week 34 | 28.08.11 | 17:56 | Bloggers |Nynke |Psyche |Werk | Door NynkeDeJ

Schrijversblok

Ik wil het even met jullie hebben over iets wat mijn leven nogal bepaalt. Het schrijversblok, de aandoening onder schrijvers waarmee een totaal gebrek aan inspiratie wordt bedoeld.

Ik ben een aasgier
Je hoort schrijvers er weinig over. Want het is niet iets waar je graag een babbeltje over maakt. Mensen vragen mij wel eens: waar haal jij al je inspiratie vandaan? (Nou ja, eigenlijk vraagt niemand mij dat ooit, maar het zou voor dit blog wel leuk zijn als jullie dat ooit hadden gedaan.) Ik antwoord dan altijd naar waarheid: die haal ik uit alles. Ik ben de aasgier van mijn familie en –vriendenkring.

Slinger even mijn hersens aan, wil je
Als ik met mijn vrienden in de kroeg zit, denken zij dat we gewoon in de kroeg zitten. Wat zij niet weten is dat zij eigenlijk figureren in Nynke’s Grote Brainstormsessie Des Levens. Ik wil weten wat ze recentelijk meegemaakt hebben. Wat speelt er in hun leven? Wat zijn de grote zaken die besproken worden? Zij geven mij altijd wel een ingangetje voor een nieuw verhaal. Eén opmerking kan al genoeg zijn om zijn hersens aan te slingeren, en mijn fantasie de vrije loop te laten.

Maar soms geven mijn vrienden niet genoeg input. Hebben ze het de hele avond over 1. mijn vriend is met zijn fiets over de kop gevlogen of 2. ik werk bij de NS.

Was er bloed involved?
Dat is niet genoeg voor mij. Er moet meer gebeuren. Dus begin ik een beetje te porren. ‘Is hij zwaargewond en was er veel bloed involved bij de overdekopvliegerij? Heb je tijdens de stage als conducteur wel eens een passagier neer moeten slaan omdat hij aan je stropdasje zat?’ Je moet me iets geven om mee te werken. Vooral als ik een schrijversblokje heb.

Zonder blokje verzin ik er zelf wel een verhaal omheen. Dan kan ik zo vijftienhonderd woorden schrijven over het werk als conducteur. Mét schrijversblok ben ik zo geblokkeerd dat ik bij voorbaat al begin te schreien, al geef je me de onderwerpen op een gouden schaal.

Dit is de voicemail van Nynke…
Terwijl de opdrachtgevers blijven bellen. Of je misschien je deadline was vergeten. Waar de boel blijft. En dan kun je wel met je vingers in je oren onder tafel gaan zitten, maar daarmee kun je de rekeningen niet betalen.

Je moet dus wel. Maar zo’n schrijfblokje is niet gemakkelijk te verdrijven. Je kunt even een rondje gaan fietsen, of even de stad inlopen om bij de drogist tampons te halen, maar meestal krijg je daar niet de grootste epifaniën van. Wel heb ik nu zoveel tampons dat ik met terugwerkende kracht de watersnoodramp van 1953 had kunnen voorkomen.

Je moet gewoon maar stil blijven zitten, en hopen dat er iets hilarisch gebeurt. Hopen dat de buurman naakt voor het raam gaat staan. ‘Max Geheugentrainer’ kijken en hopen dat de mop van de dag een schunnige is. Ik heb het leukste beroep ter wereld, maar soms krijg ik wel zin om even met mijn hoofd tegen de muur te beuken.

CC Foto: mbgrigby