week 30 | 25.07.11 | 17:54 | Bloggers |DanielleB |Ontwikkeling |Relatie | Door DanielleB

Te koop: huwelijk, €2,50

Ze hangt tussen een set oranje gordijnen en een verschoten badjas in. Ik streel het witte satijn en volg met mijn vingertoppen het kanten reliëf op de sluier.

Ze hoort hier niet
Ik rol een pareltje tussen duim en wijsvinger heen en weer en laat mijn blik langs de rekken om mij heen glijden. Cognackleurige ribbroeken, mosgroene colberts, vale spijkerbroeken en lila winterjassen. Op de grond staan paardrijlaarzen, inline skates en knuffelbeesten. Het lijkt wel alsof de witte jurk licht geeft in de donkere hal. Ik snuif de geur op van oma’s, oude boeken en stoeptegels. Ze hoort hier niet.

Ga je trouwen kind?
Ik pak het pofmouwtje stevig vast en speur met mijn ogen de kringloopwinkel door. Alsof ik een verdwaald kind bij de hand neem en vastbesloten ben de moeder terug te vinden. Wie laat haar nu zo achter? Ik pak de hanger van het rek en loop de winkel door. Ik moet de jurk hoog optillen om geen stof over de grond te laten slepen. “Ga je trouwen kind?” Op een bruin lederen bankstel in de hoek zit een oude man. Tussen zijn knieën balanceert een hoedje op een wandelstok.

De mooiste jurk die ze ooit had gezien
Aangekomen bij de spiegel houd ik de jurk voor. Ik hang de kleerhanger om mijn nek en zet mijn handen in mijn zij, twee gympies piepen onder het witte tule vandaan. Vaag ruik ik de geur van een zoet parfum. Ik ruik de vrouw die deze trouwjurk eens droeg. Ze was kleiner dan ik, een beetje mollig en verliefd. Ze had kastanjebruin haar, opgestoken met kleine witte bloemetjes erin. Ze droeg rode lippenstift en handschoentjes van kant. Ze had deze jurk uitgezocht samen met haar moeder en haar zus. Het was de mooiste jurk die ze ooit had gezien.

Dit gaat nooit voorbij
Ze heeft in deze jurk gedanst en geproost op de liefde. Ze dacht: wat ben ik gelukkig. En: dit gaat nooit voorbij. De bruine ogen die me in de spiegel aankijken twinkelen.

Een koopje
Ons oogcontact wordt verbroken. Er komt een tengere vrouw voor me staan, met kort grijs haar en een bril op het puntje van haar neus. “Mooi hè? Is gisteren binnengekomen.” Ik knik, weet even niets te zeggen. “Alle jurken zijn twee euro vijftig. Een koopje.” Ze verdwijnt weer tussen de winterjassen. Ik zucht en strijk de plooien in de rok glad, net zoals de vrouw die deze jurk vele jaren geleden droeg ooit heeft gedaan.

Zoveel herinneringen op één hanger. Vroeger onbetaalbaar, nu twee euro vijftig. Een koopje.

Foto: gettyimages.com