Waarom komt angst met de jaren?
Nog geen 15 jaar geleden haalde ik met gebogen takken spinnenwebben uit de bomen. Stond ik grijnzend op de hoogste duikplank. Was auto’s afsnijden met mijn fiets in mijn ogen een sport en vond ik hoge golven geweldig.
Huilen, overgeven of flauwvallen?
Tot mijn dertiende was ik, als ik eraan terugdenk, compleet fobieloos. Dat kan ik nu niet meer zeggen. De eerste angst ontstond rond mijn veertiende, toen ik over de leuning van een balkon in de gapende diepte keek en dacht: wat nou als dit balkon afbreekt en ik meters naar beneden stort? Dan ben ik dus dood. Of zwaargewond. Ik kan eigenlijk beter een stapje terugdoen en lekker binnen gaan staan. In de loop der jaren veranderde die gezonde spanning op grote hoogte in blinde paniek. In een Belgische kabelbaan met glazen coupé keek ik op mijn achttiende over de Ardennen uit en dacht: moet ik nou huilen, overgeven of flauwvallen? Mijn lichaam koos voor het eerste. Hoogtevrees was geboren.
Storm op komst
Inmiddels zak ik door mijn benen als ik op de kermis een zweefmolen zie op 60 meter hoogte. De aanblik alleen al maakt me kotsmisselijk. In Japan stond ik vorig jaar trillend in de lobby op de begane grond van ons hotel. Onze kamer lag namelijk in de nok van een wolkenkrabber, waar op dat moment een storm overheen raasde die me, naast angst voor grote hoogte, ook angst voor hele harde wind en onweer inboezemde. Fobietje nummer zoveel.
Nevernooit meer
Want inmiddels was ik ook al compleet panisch geworden voor spinnen. Een kruisspin die de wacht houdt voor mijn schuurdeur betekent geen toegang voor mij. Ook fietsen doe ik wat rustiger. Na een valpartij dankzij een onoplettende voetganger vorig jaar, vertrouw ik niemand als ik op mijn tweewieler zit. Ook junks vind ik eng. En sinds afgelopen zomer weet ik zeker dat ik me nevernooit meer in een bootje op open water begeef. Ik ben te blij dat er op de boottocht van Lombok naar Bali alleen een pakje zakdoeken gesneuveld is (om mijn blinde paniek te verdoezelen).
Geraniums
Hoe dan ook: ik ben een angsthaas. Een gigantische schijterd met een breed scala aan fobieën. En hoe ouder ik word, hoe meer het er worden. Ik vraag me af waar ze vandaan komen. Word ik steeds banger omdat ik de risico’s beter kan inschatten? Is mijn adrenalinebehoefte verzadigd? Word ik een zwartkijker omdat ik meer kranten lees dan vroeger?
Mijn vrienden ondervinden ook dat angst met de jaren komt. Zitten we over twintig jaar dan massaal achter de geraniums, de enge wereld te bekijken? Ik hoop het niet. Dat is namelijk mijn grootste angst…
10 reacties
Ik denk niet dat je het zo kunt generaliseren. Zelf had ik als kind een aantal fobieën waar ik nu helemaal van af ben en ik loop tegen de zestig. Ik herken me er dus helemaal niet in.
Grappig dat je vrienden het wel bevestigen. Willen ze je misschien een beetje geruststellen?
Haha, ja, wie weet. Vrienden hebben het bijvoorbeeld met skiën: ze durfden vroeger veel meer dan nu. Toeval, misschien...
Bij mij is het tegenovergesteld. Was al kind angstig en nu nauwelijks meer.
heel herkenbaar. Alhoewel, sommige fobieen lijken af te nemen terwijl andere alleen maar groter worden.
Vroeger keek ik zonder problemen naar films over geesten en andere gure verhalen. tegenwoordig laat ik het wel uit mijn hoofd en kies ik liever voor een psychologische thriller. Films al SAW en the Grudge heb ik dus ook niet gezien. Mij te eng, te goor en te onvoorspelbaar.. bah bah
Heel herkenbaar.
Vroeger als klein kind, hysterisch als ik een brug over moest lopen.
Die angst is langzaam weggeebt en als volwassene lachtte ik erom.
Nu loop ik tegen de 40 en ineens is het in volle hevigheid terug. Fietsend over een bruggetje werd ik erdoor overvallen. Snel doorgereden, maar nu durf ik dus gewoon grotere bruggen, die met een boog over het water gaan, niet meer over. Ik verstijf gewoon, krijg papbenen en kan geen stap meer verzetten.
Heeft dat ook niet te maken dat je als kind niet zo snel gevaar ziet?
Ik zat vroeger bijvoorbeeld op turnen en dacht helemaal niet na bij wat ik allemaal voor capriolen uithaalde. Totdat ik 17 werd, toen ging ik nadenken wat er allemaal zou kunnen gebeuren, en durfde ik ineen een heleboel niet meer.
Kinderen zien meestal geen gevaar, dat heeft te maken met een nog niet volgroeide hersenkwab. Gelukkig heb ik "alleen maar" hoogtevrees, opgelopen door een griezelige gebeurtenis, muizen, ratten, spinnen, geen probleem, aan junks ben ik gewend, meestal zijn ze alleen irritant op een enkele agressieveling na.
Volgens mij komt het door hoe je zelf met die angst omgaat. Jouw gedachtepatroon is verkeerd (ohnee, eng, paniek, ik moet huilen/kotsen/weg hier). Je hebt jezelf zo geprogrammeerd, het is als het ware jouw truukje, jouw manier van omgaan met angst. En zo wint de angst steeds meer terrein. Pas als je angsten gaat overwinnen en inziet dat het allemaal alleen maar in je hoofd zit en je jezelf bang maakt, zal het minder worden.
Wel n's aan 'n auto-immuun aandoening in milde vorm gedacht?
Grijzend?
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren