week 32 | 08.08.11 | 10:22 | Bloggers |DanielleB | Door DanielleB

In de put

Machteloos kijk ik toe hoe de bruine massa mijn sleutelbos verzwelgt. Ik vang een laatste glimp op van de pootjes van de Eiffeltoren, die op zijn kop in de drek verdwijnt. Welke oetlul maakt er nu een put in een fietsenstalling?

‘s Avonds keer ik terug. Gewapend met een bol touw en een grote magneet uit de schuur van opa. Ik kijk of er niemand in de buurt is en zak door mijn knieën. Met twee handen trek ik aan de roestige spijlen en ik zet de putdeksel omhoog. Uit mijn zak haal ik de magneet. Ik stop hem in een boterhamzakje en knoop het aan het touwtje. Ik check nog één keer of echt niemand me ziet. Met ingehouden adem laat ik de magneet in de put zakken.

Beet
Ik geef een metertje extra touw, totdat ik voel dat de magneet de bodem raakt. Ik geef een ruk. Beet! Mijn hart maakt een sprongetje als ik voel dat ik iets zwaars aan mijn magneet heb hangen. Als mijn buit bijna aan de oppervlakte is, schiet het los. Ik probeer het nog eens. Als mijn magneet weer vastklinkt voel ik hoe een groot voorwerp tegen de wand van de put stoot. Weer voel ik de magneet loslaten. Ik laat het touw opnieuw zakken, nu in de andere hoek. Ik manoeuvreer wat over de bodem en haal weer op.

Ik wil Dat Ding!
Tot mijn genoegen zie ik metaal aan het zakje bungelen. Sleutels! Twee bosjes zelfs. Maar de sleutel die mijn fiets moet redden van een eenzame nacht in de fietsenstalling zit er niet bij. Ik dip mijn magneet opnieuw in de derrie. Ha! Vijf cent. Hé! Een schroef. En dan, eindelijk, zie ik mijn Eiffeltorensleutelhanger aan de magneet kleven. Ik ben alleen niet zo blij als verwacht. Ik ben eigenlijk nog niet uitgevist. Ik wil dat zware ding!

Is het een vogel, is het een vliegtuig?
Ik schud wat bruine sliertjes van mijn sleutels en stop het bosje in mijn zak. Nu is het tijd voor het echte werk. Ik stuur mijn magneet terug naar de hoek van Dat Ding. Meteen is het raak. Is het een Colt .45? Is het een horloge met afgehakte arm eraan? In opperste concentratie trek ik. Het is… Er ontstaat een onheilspellende draaikolk in de put. Het is… Ik zie iets glimmen onder het oppervlak. Het is… fernandes. Met een plons valt het blikje terug in de put. Wat een deceptie.

Nu ik toch bezig ben, doe ik de put ernaast ook wel even. Wie weet zit daar wel iets in waarmee ik de voorpagina van de krant haal. Ik klap de volgende put open en laat het boterhamzakje er in plonzen. Dan hoor ik opeens een harde klik. Ik spring op en zie hoe een stukje verderop een man zijn fiets van het slot haalt. Hij kijkt me vreemd aan. “Ik ehh… zoek mijn fietsensleutel.” verklaar ik mijn gedrag. Snel haal ik het touw op en klap de put dicht. Aan de magneet kleeft een muntje en een derde onbekende sleutel. “Kijk, hebbes!” De man rijdt weg zonder iets te zeggen.

Putpoeren
Ik besef mij opeens dat ik een half uur in het riool heb zitten hengelen. Het is eigenlijk best rustgevend, en een beetje spannend. Putpoeren is sportvissen 2.0, maar dan diervriendelijk. Een magneet aan een touw is de metaaldetector nieuwe stijl, maar dan goedkoop.

Het wordt donker en ik loop naar mijn fiets. De drie sleutelbosjes rijg ik aan een stuk touw en hang ik aan een lantaarnpaal. Misschien kom ik morgen nog even terug…

Foto: gettyimages.comdot