week 36 | 05.09.11 | 08:36 | Bloggers |Eten & drinken |FemkeN |Gezondheid |Relatie | Door FemkeNls

Liefdesvet

Gezelligheid is: een snijplank vol lekkernijen. Ontdekken dat je nieuwe liefde geweldig kan koken. En constateren dat je na een jaar als twee troetelberen met de buiken tegen elkaar aan kan staan.

Al die gezelligheid hangt nu over m’n broekriem
Liefdesvet dus. Want dat is het. Na jaren verveeld een blik tomatensoep te hebben losgetrokken in mijn eentje, zijn de weekenden nu gevuld. Met voedsel. Met hapjes. Met wijntjes. Met blauwige 60+ kazen waarvan je de calorieën gewoon niet kunt tellen. Daarom hangt de gezelligheid nu over m’n broekriem, nog even en er past een golfbal in de putten op mijn bovenbeen.

Ik wil gewoon eten, de godganse dag door
Laatst heb ik de man die me liefdevol voedt met zelfgemaakte pasta carbonara uitgescholden. ‘Jij FEEDER’. Het was eruit voor ik er erg in had, daarna heb ik er geen woord meer aan vuilgemaakt (ik had m’n mond vol). Ik pas niet meer in mijn spijkerbroeken, gelukkig zijn die chino’s helemaal de bom. Maar ik kom dus niet meer uit de eetstand. Ik kom er gewoon niet uit. Ik heb honger (trek, whatever, ik wil gewoon eten). De godganse dag door.

Vetkwabben op de koelkast
Als remedie heb ik een plaatje uitgeknipt van een vlezige zwembandbuik, die hangt nu op de koelkast. Er zijn mensen die een plaatje uitknippen van een model met zo’n glad glimmend afgetraind lijf, dat vind ik zo onhaalbaar dat het z’n doel voorbij schiet. Zo word ik toch nooit. Dan krijg ik een hekel aan mezelf en vooral aan die wildvreemde goed gelukte verschijning. Nee, die vetkwabben op de koelkast doen het goed. Ik leg een duidelijke relatie tussen oorzaak en gevolg. Die vetkwabben zeggen: natuurlijk mag je zeven plakken kaas uit de verpakking rukken, maar je weet wat dat betekent.

Ja, ik ben zwanger, van de Roquefort
In mijn geval betekent dat een plaatselijke vetophoping die zich concentreert rondom mijn goed verstopte sixpack. Ik draag zoals moeders in wording dat zeggen ‘mooi naar voren’. Iedere kilo extra gaat naar m’n buik. Het allerergste wat je kan gebeuren is dat mensen heel opgewekt naar de zwelling onder je shirt staren, de hand verrukt voor de mond slaan, kijkend naar het zogenaamde wonder in wording en aarzelend vragen: ‘Ben je….?’
Als ik nog even doorvreet, moet ik straks uitleggen dat ik zwanger ben, van de Roquefort.
Alleen de gedachte al.
Deze liefde gaat niet langer door de maag.

CC foto: barbtrek.