met woorden die te lelijk zijn om het daglicht te aanschouwen.

Verderfelijk
Vandaar ook dat ik gisteren weer eens even bleef staan bij de poster van de Bond tegen het Vloeken. Ooit kwamen zij met de kreet ‘Als er een vloek valt, breekt er iets.’ Dat vond ik een mooie, omdat het bij mij vaak andersom is: als er iets valt, en dus breekt, begin ik te vloeken. De posters met alle voornamen die vergeleken werden met Jezus als scheldwoord, vond ik tegen het briljante aan. En met mij vonden veel studenten dat: ik heb ze op verschillende verderfelijke studentenholen zien prijken. Nu heeft de Bond echter een nieuwe slogan. ‘Praat eens met elkaar. Vloeken is onnodig.’ Die moest ik even laten bezinken. Ik praat namelijk vaak met mensen. Maar als ik mijn hoofd met een rotgang tegen een keukenkastje beuk, is mijn reactie niet: ‘ik ga eens even iemand zoeken om hierover in gesprek te gaan.’

Zwanen
Bijzonderder dan de slogan, vind ik echter het beeld op de poster. Twee witte zwanen. Zwanen praten niet. En ze vloeken ook niet. Zwanen zijn ook geen vredelievende beesten. Ze zijn agressief en pikken het brood van je bord als ze erbij kunnen (dat weet ik uit ervaring). Hoewel ik het een nobel streven vind om de wereld van het vloeken af te helpen (of het in elk geval te beperken tot een binnenskamerse aangelegenheid), houdt de poster van de Bond tegen het Vloeken me al een dag bezig. Stoppen mensen echt met vloeken als ze twee zwanen zien die uitstralen dat práten de oplossing is? Ik vraag het me af…

CC foto: Tony Donnellydot