week 35 | 31.08.11 | 11:00 | CarolienD |Thuis |tv | Door CarolienD

Brengt Fort Boyard jeugdsentiment?

Precies een jaar geleden schreef ik, onwetend en wanhopig, onderstaand stuk op mijn eigen blog. Mijn grootste wens: de serie die me in mijn jeugd naar de buis zoog, terugzien. Overal zocht ik naar oude fragmenten van De Sleutels van Fort Boyard, maar zelfs in de archieven van het Instituut voor Beeld en Geluid in Hilversum, vond ik die niet. En toen kwam, tijdens mijn vakantie, het prachtige nieuws.

Gympakjes
Er kwam een remake. Van die serie. Juichend rende ik over het strand, mijn woorden van vorig jaar nuancerend. Ik wil WEL een remake. Ik hoef geen felgekleurde gympakjes of jaren’90 kuiven meer, als er maar dichtklappende poorten en donkere tunnels te zien zijn. Ik ben al lang blij met elke slang, tijger, grijze “Attention, attention” tovenaar of lilliputter die in beeld komt. Zelfs die BN’ers overleef ik wel. Want eindelijk. De Hilversumse Goden hebben mijn verzoek, na jaren smeken en bloggen, verhoord: ‘De sleutels van Fort Boyard’ is terug op tv. Vanaf aanstaande maandag. En ik ben- vooralsnog- zielsgelukkig.

Hieronder een deel van mijn smeekbede uit 2010. Als nostalgische herinnering aan toen en een vooruitblik op wat, hopelijk, komen gaat. Wat verwachten jullie?

Slangenkelder
Als ik ooit beroemd word en dan de eer krijg om een avond lang over mezelf en mijn favoriete fragmenten te vertellen op de Nederlandse tv, dan weet ik vast wat ik wil zien. De sleutels van Fort Boyard. Liefst een aflevering lang. Ik denk dat ik een groot deel van mijn generatie een groot plezier zal doen met beelden van levensgevaarlijke bungeejumps, schaarsgeklede vrouwen die in een kelder met slangen worden gegooid en een grijze, wijze man die het uitspreken van de woorden ‘attention, attention’ tot een kunst heeft verheven.

Bak tarantula’s
In mijn herinnering keek ik de spannende gevangenisavonturen standaard na een dag lang buitenspelen, met buurtkinderen hangend voor de tv, liefst gekleed in een aan-elkaar-pyjama (waarvan ik me ook afvraag waar ze gebleven zijn), vergezeld door een vader of moeder die zelf net zo fanatiek zat te schreeuwen wanneer de kandidaten op het punt stonden te worden verscheurd door een legertje hongerige tijgers. De kandidaten waren stoer, van het kaliber superhelden, want ze zwommen minutenlang door ondergrondse gangenstelsels, graaiden zonder blikken of blozen een sleutel uit een bak tarantula’s en stortten zich als gekken op de gouden munten die ze mochten oprapen tot de poorten dichtgingen en de tijgers zouden worden losgelaten. En, niet onbelangrijk, ze hielpen elkaar door de dichtvallende hekken heen, om te voorkomen dat iemand, met zakken vol goud, het leven rijk maar zonder benen verder tegemoet zou treden.

Wel een remake
Ik hoef geen remake van de serie (JAWEL DUS, JAWEL). Juist de neonkleurige fitnesspakjes, de hoge kuiven en de synthesizerdeuntjes maakten de serie nog leuker dan die al was. Maar ik zou wel heel graag eens terugzien waar ik me vroeger de hele week op verheugde. Ik wil de spanning combineren met het gevoel van jeugdsentiment en vooral achterhalen voor wat voor belachelijke florijnbedragen de helden hun leven in de waagschaal stelden.

Dank u, Avro. We gaan het zien.

CC foto: Andy Robertsdot