Boekrecensie: Vette pech
Met een straatbeeld waarin de overtollige kilo’s steeds prominenter worden was het een kwestie van tijd voor iemand er een boek over schrijven. Die persoon werd Larissa Verhoeff, zelf ook een flink aantal kilo’s te zwaar.
Troosteten
“Dit is geen dieetboek. Geen zelfhulpboek. Geen gouden anti-obesitaspil of de oplossing voor of tegen alles. Dit is gewoon een boek over een vrouw die er ineens achter kwam dat ze dik was en hoe dat besef haar wereld veranderde”, schrijft ze in haar voorwoord. Verhoeff dacht lange tijd dat ze er nog best goed uitzag, tot ze van wildvreemden opmerkingen kreeg over haar gewicht. “Twintig of dertig kilo minder en ik had je wel willen doen”, dat soort dingen. In plaats van die twintig of dertig kilo eraf te werken zocht ze echter haar troost in eten, eten en nog meer eten.
Vet voor zes
In dit boekje schrijft ze openhartig over haar eetverslaving. Ze vergelijkt die met andere eetstoornissen, want de basis is hetzelfde: ze kon haar emoties niet meer de baas en zocht haar toevlucht in eten. En dan niet per se lekker eten. Nee, gewoon veel, vaak en vies. Het tankstation werd haar belangrijkste dealer van chocoladerepen en zulks en in de snackbar bestelde ze voor zes personen vet voedsel, dat ze in haar eentje opat.
Gewichtloos in het water
Behalve over het eten schrijft Verhoeff over hoe het is om dik te zijn. Dat je dijen tegen elkaar schuren op warme dagen. “Je hoort er nooit iemand over,” beweert ze, “maar ik weet zeker dat andere dikke vrouwen hetzelfde hebben.” (Klopt. Ik ook.) Dat het water de fijnste plek is om te vertoeven omdat je daar gewichtloos bent, mits het je lukt om op een onopvallende manier in het zwembad terecht te komen. Dat je beter niet met een ijsje in je hand over straat kunt lopen, omdat je de blikken die dat oplevert heus wel voelt. Dat de zogenaamd behulpzame opmerkingen in de trant van: “Maar het is toch simpel: gewoon minder eten en meer bewegen” je na tien keer meer dan de neus uit komen. Dat soort dingen dus.
Schop onder de kont
Allemaal heel herkenbaar, mag ik wel zeggen. Alleen soms iets té. Het boek biedt vooral een heleboel overpeinzingen die ik zelf ook al meermalen heb gehad, en weinig aanzet om het om te draaien. Heel in het kort beschrijft Verhoeff hoe bij haar de knop om ging en hoe een therapeut haar heeft geholpen om van haar eetverslaving af te komen, maar dat is zo minimaal dat ik niet geloof dat iemand er iets aan zou hebben. Oftewel: 10 voor de herkenbaarheid, vette onvoldoende voor de bruikbaarheid.
© foto: Lev.
8 reacties
Bruikbaarheid nul?
Nou, ze pretendeerde toch ook niet een hulpboek te hebben geschreven?
“Dit is geen dieetboek. Geen zelfhulpboek. Geen gouden anti-obesitaspil of de oplossing voor of tegen alles. Dit is gewoon een boek over een vrouw die er ineens achter kwam dat ze dik was en hoe dat besef haar wereld veranderde”, schrijft ze in haar voorwoord.
Jammer dat het zo herkenbaar voor je is.
Erg flauw om een boek een 'vette onvoldoende' te geven op iets waa het niet voor bedoeld is. Het is er niet voor jouw bruikbaarheid, het is haar ervaring.
Je kunt dan ook wel zeggen: 10 voor de herkenbaarheid, vette onvoldoende voor de ph-waarde. Inderdaad, slaat ook nergens op.
De schrijfster geeft het al aan het is geen zelfhulpboek.
Dus verwacht geen instructies.
Hoe kan je het boek dan gaan beoordelen op 'de bruikbaarheid'?
Sorry maar op deze manier vind ik jouw boekrecensie erg slecht.
Wel vreemd dat je niet hoeft te kunnen begrijpend lezen voor je een recensie mag gaan schrijven alhier. Gevalletje jammer.
Alles herkenbaar. Behalve t gebrek van leesvaardigheid van de recencent. (fck hoe schrijf je dat? spellingcheck is overleden, nou ja.......)
Ik ben blij dat het geen zelfhulp boek is. Want de enige die geholpen wordt met die fckn zelfhulp boeken zijn de schrijver en de uitgever.
Als er zelfhulp boeken zouden zijn die werken, zopuden er niet zoveel verschijnen en verkocht worden. Dan heb je genoeg aan 1.
@rococo: Gelukkig ben ik inmiddels wel afgevallen, al is het nog steeds niet zoals ik het liefst zou zien.
Wat betreft mijn commentaar: het boek is door de auteur inderdaad niet bedoeld als bruikbaar (die passage haalde ik niet voor niets aan), maar dan kan ik het alsnog jammer vinden dat het dat niet is. Zij heeft namelijk een oplossing gevonden voor een probleem waar veel mensen mee zitten. Was ze daar iets dieper op ingegaan, dan was het een zeer waardevolle toevoeging geweest aan haar verhaal. Nu blijft het hangen in 'dik zijn is rottig maar het is niet jouw schuld'.
'Maar het is niet jouw schuld'?
Wiens schuld is het dan? Ik lees in jouw recensie dat de schrijfster heel goed weet waar het overgewicht vandaan is gekomen. Hoeven we ook niet flauw over te doen, maar om dan te zeggen dat het niet haar schuld is dat ze te zwaar is, lijkt me precies het tegenovergestelde.
@Makreel: Omdat je een eetverslaving meestal niet in de hand hebt.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren